Τα 32 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης και το “βάρος” των 72 δισ.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Ήταν όντως ιστορική η απόφαση της Ε.Ε. για την εκταμίευση ενός μεγάλου πακέτου στήριξης των κρατών – μελών λόγω των τεράστιων αρνητικών επιπτώσεων της πανδημίας του κορωνοϊού στην οικονομική δραστηριότητα. Μέσα από τις συνηθισμένες και αναμενόμενες συγκρούσεις διαφορετικών αντιλήψεων προέκυψε ένα αποτέλεσμα, με αναγκαίους συμβιβασμούς ώστε να γίνει αποδεκτό κι από τους πιο σκεπτικιστές, γύρω από τις απευθείας μεταβιβάσεις κεφαλαίων, αλλά και να υπάρξει ουσιαστική βοήθεια για τον περιορισμό της μεγάλης ύφεσης.

Το αρχικό πλάνο με μεγαλύτερη βάση στις επιχορηγήσεις έδωσε τη θέση του σε ένα ισομερές σχέδιο και για την παροχή δανείων. Όροι προφανώς και θα υπάρχουν σε σχέση με την εικόνα της οικονομίας και τα ποσά που διατεθούν ανά περίπτωση, όπως και έλεγχος για τη σωστή χρήση και δυνατότητα βέτο και αναίρεσης. Βέβαια, δεν πρόκειται για κάποιου είδους μνημονιακές απαιτήσεις αλλά η αναμενόμενη αμοιβαιοποίηση χρέους μειώθηκε αρκετά σε μέγεθος και καταφύγαμε, για μια ακόμα φορά, στη δοκιμασμένη λύση των δανείων που σε περιόδους ύφεσης διογκώνουν το δημόσιο χρέος και το καθιστούν δύσκολα εξυπηρετούμενο.

Η Ελλάδα θα δεχθεί μια ισχυρή ένεση πόρων, αναγκαίων για να αντισταθμίσει το ισχυρό πλήγμα στον τουρισμό, την καθυστέρηση επενδύσεων και την μείωση της κατανάλωσης. Μετά τα δημοσιονομικά μέτρα που η κυβέρνηση χρησιμοποίησε ως αρχική φροντίδα για όλους τους πληγέντες, έρχεται λοιπόν η ώρα των κοινοτικών παρεμβάσεων. Τα 72 δισ., στα οποία εξαρχής αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός, αποτελούν ένα μείγμα υπαρχόντων κονδυλίων του τακτικού ευρωπαϊκού προϋπολογισμού γύρω στα 40 δισ. που δεν αποτελούσαν μέρος των τωρινών διαπραγματεύσεων, 19,5 δισ. χορηγήσεων και 12,5 δισ. δανείων. Από τα 32 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης, το 30% θα πρέπει υποχρεωτικά να επενδυθεί σε τομείς της “πράσινης” οικονομίας.

Γιατί τα διευκρινίζουμε όλα αυτά; Για να βάζουμε τα γεγονότα σε μια σειρά και να μην μπερδεύουμε όρους και δεδομένα καταλήγοντας σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Η Ευρώπη ένα ένα μεγάλο βήμα αλληλεγγύης, αν κρίνουμε από τη διαχρονική αρτηριοσκληρωτική και αναβλητική αντιμετώπιση των καταστάσεων. Η Ελλάδα διαπραγματεύθηκε με μεθοδικό τρόπο, δίχως περιττές τυμπανοκρουσίες και ρητορικές υπερβολές, και πέτυχε σημαντικά οφέλη.

Θα ήταν όμως παραπλανητικό να παρουσιάσουμε μια εικόνα, όπου τα δισ. ρέουν σαν γοργό ποτάμι, μπορούν να χρησιμοποιηθούν άκριτα και θα σημάνουν άμεση εισοδηματική στήριξη. Ο δρόμος που έχουμε να βαδίσουμε είναι ανηφορικός, με πολλούς απρόβλεπτους παράγοντες και απαιτείται σύνεση, δημοσιονομική εγκράτεια και προσανατολισμός σε επενδυτικές κινήσεις που θα ενισχύσουν την απασχόληση. Δεν υπάρχει χρόνος για πανηγυρισμούς.

Ο επόμενος χρόνος θα κρίνει το πόσο γρήγορα θα επανέλθουμε σε ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης και θα αποφύγουμε νέα προβλήματα με το δημόσιο χρέος, τώρα που οι προηγούμενες μελέτες βιωσιμότητας θεωρούνται ξεπερασμένες από την επάνοδο στην ύφεση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.