Το πρόβλημα του λαϊκισμού

Γράφει ο Μιχάλης Παπουτσάκης, Φοιτητής Νομικής

Με αφορμή τα πρόσφατα συλλαλητήρια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έγινε πολύ συζήτηση για «λαϊκσμό», «δημαγωγία», «πατριδοκαπηλία», «ελλαδέμπορους» κλπ. Προφανώς, οι άνθρωποι που εκστομίζουν τέτοια επίθετα το κάνουν γιατί, πολύ απλά δεν μπορούν ευθέως να εκφράσουν το πόσο θα ήθελαν να απαγορεύσουν τις συγκεκριμένες συναθροίσεις, επαληθεύοντας έτσι το πόσο «δημοκράτες» είναι, με την ερμηνεία που κάνει ο Πλάτωνας φυσικά, για την έννοια της δημοκρατίας.

Αξίζει, ωστόσο να εξετάσουμε, το κατά πόσο αυτοί οι χαρακτηρισμοί, και ειδικά του «λαϊκισμού«, ήτοι της «δημαγωγίας» ευσταθούν. Δημαγωγός ή λαϊκιστής είναι ο άνθρωπος που μιλάει για πράγματα πολύ ευχάριστα απέναντι στον δήμο (τον λαό δηλαδή), μόνο και μόνο από ιδιοτέλεια, και όχι επειδή πράγματι πιστεύει τα όσα λέει.

Έχοντας λοιπόν αυτό στο νου, στην συγκεκριμένη περίπτωση, όσοι διοργανώνουν και συμμετέχουν στα συλλαλητήρια (εγώ ήμουν φυσικά, ένας εξ αυτών που συμμετείχε) δέχονται τέτοιους χαρακτηρισμούς, οι οποίοι φυσικά είναι εντελώς ανυπόστατοι!

Πρώτα από όλα όσοι συμμετέχουν στα συλλαλητήρια, ποιόν ακριβώς ιδιοτελή σκοπό μπορούν να εξυπηρετούν; Σε ένα βαθμό αυτό ίσως να ισχύει για τους διοργανωτές, αλλά σε κάθε περίπτωση το να «καπηλεύομαι», όπως λένε τα συλλαλητήρια δεν έχει νόημα αν είμαι ένας κοινός πολίτης.

Αλλά αυτό δείχνει το πόσο εύκολα οι κυβερνώντες και οι ομοϊδεάτες τους στην αντιπολίτευση, αντί να παραδεχτούν, ότι οι ίδιοι σιχαίνονται τα συλλαλητήρια, τα οποία πολύ θα ήθελαν να απαγορεύσουν, επιρρίπτουν το «κατηγορώ» στους απλούς πολίτες στηλιτεύοντας με αίολους χαρακτηρισμούς. Πολλοί όμως από τους διοργανωτές, αλλά και πρόσωπα πολιτικά που πήγαν και πηγαίνουν στα συλλαλητήρια, το κάνουν επειδή πολύ απλά πιστεύουν σε αυτά!

Μάλιστα, άτομα που συμμετέχουν στις συναθροίσεις, είχαν τέτοιου είδους απόψεις, ακόμη και από τα χρόνια που ήταν στο περιθώριο τις δεκαετίες του 1990! Συνεπώς, αποκλείεται κάποιος να τους κατηγορεί, για δημαγωγία από την στιγμή που αποδεδειγμένα, συμμετείχαν σε συλλαλητήρια και εξέφραζαν απόψεις τις οποίες γνησίως ασπάζονται, ενώ για χρόνια ήταν πολιτικά ανύπαρκτοι!

Αλλά, ας το δούμε και αλλιώς. Όταν οι θολοκουλτουριάρηδες, ψευτοπροοδευτικοί, συμμετέχουν σε συναθροίσεις υπέρ των γκευ, τρανς, μπαι και δε συμμαζεύεται, όπως ο Θεοδωράκης και γενικώς ο καταρρέων ΣΥΡΙΖΑ ή σε συναθροίσεις υπέρ των λαθρομεταναστών, αυτό άραγε γιατί δεν κατηγορείται; Ααα ναι! Αυτό είναι η «καλή» δημαγωγία και το «καλό» ψάρεμα ψήφων! Τα 2 μέτρα και 2 σταθμά, επαληθεύουν την υποκρισία του σάπιου αυτού πολιτικού συστήματος, που προσπαθεί απεγνωσμένα να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα για να διασωθεί.

Αυτό δεν είναι αποκλειστικά εγχώριο φαινόμενο. Στην Ευρώπη βρίθουν, επίσης τέτοιοι χαρακτηρισμοί, για όσους είναι αντίθετοι με το κατεστημένο. Το 2012, ο Ολάντ, εκλέχθηκε για να αντικαταστήσει τον Σαρκοζί και να δώσει ένα τέλος στην λιτότητα, πράγμα που δεν έγινε, αλλά τα αυτιά του κόσμου τα χάιδεψε για τις ψήφους και την εξουσία.

Το ίδιο έκανε το 2017 ο Μακρόν, ο οποίος επίσης δεν τήρησε τις υποσχέσεις του για να σταματήσει την οικονομική καταστροφή που διατρέχει και η Γαλλία, γι’αυτό και άλλωστε, όπως και ο προαναφερθείς προκάτοχος του καταρρέει στις δημοσκοπήσεις.

Αλλά το ίδιο έκανε και η δεξιά παράταξη της Μέρκελ, η οποία μετά την καταστροφική για την ίδια πολιτική που  ακολούθησε για την λαθρομετανάστευση, εν τέλει, αποφάσισε να αλλάξει την προεκλογική της εκστρατεία με ένα πιο αντιμεταναστευτικό πρόγραμμα, πράγμα, όμως που την οδήγησε στην συνέχεια να παραδεχτεί, ότι θα διώξει από την Γερμανία, μόνο όσους έχουν αντισημιτικές απόψεις, όλα αυτά φυσικά αφότου έχει ήδη εκλεχθεί. Δεν είναι περίεργο άλλωστε που πρόσφατα παρουσιάστηκαν κια οι πρώτοι «τριγμοί» μετά την απόφαση της με τους Χριστιανοκοινωνιστές.

Αλλά, το κρεσέντο της δημαγωγίας, το έδωσε ο Σουλτς, ο οποίος, σε μία έσχατη προσπάθεια να παραμείνει στην εξουσία, πούλησε όλα όσα έλεγε προεκλογικά, περί «καμίας συνεργασίας με την Μέρκελ», μέχρι που εν τέλει για τις καρέκλες της εξουσίας και την ορατή δημοσκοπική του συντριβή, αποφάσισε να «τσεπώσει» και αυτός μερίδιο της εξουσίας, με το κόμμα που προεκλογικά στηλίτευε!

Και παρ’ όλα αυτά, άτομα σαν τον Σαλβίνι στην Ιταλία ή τον Πολωνό πρωθυπουργό, μεταξύ άλλων είναι που δέχονται όλη την κριτική, καίτοι πράττουν, όπως έλεγαν και λένε, χωρίς να κοροϊδεύουν τον κόσμο, ήτοι να δημαγωγούν για χάριν της τέρψης της εξουσίας!

Αν οι άνθρωποι που εκστομίζουν τέτοια επίθετα «λαϊκισμού, «δημαγωγίας«, «πατριδοκαπηλίας» δεν αισθάνονται άνετα με την πλειοψηφία του κόσμου που αποδέχεται τις ιδέες που εκφράζει ένας πολιτικός ή ένας απλός άνθρωπος, τότε ένα έχω να πω.

«Welcome to democracy!»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.