Υπάρχει ελπίδα διάκρισης χωρίς τον Γιάννη;

Γράφει ο Χαμαιλέοντας,

Όταν μια ομάδα έχει στηθεί γύρω από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός παίκτη, πόσο χρόνο χρειάζεται για να αναπροσαρμόσει τα πλάνα της και να μοιράσει νέους ρόλους; Κι ακόμη κι αν τα καταφέρει πόσες ελπίδες υπάρχουν για μια αξιόλογη πορεία;

Αφαιρώντας ενα πολυεργαλείο όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο από τη φαρέτρα της Εθνικής, είναι δύσκολο να περιμένεις τόσο το γρήγορο ξεπέρασμα του σοκ, όσο και την ανάληψη ενισχυμένων ευθυνών από άλλους παίκτες. Τα νέα συστήματα θέλουν χρόνο για να αφομοιωθούν και τα διαρκή προβλήματα μας στο περιφερειακό σουτ και τα ριμπάουντ θα επιδεινωθούν και μόνο μέσα απο συστηματική, ομαδική δουλειά ίσως καλυφθούν τα κενά που αφήνει ο Γιαννης και σε αυτούς τους τομείς.

Η ομάδα διαθέτει επαρκές ταλέντο, γεμάτη με παιδιά που έχουν στεφθεί Πανευρωπαϊκοί και Παγκόσμιοι πρωταθλητές με τις «μικρές» εθνικές ομάδες. Το ψυχικό μέταλλο υπάρχει, η θέληση για διάκριση επίσης, όπως και το απαραίτητο πάθος.

Που θα κριθεί λοιπόν η επιτυχημένη παρουσία; Η άμυνα παραμένει το ισχυρότερο όπλο μας και το εφαλτήριο για αιφνιδιασμούς, γεγονός που δίνει προβάδισμα και στην χρησιμοποίηση πιο κοντών κι ευέλικτων σχημάτων.

Αν συνοδευτεί με ένα αξιοπρεπές ποσοστό ευστοχίας στα μακρινά σουτ και το σωστό μοίρασμα του χρόνου συμμετοχής, – ώστε να περιοριστούν φαινόμενα πρόωρης κόπωσης και τραυματισμών -, τότε μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα στην παρουσία μας στους 8 κι απο εκεί και πέρα βλέπουμε. Αλλιώς αυτή η διοργάνωση θα αποδειχτεί μια μαύρη τρύπα στην λαμπρή πορεία της εθνικής μπάσκετ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *