Εκπαίδευση (όχι παιδεία)

Γράφει ο Δημήτριος Μαλαμούλης,** Μηχανολόγος-  Μηχανικός

Θυμάμαι το μάθημα της «εκθέσεως ιδεών» στα τελευταία χρόνια του λυκείου.

Ήμουν μάλλον μέτριος προς το καλός, όπως λέμε medium rare, υπήρχε βέβαια τεχνική την οποία ακολουθούσα ,που αποτελούνταν από εισαγωγή-4 παραγράφους ανάπτυξης και τον επίλογο, αλλά αφενός μεν στην ηλικία των  16-18 τα βαθειά ηθικά και φιλοσοφικά θέματα λίγο με άγγιζαν, αφετέρου δε ότι έγραφα ήταν συμβατικούρες, στην λογική ότι αυτό ζητάει ο «δάσκαλος» και η κοινωνία ε λοιπόν αυτό θα του δώσω.

Περίπλοκες ηθικές έννοιες γραμμένες από κάποιον ανώριμο, που δεν είχε εκτεθεί στις πραγματικότητες της ζωής και ότι έγραφε ήταν το λιγότερο ανεπεξέργαστο για να μην πω την ουσία, ότι δηλαδή ήταν ψεύτικό.

Ο «δάσκαλος», ο οποίος θεωρώ ότι αντιλαμβανόταν το ψέμα βαθμολογούσε ,είμαι σίγουρος, με βάση αυτόν που έγραφε και υποστήριζε το μεγαλύτερο (ψέμα) η εν πάση περιπτώσει με βάση αυτόν που το διασκεύαζε καλύτερα.

Όπως έχω πολλές φορές από τότε τονίσει δεν θεωρώ το σχολείο φορέα παιδείας, αλλά φορέα εκπαίδευσης, ειδικότερα το δημόσιο σχολείο σε κάθε χώρα, σε όποια εποχή παρέχει εκπαίδευση και δεξιότητες για την συγκεκριμένη κοινωνία στην συγκεκριμένη στιγμή και στην Ελλάδα παρείχε τότε όπως και σήμερα υποκριτές.

Η παιδεία βέβαια είναι μια διαφορετική διεργασία αρχικά οικογενειακή και στο τέλος κοινωνική και σε όποια περίπτωση δεν είναι το αντικείμενο του σημειώματος.

Χρόνια αργότερα, στο τρίτο έτος του πολυτεχνείου στις ΗΠΑ είχαμε ένα μάθημα το οποίο ονομαζόταν «τεχνικά αγγλικά», το θεωρούσα άσχετο και άτοπο και τα πρώτα μαθήματα με απογοήτευσαν , θυμάμαι ότι η πρώτη εργασία ήταν να περιγράψουμε ένα αντικείμενο με κάποιο αριθμό λέξεων σαν όριο.

Για τον Έλληνα βερμπαλιστή της ανούσιας «εκθέσεως ιδεών» αυτό φάνταζε απλό και παιδικό και ανακάλυψε βέβαια, ότι του ήταν εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψει κάτι απλό τόσο σύντομα, το μάθημα εξελίχθηκε σε μια αποκάλυψη με πρότζεκτ, όπου σε συγκεκριμένο χρόνο καλούμασταν να περιγράψουμε απλή διεργασία, πιο σύνθετη διεργασία και κατέληγε σε παρουσίαση με κάμερα ενός θέματος, όπου κινήσεις και γλώσσα του σώματος βαθμολογούνταν αναλυόταν και επανεκτιμούνταν.

Είναι φανερό λοιπόν, ότι το Αμερικανικό πολυτεχνείο εκπαίδευε έναν μηχανικό να σταθεί μπροστά στους μετόχους και να αναλύσει να προωθήσει και να υλοποιήσει ,μια επένδυση ,μια ιδέα μια καινοτομία.

Αυτό ήταν ουσιαστική εκπαίδευση στην πραγματικότητα και όχι εκπαίδευση στο ψέμα και την υποκρισία.

Η παιδεία λοιπόν είναι θέμα της κοινωνίας και της οικογένειας και η εκπαίδευση θέμα του σχολείου.

Στην Ελλάδα της ήσσονος προσπάθειας και της βόλεψης είναι φανερό ,ότι το περιβάλλον είναι πολύ αρνητικό στην παιδεία, ας το κάνουμε τουλάχιστον λίγο καλύτερο στην εκπαίδευση.

** Ο Δημήτριος Μαλαμούλης είναι Μηχανολόγος Μηχανικός, κι έχει καθίσει κι από τις δύο άκρες του ΑΤΜ αυτής που το τροφοδοτούσε χρήματα κι αυτής που έκανε αναλήψεις κάθε 1 και 15 του μηνός.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.