Τα μικροκόμματα της νέας Βουλής και ο πειρασμός της εξουσίας

Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου, Συγγραφέας *

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια διατηρούσα σχεδόν ακέραιη τη ρομαντική ιδέα της νιότης μου πως οι άνθρωποι ωθούνται προς την πολιτική απ’ τα οράματά τους και μόνο για την πατρίδα και την κοινωνία, με διάθεση να διορθώσουν τα κακώς κείμενα και να ζωντανέψουν την πίστη του κόσμου στα ιδανικά και τις αξίες που έχουν ξεφτίσει.

Έτσι πίστευα και καταχώνιαζα μέσα μου, ως υποτιμητική, την ιδέα πως ίσως να ήθελαν την επιβεβαίωση του εαυτού τους κερδίζοντας μια θέση στην πολιτική σκηνή, για να γίνουν ελκυστικότεροι στον περίγυρό τους. Ότι η πολιτική τους ανέλιξη θα σφράγιζε την αξία τους ως ατόμων στον επαγγελματικό στίβο, όπου κυριαρχούν οι διαγκωνισμοί και τα χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη.

Ωστόσο αυτή η ανώριμη, κατ’ επιλογή, πίστη μου άρχισε να ξεθωριάζει σταδιακά, παράλληλα με την πολιτική διαδρομή των περισσότερων βουλευτών μας, με αποκορύφωμα τη στάση εκείνων που – αν και σε προχωρημένη ηλικία – φαίνονταν περιέργως απρόθυμοι να εγκαταλείψουν την εξουσία και τα ποικίλα προνόμιά της λόγω εθισμού τους σ’ αυτήν, κι ας αντέβαινε η στάση τους στις ”δημοκρατικές” τους ευαισθησίες”…

Στο γοργοκύλισμα μάλιστα του χρόνου ξεχώριζα όλο και λιγότερους πολιτικούς που, αν και δεν το παραδέχονταν ποτέ ανοιχτά, έδειχναν με τις πράξεις τους πως κάθε άλλο παρά έβλεπαν την παραμονή τους στην εξουσία σαν έκφραση ευθύνης και χρέους – πολύ περισσότερο θυσίας – για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Θα μου πείτε, ο πειρασμός της εξουσίας είναι… διαβολικός και ενίοτε περισσότερο έντονος για τους αρχηγούς των μικρών κομμάτων, που – βλέποντας να γίνονται απ’ τη μια στιγμή στην άλλη ”διάσημοι” και να κατακτούν ή να αγγίζουν την εξουσία, χάνουν τον… εαυτό τους και ενίοτε την ιδεολογία τους, την οποία και αναπροσαρμόζουν κατά τα συμφέροντά τους…

Έτσι συνέβη και με τους ΑΝΕΛ, που – από εκεί που δεν είχαν καμιά εξουσία στα χέρια τους και είχαν το… ελευθέρας στις καταγγελίες των προνομίων των ιθυνόντων – βρέθηκαν ξαφνικά να μοιράζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία, να ενοχλούνται και να εξοργίζονται γιατί δέχονταν αυτά τα οποία έκαναν οι ίδιοι στους άλλους.

Από πολιτικό γέννημα της κρίσης που έδρεπε δάφνες αντιμνημονιακές, οι ΑΝΕΛ βρέθηκαν ξαφνικά να υπηρετούν τα μνημόνια και να έχουν λόγο και έργο εξουσίας. Τα φώτα τούς τύφλωσαν στην αρχή, μετά την πρώτη εκλογική τους επίδοση (2012). Κι έτσι άργησαν να καταλάβουν το φυσιολογικό, που τους φαινόταν αφύσικο.

Την οργή δηλαδή των ψηφοφόρων τους, που αδυνατούσαν να πιστέψουν την εύκολη προσαρμοστικότητα τους στα κελεύσματα της εθνομηδενιστικής γοητείας. Κι όταν πήραν είδηση – έστω κι αργά – την οργή αυτή, η φθίνουσα πορεία τους έγινε μη αναστρέψιμη αναγκάζοντάς τους να μην κατέβουν στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου, γιατί δεν είχαν φροντίσει να ξεκαθαρίσουν πριν απ’ την υπογραφή της ”συμφωνίας των Πρεσπών” ότι θα εγκατέλειπαν τη συγκυβέρνηση, αν η κυβέρνηση προχωρούσε…

Έτσι γίνεται πάντα με όσους βρεθούν ξαφνικά και ανέλπιστα απ’ τα χαμηλά στα ψηλά με το όραμα της εξουσίας να τους αγγίζει σαν μίδας και να τους μεταμορφώνει καθοριστικά ταρακουνώντας την ιδεολογία και την μετρίου ή υψηλού διαμετρήματος… ”αλεξίσφαιρη” λογική τους.

Χαμογελώ ασυναίσθητα μ’ αυτό το τελευταίο, γιατί μου φέρνει στον νου τις συγκρούσεις στον χώρο της Αριστεράς το 2015, την απόσχιση της ΛΑΕ (του Γ. Λαφαζάνη) και της ”Πλεύσης Ελευθερίας” (της Ζωής Κωνσταντοπούλου) από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και κοντά σ’ αυτούς τον έναν απ’ το δίδυμο της καταστροφής, Γιάνη Βαρουφάκη, με τις μεγάλες αυταπάτες του και τη ”δημιουργική ασάφειά” του…

Σκέφτομαι πως η δαιμονοποίηση του Γιάνη με ένα ”ν”, από τη σύμπασα αντιπολίτευση και το μιντιακό σύστημα εκείνης της περιόδου, που του φόρτωσε υπαρκτές και ανύπαρκτες ευθύνες, τού βγήκε τελικά σε καλό. Έγινε κάτι που συνηθίζεται σε εκλογικές αναμετρήσεις. Έστρεψε, δηλαδή, μερίδα ψηφοφόρων (3,42%) υπέρ του πρώην υπουργού Οικονομικών, ως εξ αντιδιαστολής, με αποτέλεσμα να μπει στη Βουλή το προσωποπαγές κόμμα του ” ΜεΡΑ 25”…

Προσωποπαγής όμως είναι και η ”Ελληνική Λύση” (3,8%) του Κυριάκου Βελόπουλου, με λαϊκιστική ιδεολογία που έχει πολλά κοινά με τον πρωτόγονο εθνικισμό (εθνικολαϊκισμό) των ΑΝΕΛ της αντιπολιτευτικής περιόδου και έχει πείσει τους ψηφοφόρους της ότι εκπροσωπεί το ”αγνό” και το ”αδιάφθορο” στην πολιτική της δεξιάς πολυκατοικίας, αν και κινούνταν υπόγεια και μεθοδευμένα ο αρχηγός της – κατά την προεκλογική περίοδο – τάζοντας τον ουρανό με τ’ άστρα στους ψηφοφόρους του, με άξονα της πολιτικής του τον λαϊκισμό και την επικάλυψη του εθνικισμού απ’ τον πατριωτισμό.

Από τα υπόλοιπα εντός Βουλής μικροκόμματα, το ΚΚΕ έμεινε πάνω κάτω στα ποσοστά του (5,33%) και το ΚΙΝΑΛ κατέλαβε άνετα την τρίτη θέση, χωρίς το φόβητρο της ΧΑ, που αποβλήθηκε απ’ τον εκλογικό σώμα.

Βλέπω με θλίψη τα ποσοστά του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει μετατραπεί μέσα σε λίγα χρόνια από ”παίκτη” εξουσίας – με δεσπόζουσα θέση στην πολιτική μας σκηνή – σε μικρό και χωρίς προσωπικότητα κόμμα, ευάλωτο στις ορέξεις του ΣΥΡΙΖΑ, που καραδοκεί να το προσεταιριστεί προσεχώς εντάσσοντάς το στην ομπρέλα της Αριστεράς-Κεντροαριστεράς, όπου την αρχηγική θέση θα έχει ο κ. Τσίπρας, ως κύριος εκπρόσωπος του προοδευτικού πόλου απέναντι στην Κεντροδεξιά του πολιτικού αντιπάλου του, Κυριάκου Μητσοτάκη.

”Παρ’ όλη την κατρακύλα του, εξακολουθεί να αντέχει…”, σκέπτομαι με το βλέμμα καρφωμένο στο 8,08% του ΚΙΝΑΛ, που – πατώντας στην παράδοση του ΠΑΣΟΚ – διατήρησε την ανθεκτικότητά του (έστω και σε χαμηλό επίπεδο).

Διατήρησε όμως και την ταυτότητα του μη ευκαιριακού προσωποπαγούς κόμματος το οποίο προσπαθεί μάταια να αφυπνίσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις των ψηφοφόρων του, που προσχώρησαν προ καιρού στον ΣΥΡΙΖΑ των λενινιστικών καταβολών και της σοσιαλιστικής νοοτροπίας…

Τα μάτια μου κοιτάζουν αμήχανα στην οθόνη του υπολογιστή μου το πρόσωπο της Φώφης Γεννηματά. Δε φαίνεται ευοίωνη η επιβίωση του κόμματός της στο μέλλον, δε φαίνεται δεδομένη. Κι αυτό που έγινε με την αποπομπή Βενιζέλου μάλλον την εξέθεσε θα ‘λεγα στα μάτια πολλών, παρά την ωφέλησε, γιατί φάνηκε η κίνησή της σαν κοντόφθαλμη τακτική ανασφαλούς κομματάρχη του περασμένου αιώνα, που σπεύδει να απομακρύνει απ’ το κόμμα του το αστέρι που λάμπει με την ευγλωττία και την ευφυία του, από φόβο μην τον επισκιάσει…

– Θα της φύγουν σιγά σιγά κι οι υπόλοιποι, σπρωγμένοι απ’ τον νόμο της έλξης…, ψιθυρίζω αινιγματικά ως άλλη Κασσάνδρα.

”Η δύναμη της πολιτικής εξουσίας είναι ασυγκράτητη και παντοδύναμη. Σωστός πειρασμός!.. Γι’ αυτό έλκει και τους ψηφοφόρους…”, συμπεραίνω. ”Μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της παντού – δίκαιη ή άδικη – και να νομοθετεί δια της αρχής της δεδηλωμένης και της κομματικής εξουσίας ως οιονεί νομοθετική όποτε της καπνίσει, απ’ τη στιγμή που δεν υπάρχει πλήρης και απόλυτος διαχωρισμός των δυο βασικών συνιστωσών του δημοκρατικού πολιτεύματος”…

Στα αυτιά μου φτάνουν ειρωνικά λόγια αυτάρεσκα των προηγούμενων κυβερνώντων που θεωρούσαν υπεροπτικά πως θα έμεναν για χρόνια στην εξουσία. Σε μια εξουσία κομμένη και ραμμένη στα γούστα τους, περιβεβλημένη με τον μανδύα της εκτελεστικής, σε συμφυρμό με την τήβεννο της δικαστικής εξουσίας…

”Τι ειρωνεία!..”, σκέπτομαι αγανακτώντας. ”Παρουσίαζαν την κυβέρνησή τους σας φορέα – ίσως και τον μοναδικό – της δημοκρατικής νομιμότητας και σαν προστάτη των δικαιωμάτων του λαού, την ίδια στιγμή που αυθαιρετούσαν σε βάρος του και, κατά την προσφιλή τακτική τους, έκαναν επίδειξη δύναμης με όχημα τον λαϊκισμό και την παραποίηση της αλήθειας”…

”Γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει λογοδοσία αυτών που ασκούν εξουσία σε μια δημοκρατική πολιτεία…”, σκέφτομαι με μικρό αναστεναγμό. ”Πρέπει να ελέγχεται η αναντιστοιχία λόγων και πράξεων του κυβερνήτη, η ικανότητα του να διοικεί και να είναι σε θέση να υπερασπίσει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας του…”

– Αααχ, σίγουρα ονειρεύομαι…, μονολογώ ξεσπώντας σε νευρικό γέλιο.

Αυτά δε γίνονται στην Ελλάδα, δυστυχώς… Γίνονται μόνο σε ώριμες, δημοκρατικές πολιτείες, με εύρωστες και δυναμικές κοινωνίες πολιτών, όπου η σχέση του εξουσιαστή με τον εξουσιαζόμενο στηρίζεται στην αλήθεια, την ειλικρίνεια και τη δυνατότητα κριτικής αρθρωμένης στους θεσμούς της δημοκρατίας…

Ετοιμάζομαι να σηκωθώ απογοητευμένη, όμως την τελευταία στιγμή πιάνει το μάτι μου τα λόγια του νέου πρωθυπουργού:
”… Η Ελλάδα χρειάζεται όραμα και κατεύθυνση. Και, πάνω απ’ όλα, αυτό το οποίο χρειάζεται είναι να ξαναπιάσει το νήμα του υγιούς πατριωτισμού. Ενός πατριωτισμού ο οποίος ενώνει. Ενός πατριωτισμού ο οποίος προτάσσει τις έννοιες της ευθύνης, της αλήθειας και, κυρίως, της σκληρής δουλειάς…”

”Λες να πετύχει”; αναρωτιέμαι με αμφίβολο βλέμμα κι ανακλαδίζω τα πόδια μου που έχουν μουδιάσει, έτοιμη να σηκωθώ.

Μα η ματιά μου σκαλώνει ασυναίσθητα την τελευταία στιγμή στο τετραπλό μήνυμα που θέλει να στείλει: υπερηφάνεια, υγιής πατριωτισμός, εθνική συνεννόηση και εθνική αυτοπεποίθηση!..

– Ίσως και να τα καταφέρει…, ψιθυρίζω με χαμόγελο αισιοδοξίας και πετάγομαι πάνω κάθιδρη για ένα διάλειμμα διαρκείας…

*”Κρινιώ Καλογερίδου” (Βούλα Ηλιάδου)

2 thoughts on “Τα μικροκόμματα της νέας Βουλής και ο πειρασμός της εξουσίας

  • 25/07/2019, 21:43
    Permalink

    Συνοπτική και εμπεριστατωμένη παρουσίαση των κομματικών σχηματισμών που απαρτίζουν τη νέα βουλή. Μερικά πράγματα όμως παραμένουν μυστήριο. Γιατί πέτυχε ο Γιάννης εκεί που απέτυχε η Ζωή με την Πλεύση Ελευθερίας και ο Λαφαζάνης με την ΛΑΕ; Το μεγάλο ποσοστό της απελθούσας κυβέρνησης προβληματίζει αν λάβουμε υπόψη τα πεπραγμένα της. Βέβαια τα ποσοστά ενός κόμματος που αποχωρεί από την εξουσία δεν κατακρημνίζονται. Φαίνεται ότι μάλλον απορρόφησε τμήματα των ανελ και της χρυσαυγής, από τους πρώτους λόγω επήρειας των προσχωρησάντων πολιτικών και από τους δεύτερους λόγω ιδεολογικής (πλην μεταναστευτικού) συγγένειας. Το διακύβευμα τώρα είναι η επιτυχία στους στόχους που έθεσε η ΝΔ και η αμφίβολη έκβαση της διελκυστίνδας μεταξύ Συριζα και Κιναλ. Η ηγεσία και των δύο πάσχει από στιβαρότητα και ευφυΐα. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν στην ηγεσία του Κιναλ επανερχόταν ο αποπεμφθείς Βενιζέλος.

    Σχολιάστε
    • 25/07/2019, 22:49
      Permalink

      Το παραπάνω σχόλιο αναφέρεται στην ανάρτηση του άρθρου “Τα μικροκόμματα της νέας Βουλής και ο πειρασμός της εξουσίας” της Κρινιώς Καλογερίδου

      Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.