Έφαγα 14 Μάρτη

Γράφει ο Σπαρτιάτης

Δε θα κάνω εισαγωγή με τις γνωστές κοινοτυπίες «Το κράτος δικαίου δεν εκβιάζεται», «Η δημοκρατία νίκησε» κοκ. Τα έχουμε τόσο πολύ ακούσει αυτές τις μέρες που η επανάληψη δεν έχει νόημα. Επίσης δεν ξέρω αν είναι καλό να αναγάγουμε μια απεργία πείνας ενός τρομοκράτη σε τέτοιο μείζονος σημασίας ζήτημα.

Το μεγαλύτερο κακό για τον Κουφοντίνα είναι το γεγονός πως αυτοί που χαίρονται με την υποχώρησή του είναι λιγότεροι από αυτούς που λυπούνται. Όταν αυτοί που σε προτιμάνε νεκρό, είτε επειδή σε μισούν είτε επειδή σε αγαπάνε και θέλουν να γίνεις σύμβολο, είναι περισσότεροι από αυτούς που θέλουν να ζήσεις, η αξία σου ως άνθρωπος έχει πλέον εκμηδενιστεί. Δεν ξέρω πόσο μπορεί να επηρεάζει αυτό κάποιον άνθρωπο σαν τον Κουφοντίνα, αλλά εμένα αν μου συνέβαινε μόνο ευχαριστημένος δε θα ήμουνα.

Τελικά, ο Κουφοντίνας δεν αποδείχθηκε ο ήρωας και το σύμβολο που ήθελαν κάποιοι. Απεδείχθη ένας κοινός άνθρωπος με σάρκα και οστά, που λυγίζει μπροστά στην προοπτική του θανάτου. Δε μπορώ να ξέρω αν σκόπευε ποτέ να το πάει μέχρι τέλους, ή εξαρχής μπλόφαρε. Το σίγουρο είναι ένα: Η ιστορία αυτή, που έληξε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έβγαλε τις μάσκες σε πολλούς.

Ο μεγάλος χαμένος της υπόθεσης είναι μακράν ο ΣΥΡΙΖΑ. Περισσότερο και από τον ίδιο τον Κουφοντίνα. Στο μέσον της προσπάθειάς του να ανοιχθεί στον κεντρώο χώρο και να μετεξελιχθεί σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, βρέθηκε από τη δίνη των γεγονότων να στηρίζει τα αιτήματα του νούμερο ένα κατάδικου των ελληνικών φυλακών, και να βρίσκεται για άλλη μια φορά side by side με τρομοκράτες, αντιεξουσιαστές και αναρχικούς! Ιδανικό δείγμα ανθρώπων του κέντρου και της μετριοπάθειας, δε μπορείς να πεις.

Αυτή τη στιγμή, κάπου στο γραφείο του στην Κουμουνδούρου, ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να σκέφτεται τα χειρότερα για εκείνους τους συμβούλους του που τον ώθησαν σε αυτή την επιλογή. Επί τόσες εβδομάδες, τα στελέχη και τα δημοσιογραφικά φερέφωνα του ΣΥΡΙΖΑ μας έπρηξαν με τις κραυγές τους ότι «Η κυβέρνηση παρανομεί στο θέμα του Κουφοντίνα» και ότι «Θα γίνουμε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα εδώ και χρόνια με νεκρό απεργό πείνας».

Ως προς το πρώτο, τους διέψευσαν πανηγυρικά τα δικαστήρια, που όλα ανεξαιρέτως απέρριψαν ένα προς ένα τα αιτήματα του Κουφοντίνα. Ως προς το δεύτερο, τους διέψευσε η πραγματικότητα. Κανείς απεργός πείνας δεν πέθανε, για τον ίδιο λόγο που συνήθως δεν πεθαίνουν οι απεργοί πείνας: Επειδή υποχωρούν οι ίδιοι.

Το είπαμε πολλές φορές στη διάρκεια αυτής της ιστορίας και το ξαναλέμε: Αλίμονο αν η δράση της Πολιτείας, και μάλιστα απέναντι σε τρομοκράτες και δολοφόνους, καθοριζόταν από τις διαμαρτυρίες και τα αιτήματά τους και έγραφε στα παλιά της τα παπούτσια τους ίδιους της τους νόμους. Δε συμβαίνει σε καμία σοβαρή χώρα και δε θα συμβαίνει ούτε και εδώ. Γιατί πολύ απλά, όσο κανείς ζητά από την Πολιτεία να παρανομήσει εκβιάζοντας, είτε με τις ζωές άλλων είτε με τη δική του, πρέπει να βρίσκει απέναντί του συμπαγή τοίχο.

Σε μια περίοδο που η κοινωνία έχει χίλια προβλήματα και η χώρα προσπαθεί να ξεπεράσει τη δίνη της πανδημίας, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας επέλεξαν να αναγάγουν σε πρώτης τάξεως ζήτημα το αίτημα ενός μεγαλοεγκληματία να αλλάξει φυλακή! Και δεν περιορίστηκαν να βγάλουν μερικές ανακοινώσεις και να υποστηρίξουν το θέμα στα ΜΜΕ, αλλά το θεώρησαν τόσο σημαντικό που διοργάνωσαν πορείες και διαμαρτυρίες και, εν μέσω καραντίνας, κάλεσαν τον κόσμο να συμμετάσχει σε αυτές. Δυστυχώς δε, ακόμα και αυτή η ελάχιστη συμμετοχή του κόσμου στις καθημερινές πορείες που υπό κανονικές συνθήκες θα τη κοροϊδεύαμε, ήταν υπεραρκετή για να καθυστερήσει κι άλλο η άρση των περιοριστικών μέτρων.

Να είμαστε όμως δίκαιοι. Δεν τσίμπησε το τυράκι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Το τσίμπησε το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, του ΚΙΝΑΛ μη εξαιρουμένου. Όχι ότι περιμέναμε κάτι διαφορετικό, άλλωστε η προσέγγιση του ΚΙΝΑΛ με το ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον στενή και δεδομένη. Πόσο όμως ειρωνικό, το ίδιο κόμμα που διετείνετο ότι επί των ημερών του πιάστηκε ο Κουφοντίνας, τώρα να τον υπερασπίζεται «Για να μην του κάνουμε τη χάρη να τον κάνουμε ήρωα». Η πολλή σοσιαλδημοκρατία κάνει κακό σύντροφοι.

Και να τονίσουμε σε αυτό το σημείο, ότι εδώ φαίνεται η αξία της αυτοδύναμης κυβέρνησης. Βασίζεσαι στις δικές σου πολιτικές αντοχές, δε φοβάσαι τους διπλανούς σου. Σκεφτείτε απλά πως σε αντίστοιχη περίπτωση το 2014, όταν η κυβέρνηση προσπαθούσε να κρατήσει σθεναρή στάση απέναντι σε έναν άλλο απεργό πείνας, βλέπαμε και τους υπουργούς ακόμα του ΠΑΣΟΚ να δηλώνουν αλληλέγγυοι με τον απεργό δημοσίως, και να τίθεται τελικά θέμα κυβερνητικής σταθερότητας!

Ευτυχώς, το τυράκι αυτό δεν το τσίμπησε η κυβέρνηση. Έπραξε ως όφειλε, παρέμεινε ανυποχώρητη σε αυτή την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος. Επένδυσε στη νίκη του κράτους δικαίου και στην υποχώρηση του Κουφοντίνα, και της βγήκε. Έδειξε με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν υποχωρεί ούτε χιλιοστό από τη νομιμότητα, και τα όργανά του ήταν παρόντα να κάνουν το καθήκον τους για να μην πεθάνει ο κατάδικος όταν κινδύνευσε. Παρά τις απειλές των «φίλων του» ότι αυτό θα σήμαινε πόλεμο. Τόσο πολύ ήθελαν να ζήσει.

Η ιστορία του Κουφοντίνα οφείλει να γίνει οδηγός, τόσο αυτής της κυβέρνησης όσο και των επόμενων, για την ορθή διαχείριση τέτοιων κρίσεων. Οι άνθρωποι αυτοί, οι ψευτοεπαναστάτες και οι ιδεολόγοι της πλάκας, όταν έρχεται η ώρα για τις συνέπειες των πράξεών τους δεν είναι χαζοί για να τις αντιμετωπίσουν. Σιγά μη ρίσκαρε ο ΔΚ τη ζωούλα του για να γίνει σύμβολο. Σαν το κακομαθημένο παιδί που απειλεί ότι θα κρατήσει την αναπνοή του, μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι κανείς δεν ασχολείται μαζί του και να αφήσει τον αέρα να βγει από μέσα του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.