Τα… καθρεφτάκια του Ερντογάν και η Δημοκρατία

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Άλλο ένα καλοκαίρι, που τέτοιες μέρες δυο γεγονότα μας θυμίζουν πόσο κοντά βρίσκεται η εθνική καταστροφή από τη δημοκρατική ισχυροποίηση. Μέσα σε λίγες μέρες έχουμε δυο επετείους – ορόσημα για την μεταπολιτευτική πορεία αυτής της χώρας. Η αποκατάσταση της δημοκρατίας και η επέλαση του Αττίλα στην Κύπρο, παραμένουν τα πιο ισχυρά σημάδια μετάβασης σε μια νέα εποχή.

Γνωρίζω, ότι πολλοί θα βρουν και πάλι την ευκαιρία να μιλήσουν για περιορισμένη δημοκρατία, για περιστολή ελευθεριών, για ιερατεία των Βρυξελλών, δανειστές και ιμπεριαλιστές που επιβάλλουν τους κανόνες τους.

Όση κατανόηση κι αν δείξει κάποιος στις αιτιάσεις τους, με όση καλή πρόθεση κι αν προσεγγίσει το σκεπτικό τους, ακόμη κι αν έφτανε στο σημείο να δεχτεί την επιχειρηματολογία θα υπάρχει μια τεράστια κόκκινη γραμμή που θα διαχωρίζει τη δυνατότητα των δημοκρατικών δομών να αυτοκριτικάρονται, να ελέγχονται, να ανανεώνονται μέχρι και να αναιρούνται. Αυτό που κανένα ολοκληρωτικό καθεστώς, όπως κι αν χρωματιστεί ιδεολογικά, δεν μπορεί, δεν αντέχει να διαθέτει ως αναπόσπαστο στοιχείο του.

Καθεστώτα όπως κι αυτό του Ερντογάν, ο οποίος έχει κατορθώσει να διχάσει τόσο το εσωτερικό της χώρας του, όσο και την τουρκοκυπριακή πλευρά. Έχω γράψει πολλές φορές ότι η Τουρκία, όπως για άλλους λόγους και η Ελλάδα, διαθέτουν μια γεωστρατηγική θέση που της επιτρέπει να παραμένει παρούσα στο γεωπολιτικό παιχνίδι, παρά τις επιμέρους αστοχίες και τα λάθη της.

Μόνο που αυτή την περίοδο ο Ερντογάν, με το βλέμμα στην εσωτερική πολιτική σκηνή και τις επερχόμενες εκλογές, μοιάζει να μπαίνει σε μια διαδικασία ακόμη πιο ακραίας διπλωματίας που συνεχίζει να ανοίγει άσκοπα μέτωπα και να δίνει στην Ελλάδα περιθώριο αποτελεσματικών κινήσεων. Η φιέστα στα Κατεχόμενα είναι μια ακόμα απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων, όμως είναι τόσες οι αντιφάσεις και τα αδιέξοδα τους που μεγάλο μέρος των τουρκοκυπρίων βλέπουν με φόβο, αδιαφορία αλλά και οργή τις πρωτοβουλίες του.

Ο ισλαμιστικός του οίστρος, οι κούφιες υποσχέσεις για αναγνώριση του ψευδοκράτους, η απομάκρυνση της τουρκοκυπριακής πλευράς από την Ε.Ε., τρομάζουν όσους αποζητούν μια λύση με προοπτική κι όχι το πισωγύρισμα της οριστικής ρήξης και της ενσωμάτωσης στην Τουρκία. Γνωρίζουν ότι τα καθρεφτάκια του Ερντογάν για τους υδρογονάνθρακες και τη δυνατότητα της τουρκοκυπριακής πλευράς να τα εκμεταλλευτεί μόνη της είναι μια χίμαιρα με ορίζοντα τις κάλπες.

Φοβούνται ότι οι υπερβολές του τούρκου ηγέτη θα τους απομονώσουν, θα τους απομακρύνουν από τον στόχο τους και τελικά θα τους μετατρέψουν σε παρίες. Ας ελπίσουμε και κυρίως ας δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να επικρατήσει η λογική σε ένα περιβάλλον παραλογισμού μέσα στο οποίο κανείς δεν πρόκειται να βγει κερδισμένος και πολύ περισσότερο όσοι φέρουν τις βαθύτερες πληγές από το διχασμό της Μεγαλόνησου.

Το στοίχημα μιας δίκαιης λύσης για το Κυπριακό, πέρα από την αξιοποίηση των συμμαχιών και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, πέρνα μέσα από την πειθώ προς τους τουρκοκύπριους και την ανάδειξη του τέλματος, της οικονομικής καχεξίας, της διπλωματικής εσωστρέφειας στην οποία τους οδηγούν τα μικροπολιτικά παιχνίδια του Ερντογάν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.