Συμμορία ή… συμμωρία; Και τα δύο…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Αυτή η αποστροφή του λόγου στην ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην Βουλή, συμπυκνώνει σε δυο λέξεις όλο το νόημα της σκευωρίας γύρω από το ζήτημα της Novartis. Από την μια, η λογική της «συμμορίας» που εξυφαίνει ύπουλα σχέδια για την σπίλωση των πολιτικών αντιπάλων της. Από την άλλη, η «συμμωρία» μιας κάστας ηλιθίων (;), εθελοτυφλούντων που ψάχνει την τελευταία ελπίδα εκλογικής επιβίωσης στον κοινωνικό διχασμό και την σκανδαλολογία.

Ο χαρακτηρισμός της «συμμορίας» αποδείχτηκε πλήρως στην μήνυση που κατέθεσε ο πρώην πρωθυπουργός όπως ανέλυσα εκτενώς στο άρθρο μου Η κυβερνητική συμμορία προσκρούει στον Σαμαρά. Για τον τρόπο που ο… κυβερνητικός εκδότης γνώριζε σχεδόν έναν χρόνο πριν την «εμπλοκή» πρωθυπουργών κι ο Τσίπρας βιάστηκε να το αναπαράγει. Για το πως απομακρύνθηκε η προηγούμενη, υπεύθυνη για την υπόθεση, δικαστικός και 10 μήνες μετά εμφανίζονται νέοι μάρτυρες με αντιφατικές, ασαφείς καταθέσεις. Για το πως ενημερώνονται κυβερνητικοί παράγοντες και τελικά ο Κουρουμπλής απαλείφεται από την δικογραφία.

Μια τέτοια συμμορίτικη συμπεριφορά θα μπορούσες να την εξηγήσεις και την κατανοήσεις μέσα στα πλαίσια της μικροκομματικής απελπισίας. Το χαρτί του εθνικού διχασμού με το όνομα της Μακεδονίας δεν λειτούργησε. Η εθνική συνείδηση παραμένει ισχυρή στο συλλογικό υπόβαθρο μας κι απρόσβλητη από τυχάρπαστες επιδρομές «ρεαλισμού».

Επόμενο στάδιο του σχεδίου ο κοινωνικός διαχωρισμός σε ηθικούς και ανήθικους, άμωμους και διαπλεκόμενους. Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα και πάλι στο προσκήνιο. Μόνο που αυτή τη φορά επιλέχθηκε ως μέσο ανάδειξης του, ο πιο άγαρμπος, ο πιο άθλιος τρόπος. Ένα διεθνές σκάνδαλο που αφορά τον ιατρικό κόσμο και την επιλεκτική προβολή και χρήση φαρμάκων, συγκεκριμένων εταιρειών να μετατραπεί σε εγχώρια πολιτική σύγκρουση.

Όμως το κατηγορητήριο στηρίζεται σε πήλινα πόδια και καταρρίπτεται πριν καν δομηθεί. Κι η φαρέτρα των συκοφαντικών τόξων τους αδειάζει, με τα τόξα να τους επιστρέφονται ένα, ένα. Και θα λογοδοτήσουν τόσο γι’ αυτό, όσο και για τα υπόλοιπα εγκλήματα τους. Και θα σταθούν στο θεσμικό «απόσπασμα» για να δώσουν απαντήσεις για όλα!

Για την διαφωνία τους στην μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης και την αύξηση των κερδών, επί της διακυβέρνησης τους, όσων επιχειρηματιών δήθεν κατηγορούν για διαπλοκή.

Για την οικονομική καταστροφή, της επαναφοράς της ύφεσης, των κεφαλαιακών ελέγχων που ακόμη δεν λένε να αρθούν, της αύξησης του χρέους, της διατήρησης της χώρας εκτός αγοράς ομολόγων (μόλις τώρα επανερχόμαστε στην βαθμίδα αξιολόγησης που διαθέταμε το 2014!), την νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την απαξίωση των μετοχών του ΤΧΣ.

Για το εθνικό «πωλητήριο» που παραχωρεί την ιστορία και τον πολιτισμό της Μακεδονίας, την ντροπή των τεκταινόμενων στο Αιγαίο, την νέα Αλβανική επιθετικότητα, για λίγα ψίχουλα στήριξης στην επίπλαστη προσπάθεια επανόδου στις αγορές.

Για την μεταναστευτική καταιγίδα, την ανικανότητα διαχείρισης, την κατασπατάληση πόρων με τον ύποπτο ρόλο φιλικών ΜΚΟ.

Για το θεσμικό πλιάτσικο, την διαρκή αμφισβήτηση της Δικαιοσύνης, τον αξιακό οχετό σε θέματα Παιδείας κι Ασφάλειας.

Πρόκειται όμως αποδεδειγμένα και για συμμωρίτες. Μια ομάδα ιδεοληπτικών, με αντιαστικές παρωπίδες, που βυσσοδομούν με κάθε ευκαιρία πάνω στα θεμέλια του σύγχρονου κράτους. Μέσα στις λίγες ώρες της συζήτησης; για την προανακριτική, τρία συμβάντα κατέδειξαν ο «συμμωριτισμός» δεν έχει όρια.

Πρώτο δείγμα η… διαολεμένη προεδρεύουσα κ. Τασία που επέμενε, ώρες μετά την προσβολή προς τον κ. Αθανασίου, να παριστάνει την κουφή ή την έχουσα πρόωρα σημάδια Αλτσχάιμερ. Κι όμως δεν διαολόστειλε μόνο τον συγκεκριμένο βουλευτή. Το ύφος και η ένταση της ήταν ταυτόσημης κοροϊδευτικής λογικής με την ιστορική φράση «οι μετανάστες λιάζονται». Αντιστέκεται ο «αριστερισμός» τους στην παρότρυνση θεσμικής συμμόρφωσης. Αγανακτεί ο «επαναστατισμός» του στην υποχρέωση ελέγχου και συνέτισης μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια.

Δεύτερο επιβεβαιωτικό στοιχεία της μωρίας, η αήθης επίθεση στον κ. Πικραμμένο από τον συνήθη ύποπτο Πολάκη. Δεν το λες απλώς αναίδεια ή έλλειψη σεβασμού απέναντι σε ένα πρόσωπο με αξιοπρεπή πορεία και αναντίρρητο κύρος. Το περιπαικτικό υφάκι και τα γελάκια μόνο τυχαία δεν ήταν. Η απρέπεια απέναντι σε έναν απολογούμενο αποτελεί την απόλυτη έκφραση εκχυδαϊσμού και ταπείνωσης κάθε αστικής και θεσμικής διάθεσης.

Για να καταλήξουμε στην λεκτική… αφόδευση του κ. Παπαφιλίππου προς τον Σαμαρά. Ο κοινοβουλευτικά … αόρατος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ είπε να διεκδικήσει τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που του αναλογούν, εκσφενδονίζοντας μια άθλια παρόλα.

Ναι κύριε (λέμε τώρα;). Το «παραχέσαμε». Και θα συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό. Γιατί η αξιοπρέπεια αποτελεί για εμάς κόκκινη γραμμή και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να την αγγίξει. Γιατί όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ακαθαρσίες υποχρεούμαστε να σας δώσουμε να καταλάβετε την αλήθεια στην μόνη γλώσσα που είστε ικανοί να κατανοήσετε πλήρως. Γιατί μέσα στα πολιτικά βοθρολύματα που διαβιώνετε, όλα πλέον σας μυρίζουν περίεργα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.