Το πραγματικό «ατού» του Αλέξη Τσίπρα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Αν αγωνιούσατε πιο είναι το μεγαλύτερο ατού του Αλέξη Τσίπρα, ελπίζω να σας λύθηκε οριστικά η απορία. Όχι, δεν αναφέρομαι στον αυτοπροσδιορισμό που επέλεξε μιλώντας σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη. Αν θεωρεί ότι οι επιδόσεις της κυβέρνησης του στην εθνική οικονομία ήταν εξαιρετικές, παραδέχεται εμμέσως ότι το πραγματικά ξεχωριστό προσόν του είναι οι επιτυχημένες διαπραγματεύσεις! Γιατί αυτή η «μοναδική» οικονομική πορεία των τελευταίων ετών ήταν αποτέλεσμα της δημιουργικής ασάφειας και της περιβόητης 17ώρης διαπραγμάτευσης με τους δανειστές.

Οι οικονομικές επιδόσεις για τις οποίες επαίρεται δεν έχουν να κάνουν με τίποτε άλλο παρά με την αρχική απόφαση να σπαταληθεί ένα εξάμηνο ώστε να επιδεινωθεί το οικονομικό κλίμα με τέτοια ταχύτητα που μόνο ένα κραχ ή μια εμπόλεμη κατάσταση θα το είχαν καταφέρει. Με ποια κριτήρια αξιολογεί το οικονομικό κλίμα και κρίνει ότι όλα βαίνουν καλώς; Προφανώς θεωρεί ότι η τυπική ολοκλήρωση του προγράμματος αρκεί.

Ακόμη κι αν παραμένουμε εκτός αγορών. Ακόμη κι αν ευχόμαστε το χρηματοδοτικό «μαξιλάρι» που μας δημιούργησαν να κρατήσει για 1-1,5 ακόμη χρόνο, χωρίς ανάγκη νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ή μειωμένων αναπτυξιακών αποδόσεων όπως συνήθως. Ακόμη κι αν η προοπτική πολιτικής αναστάτωσης με νέες εκλογές, που ο ίδιος θα προκαλέσει, μέσα στο 2020, καθιστά το νέο «ατύχημα» πολύ πιθανό σενάριο.

Μεγάλο ατού να παραμένουν τα capital controls μέχρι και σήμερα, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά. Μεγάλο ατού να επαναφέρεις την ύφεση σε μια οικονομία που ήδη είχε πετύχει θετικό τριμηνιαίο αποτέλεσμα 1,8%. Μεγάλο ατού να ξεκινάς με τους δανειστές να ζητούν 1,8 δισ. μέτρα επί Σαμαρά και σε λίγους μήνες να υπογράφεις για 9 δισ. και στην πορεία να αναγκάζεσαι να πάρεις κι άλλα 4,5 δισ. λόγω χαμηλών αναπτυξιακών πτήσεων.

Μεγάλο ατού, η χώρα να βυθίζεται διαρκώς στην παγκόσμια κατάταξη ανταγωνιστικότητας. Μεγάλο ατού, να εκτινάσσονται τα χρέη προς το Δημόσιο. να καταρρέει ξανά το τραπεζικό σύστημα, να απέχουμε από την Ευρωπαϊκή ποσοτική χαλάρωση, να «παγώνουν» μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις. Μεγάλο ατού, να δημιουργείς συνθήκες αύξησης της φτώχειας και μερικής απασχόλησης με όρους γαλέρας, να φορτώνεις με υπερβολικούς φόρους κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα.

Υ.Γ. Θα μπορούσε, ίσως, να αναφέρει ως κορυφαίο προτέρημα την βαθιά… δημοκρατική φιλοσοφία του. Πλέον αναγνωρίστηκε διεθνώς για αυτή. Πέτυχε έναν από τους κύριους στόχους του. Να κατατάσσεται η χώρα για το δημοκρατικό της επίπεδο σε ύψος αντίστοιχο με αυτό των πρώην σοσιαλιστικών «παραδείσων» της Ανατολικής Ευρώπης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.