Το τρένο δε γυρίζει, πια, πίσω…

Γράφει η ”Κρινιώ Καλογερίδου” (Βούλα Ηλιάδου), συγγραφέας

Μέρες που έρχονται, κοντά Χριστούγεννα, είπαμε πως δε θα μας προκαλέσουν οι ”σεχταριστές” του ΣΥΡΙΖΑ, που έμαθαν να ξεπλένουν τον πραγματικό φασισμό με κύματα προπαγάνδας και λεκτικές βιαιότητες κατά της Νέας Δημοκρατίας.

Και επειδή στο εσωτερικό μέτωπο η κυβέρνηση έδειχνε να κρατάει καλά την ουσία και τις εντυπώσεις, με πρωτοπόρο στα ”εύγε” τον υπουργό προστασίας του πολίτη (αν εξαιρέσουμε την εξακολουθητική του αδυναμία στην αντιμετώπιση πτυχών του μεταναστευτικού), έπεσαν όλοι πάνω του χτυπώντας το σαμάρι αντί για τον ίδιο.

Και το ”σαμάρι”, εν προκειμένω, είναι το εκτελεστικό του όργανο, οι αστυνομικοί. Οι αστυνομικοί που έχουν πάρει στις πλάτες τους το μεταναστευτικό, την εγκληματικότητα και την αποκατάσταση της ομαλότητας και κανονικότητας στη χώρα, με επίταση την ευρυθμία στις μεγαλουπόλεις και, κυρίως, στην πρωτεύουσα, από τους θύλακες της αναρχίας, της παρανομίας και της αυθαιρεσίας.

Και όλα αυτά ενώ διανύουμε περίοδο προϊούσας εθνικής παρακμής, με την Ελλάδα να εμφανίζεται εξαντλημένη ηθικά και οικονομικά απ’ τον κομματισμό, τη διαφθορά, την πτώχευση και την μνημονιακή λαίλαπα που ακολούθησε με τη διπλωματική ήττα στις Πρέσπες.

Μια ήττα που έχει προσβάλει το μαλακό υπογάστριο της περηφάνιας του Ελληνισμού τροφοδοτώντας τον αλυτρωτισμό των Σκοπιανών σε βάρος της Μακεδονίας, ενώ ο εξ Ανατολών βάρβαρος βρυχάται και εξοπλίζεται πυρετωδώς, για να μας διεκδικήσει ενόπλως.

Σε μια τόσο αρνητική συγκυρία, λοιπόν, βρήκε ο ΣΥΡΙΖΑ τον καιρό να ασκήσει επιδερμική, αλλά επικίνδυνη πολιτική επί των ερειπίων της χώρας, τα οποία πασχίζει να αναστηλώσει η νυν κυβέρνηση σε πείσμα των δεδομένων.

Δε μας ξαφνιάζει φυσικά το διπλό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, που απ’ τη μια ζητά την παρέμβαση του Συνήγορου του Πολίτη για την προάσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, κι από την άλλη απλώνει πέπλο προστασίας για τα προστατευόμενα ”μέλη του”.

Πέπλο προστασίας για τους μετανάστες των πεντάστερων ξενοδοχείων που επί των ημερών του τα είχαν υπό κατάληψη, τους συνδικαλιστές που ασκούν καταχρηστικά τα δικαιώματά τους, τους αναρχικούς που στήνουν γιάφκες στα πανεπιστήμια, τους μολοτοφόρους κουκουλοφόρους της… ειρήνης, τους τρομοκράτες αδειούχους των φυλακών και τους αριστεριστές καταληψίες δημοσίων κτιρίων…

Τα κατά ριπάς πυρά του κόμματος της Αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά του κ. Χρυσοχοΐδη σήκωσαν τελευταία κονιορτό πολιτικής διαμάχης που εξέθεσε πρόσωπα διακομματικά, γιατί απέδειξε την χαμηλής ποιότητας ανθρωπογεωγραφία των κομμάτων της χώρας και την έντεχνη τακτική του ΣΥΡΙΖΑ να πυροδοτεί μικρούς ”εμφυλίους”, για να αναδείξει την παρουσία του.

Κι αν τα ”επαναστατικά” ξεπετάγματά του έβρισκαν θερμή ανταπόκριση στους αφελείς ψηφοφόρους στα προμνημονιακά και πρώτα μνημονιακά χρόνια, που είχαν τη σφραγίδα του λαϊκισμού, τώρα δεν έχουν απήχηση καμιά λόγω της θλιβερής κυβερνητικής παρουσίας του κατά την τελευταία τετραετία.

Αυτή η θλιβερή παρένθεση της Αριστεράς στην εξουσία γέμισε με περαιτέρω πληγές το σώμα της ελληνικής κοινωνίας, που είχε απηυδήσει με ένα ”αχ!..” απ’ τον πολυετή σαρκοβόρο αριστερό συνδικαλισμό, ο οποίος – σε συνδυασμό με την γιγάντωση της αναρχίας και τη συρρίκνωση της δημοκρατίας απ’ τις μειοψηφίες των περιθωριακών – την τραβούσαν σαν βαρίδια προς τα κάτω εμποδίζοντάς την να αναπτυχθεί.

Απόδειξη ότι η κοινωνία έχει αλλάξει και δε γίνεται έρμαιο πλέον των ”προοδευτικών” κομματαρχών και των συνδικαλιστών τους, που τους ξεσήκωναν σε αποτυχημένες κινητοποιήσεις με κομματικά κίνητρα, είναι το γεγονός ότι ”ψηφίζει” δημοσκοπικά σαν καλύτερο υπουργό της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη τον υπουργό προστασίας του πολίτη (Μιχάλη Χρυσοχοΐδη) και δικαιολογεί την πλειονότητα των αποφάσεών του, αν εξαιρέσουμε αυτές του μεταναστευτικού.

Αποφάσεων που αποσκοπούν στην ύπαρξη ευνομίας και ασφάλειας στη χώρα και, κυρίαρχα, στην πρωτεύουσα και το Κέντρο της (απομάκρυνση παράνομων που διαμένουν σε κατειλημμένα δημόσια κτίρια και κακοποιών χαμηλής και υψηλής εγκληματικότητας).

Έπειτα υπάρχει και το στοιχείο του συγκρητισμού, που είναι αλάνθαστος οδηγός για την ελληνική κοινωνία. Βάσει αυτού έκαναν οι πολίτες τη σύγκριση μεταξύ των πρώην και των νυν στον τομέα ασφάλειας.

Ξεσήκωσαν απ’ τις πρόσφατες αναμνήσεις τους τις εικόνες των αναρχικών και των κουκουλοφόρων που κυκλοφορούσαν ανενόχλητοι και ατιμώρητοι στο κέντρο της Αθήνας σπάζοντας με τα στυλάρια τους τις βιτρίνες καταστημάτων και βάζοντας φωτιές σε σημαίες, λεωφορεία και δημόσια ή ιδιωτικά κτίρια.

Έφεραν στον νου τους εικόνες του πρόσφατου παρελθόντος, με τα ”παιδιά” του ΣΥΡΙΖΑ επί το έργον: να πετούνε βόμβες μολότοφ σε Τράπεζες, να μετατρέπουν σε γιάφκες τα πανεπιστήμια, να τρομοκρατούν καθηγητές και φοιτητές και να σπάνε με αλυσοπρίονα και ρόπαλα τις πόρτες των Σχολών τους.

Κι ύστερα αναθυμούνταν τα ΜΑΤ της αριστερόφρονης κατακραυγής που ψέκαζαν με χημικά κι έδερναν ”προοδευτικά” έξω από το Μαξίμου τους συνταξιούχους. Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που οι ερυθροτραμπούκοι του αριστερού παρακράτους αμαύρωναν τα αγάλματα των ηρώων μας κι αποκεφάλιζαν προτομές ποιητών και άλλων ιστορικών προσώπων που πρόσφεραν στην πατρίδα…

Την ίδια στιγμή που οι ”φιλήσυχοι μελισσοκόμοι” και οι ”καλοκάγαθοι αγιογράφοι” απολάμβαναν την επωνυμία του αιματηρού παρελθόντος τους σε καθεστώς προστασίας και ευνοιοκρατίας και γίνονταν δεκτοί με χαρά κατά τις εξόδους τους απ’ τις φυλακές από ομοϊδεάτες του συριζαίους, γόνους των ”προοδευτικών” κρατούντων.

Εκείνοι οι ευαίσθητοι στα δικαιώματα των κρατουμένων τρομοκρατών της 17 Νοέμβρη π. κυβερνώντες γίνονται εδώ και καιρό τώρα αυτόκλητοι μάρτυρες υπεράσπισης των κάθε λογής αδικαιοπρατούντων εξουσιαστών του αναρχικού χώρου και των θλιβερών μειοψηφιών με τις καταχρηστικές δράσεις, παρασύροντας δυστυχώς και μερίδα του επιστημονικού, μιντιακού και καλλιτεχνικού κόσμου, σε οριζόντια κλίμακα.

Είναι οι ίδιοι που μου έδωσαν την αφορμή να γράψω, στο πρόσφατο παρελθόν, το άρθρο: ”Η Ελλάδα του φωτός και του σκότους” (15/11/’19), όπου – σε αντιπαραβολή με την Ελλάδα του φωτός – παρουσίαζα την άλλη, τη σκοτεινή και αναρχοκρατούμενη Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία επιχειρεί πάλι να αναβιώσει ως Αξιωματική αντιπολίτευση, υπερασπίζοντας με πάθος τους κάθε λογής κουκουλοφόρους-αντιεξουσιαστές μπαχαλάκηδες, που εξέθρεψε η ζούγκλα της ανομίας και της παραβατικότητας επί ημερών του.

Το τσουνάμι των μολοτοφόρων της Αναρχίας, που είχε την νοοτροπία αγέλης λύκων, έτοιμων να κατασπαράξουν τον κάθε αδύναμο, θέλουν να επαναφέρουν σε δράση οι υποστηριχτές της Συριζοκρατίας. Και μαζί μ’ αυτό να επαναφέρουν τους καταληψίες των πανεπιστημίων, τους τιμητές των πανεπιστημιακών καθηγητών και των δημοσίων και ιδιωτικών Οργανισμών, που εκπροσωπούν την Επιστήμη και την Οικονομία σ’ αυτήν τη χώρα.

Οι εμπνευστές των περασμένων ”μεγαλείων” όμως, τείνουν να σβήσουν χάρη στην πυγμή που επέδειξε απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή ανάληψης των καθηκόντων του ο υπουργός προστασίας του πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, τον οποίο κακώς επικρίνουν με αυθαίρετες παρεμβάσεις τους κάποιοι επώνυμοι λόγω φιλίας ή γνωριμιών τους με τους ”ήρωες” των ημερών, οι οποίοι τυχαίνει να είναι στην πλειοψηφία τους καταληψίες δημοσίων κτιρίων.

Το του Βίαντα Πριηνέα απόφθεγμα ”η αρχή άνδρα δείκνυσι” ισχύει, έτσι κι αλλιώς, και στην περίπτωση του εν λόγω υπουργού, που απέδειξε επανειλημμένα την αξιοσύνη του. Την εντολή που πήρε απ’ τον πρωθυπουργό να αλλάξει τη σκοτεινή εικόνα της Αθήνας, που είναι ο καθρέφτης της χώρας, την τίμησε με το παραπάνω αναγκάζοντας τους καταστροφείς του παρελθόντος να ξεσπάσουν την οργή τους στα χριστουγεννιάτικα δέντρα των κεντρικών συνοικιών της πρωτεύουσας.

Ο νόμος και η τάξη είναι αίτημα της κοινωνίας και δεν έχει καμιά σχέση με την ”αστυνομοκρατία” για την οποία γίνεται λόγος απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και τα δημοσιογραφικά φερέφωνά του ή τους ομοϊδεάτες του στο ΚΙΝΑΛ (τύπου Ραγκούση), που κάνουν τους τιμητές της συμπεριφοράς των αστυνομικών οργάνων επί ΝΔ.

Ναι, κάνουν τους τιμητές…, ξεχνώντας πως η κοινωνία – και ειδικά οι κάτοικοι του Κέντρου της Αθήνας – έχουν υποφέρει τα πάνδεινα επί διακυβέρνησης της Αριστεράς του μπάχαλου, όπου έκλιναν καθημερινά σ’ όλες τις πτώσεις της την εξιδανίκευση της αναρχίας.

Ξεχνώντας πως το τρένο δε γυρίζει, πια, πίσω στο σκοτεινό παρελθόν της αριστερής παραφροσύνης. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι Έλληνες δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, αποφασισμένοι να μην αφήσουν την ευκαιρία για επιστροφή στην ομαλότητα και την κανονικότητα να πάει χαμένη…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.