Υπαρκτός Κατρουγκαλισμός

Γράφει ο Διονύσης Κ. Καραχάλιος

Δεν διαθέτει την ξέφρενη χυδαιότητα του Πολάκη, την βαριεστημένη ανεμελιά του Φλαμπουράρη, την πολύπλευρη ασχετοσύνη του Παππά, ή την νυσταλέα βαρυθυμία του Σκουρλέτη. Διαθέτει όμως κάτι από την σοβαροφάνεια του Τζανακόπουλου, την σπιρτάδα του Σπίρτζη, την σκόρπια πολυπραγμοσύνη του Δραγασάκη και την κομματική δουλοφροσύνη του Βούτση… Και βέβαια, υπερέχει όλων αυτών σε τσαχπινιά και χαρωπή διάθεση, αλλά και στην προθυμία, αυτός ο «επιφανής» συνταγματολόγος, να ακολουθεί ευπειθώς τον εξυπναδισμό, τον κυνισμό και την φαυλότητα του αρχηγού του….

Όλα αυτά τα «προτερήματα», ο Κατρούγκαλος τα προσφέρει πλουσιοπάροχα, ακούραστα και αγόγγυστα στο φιλοθεάμον κοινό, μέσα από τις καθημερινές ραδιοτηλεοπτικές παραστάσεις του, τις ομιλίες του στην Βουλή, γενικά τον δημόσιο λόγο του. Το γεγονός δεν θα μπορούσε να παραβλέψει ο πρωθυπουργός μας, ο οποίος βλέπει, στο πρόσωπο του ακάματου νομομαθούς, τον «σταχανοβίτη» υπουργό που είναι πάντοτε έτοιμος να υπερασπιστεί το κύρος του «ηγέτη», τα «επιτεύγματα» της ΣΥΡΙΖΑϊκής διακυβέρνησης, την μαρξιστική – λενινιστική ορθοφροσύνη, αλλά και την δική του, κάθε άλλο παρά αμελητέα, ακόρεστη ματαιοδοξία.

Με αυτά τα δεδομένα, η αναγόρευση του Κατρούγκαλου ως διαδόχου του «θριαμβευτή» των Πρεσπών Τσίπρα, στον θώκο του υπουργού Εξωτερικών, ήταν η λογική συνέπεια της απεριόριστης εκτίμησης που τρέφει ο άλλοτε καταληψίας για τον υπάκουο και προσηνή συνεργάτη του, που, επί πλέον, έχει το εξαιρετικά χρήσιμο πλεονέκτημα, να νομίζει ότι έχει την ικανότητα να αντιμετωπίζει δυναμικά και αποτελεσματικά, οποιαδήποτε αποστολή του αναθέσει ο αρχηγός του.

Ο άνθρωπος που προσέδωσε «επιστημονικό κύρος» στον λαϊκισμό, υποστηρίζοντας, πριν ανεβεί τα σκαλοπάτια της εξουσίας, ότι «η Βουλή είναι μηχανή συγκάλυψης σκανδάλων και εκκολαπτήριο μιας σάπιας ελίτ»,
Ο άνθρωπος ο οποίος δεν κουράζεται να υπεραμύνεται του νόμου που φέρει το όνομά του και χάρη στον οποίο διαμορφώνονται συνταξιούχοι τριών ταχυτήτων, σε πείσμα της συνταγματικής αρχής της ισότητας, την οποία αδίστακτα παραβλέπει ο συνταγματολόγος υπουργός,

Ο άνθρωπος που πέτυχε να τοποθετηθεί στην θέση του, ως αντικαταστάτριά του στο υπουργείο Εργασίας, η διευθύντρια του υπουργικού του γραφείου, ίσως διότι την είχε μάθει να διαλαλεί «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», «επαναφορά 13ης σύνταξης», «κατάργηση μνημονίων» και άλλες τέτοιες ανοησίες,
Ο άνθρωπος που διακηρύσσει, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, την μαρξιστική – λενινιστική μονολιθικότητά του και ταυτόχρονα καμαρώνει διότι επί των ημερών ΣΥΡΙΖΑ «οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται στο καλύτερο επίπεδο όλων των εποχών»
και δέχεται, με αριστερόστροφη δουλικότητα, τα συγχαρητήρια του αμερικανού πρέσβη για την αναβάθμισή του σε υπουργό Εξωτερικών,

Ο άνθρωπος που δηλώνει μετά βδελυγμίας ότι «τα μνημόνια είναι αποσταγμένος νεοφιλελευθερισμός που στο παρελθόν εφαρμόστηκε στην Χιλή του Πινοσέτ» και παράλληλα υπερασπίζεται μετά πάθους το μνημόνιο Τσίπρα,

Ο άνθρωπος που υπερηφανεύεται για την επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών ισχυριζόμενος ανερυθρίαστα ότι, «Εμείς εκπροσωπούμε την σύγχρονη αντίληψη για το τι είναι πατριωτισμός» και συνιστά μεγαθύμως την «αποφυγή προβληματικών δηλώσεων που δημιουργούν αμφιβολίες ως προς το πραγματικό νόημα της Συμφωνίας των Πρεσπών», την ώρα που οι «Μακεδόνες» του Τσίπρα κυριολεκτικά ξεσαλώνουν,

Ο άνθρωπος που «κατάπιε» αμάσατη την νέα προέλαση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής της Κύπρου στα Στροβίλια και τον εγκλωβισμό τριών ελληνικών οικογενειών και νομίζει ότι πρέπει να παραμένει πιστός σε φληναφήματα του τύπου «δεν επενδύουμε σε κλιμάκωση της φραστικής ρητορικής και πολεμικής κατά της Τουρκίας» και σε ανώφελες καθηγητικές διαπιστώσεις τύπου «η Τουρκία έχει μία πολιτική αναθεωρητισμού απέναντι στο διεθνές δίκαιο»,

Ο άνθρωπος που απεκδύθηκε ασμένως τη ιδιότητά του ως συνταγματολόγου για να υπηρετήσει με παραληρηματική ευελιξία τις μεθοδεύσεις, τον καιροσκοπισμό και τον τυχοδιωκτισμό του «ηγεμόνα»,
Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος δεν είναι απλά και μόνον ένα εύχρηστο εργαλείο στα χέρια ενός εξουσιομανούς πρωθυπουργού, που δεν εννοεί να αντιληφθεί ότι η χώρα δεν μπορεί να πληρώνει άλλο την αγραμματοσύνη του, την ανικανότητά του, τα κατατονικά συμπλέγματα της ακαλλιέργητης προσωπικότητάς του, τους ιδεολογικούς του αναχρονισμούς και την παθογένεια των προγονικών βιωμάτων της αριστεράς που καταδυναστεύουν την ψυχή και το μυαλό του.

Ο άνθρωπος αυτός, με την εύκαμπτη προσαρμοστικότητα που τον διακρίνει, με την λογοκοπική άνεση που διαρκώς επιδεικνύει, με την χαρακτηριστική ροπή προς την ασυνέπεια, την διαστρέβλωση και το ψεύδος, με την ακατάσχετη κομπορρημοσύνη για τα πεπραγμένα του, με την ακάματη αναρρίπιση του ιδεολογικού παλιμπαιδισμού του και με την αχαλίνωτη διάθεση αυτάρεσκης προβολής, συνδυασμένης με την εξεζητημένη, μέσα στον συρφετό των ασουλούποτων ΣΥΡΙΖΑίων, εμφάνιση, είναι για τον Τσίπρα κάτι πολύ περισσότερο από πολύτιμος και αναγκαίος: Είναι η επιτομή της προσωπικότητας που ταιριάζει απόλυτα στον Τσίπρα, για να συμπληρώνει και να αναπληρώνει την δική του πολιτική παρουσία. Αλλά και για να ξε-πληρώνει την απόλυτη εμπιστοσύνη του. Ο υπαρκτός κατρουγκαλισμός είναι γεγονός.-

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.