Σεβασμός σε αυτούς που έφυγαν..

Γράφουν οι: Αναστασία Νικολοπούλου, Ασκούμενη Δικηγόρος Ε.Κ.Π.Α. και Μαρκόπουλος Χ. Θωμάς, Επικοινωνιολόγος, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Διεθνών, Ευρωπαϊκών Σπουδών & Διπλωματίας Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Οι νεκροί έχουν ιδεολογία; Αναρωτιόμαστε…

Από την αρχή της μεταπολίτευσης και ύστερα, πολλές φορές έχουμε πληροφορηθεί για θανάτους ανθρώπων που βρίσκονταν τη λάθος ώρα, στο λάθος σημείο. Για άτομα που δε βρίσκονται πια, ανάμεσά μας, που κάποιοι (πολλοί από τους οποίους παραμένουν ελεύθεροι μέχρι και σήμερα), τους στέρησαν το ύψιστο αγαθό, αυτό της ζωής.

Αυτό που προκαλεί συνήθως αλγεινή εντύπωση είναι το πώς η κοινή γνώμη αντιμετωπίζει τέτοια περιστατικά «τυφλής» βίας και το πόσο κυνικοί γινόμαστε πολλοί από εμάς όταν τοποθετούμαστε σε συζητήσεις μεταξύ φίλων γι΄ αυτά. Από το 1985 μέχρι σήμερα έχουν χαθεί ζωές τόσο ανήλικων όσο και μικρών ηλικιακά ατόμων, που έγιναν οι ίδιοι θύματα, που το «νήμα» της ζωής τους κόπηκε πρόωρα. Μια συνήθης πρακτική που ακολουθεί τέτοιους είδους συμβάντα είναι η κοινωνική αναταραχή, ο «πόλεμος» με το κράτος και τις δομές του που άλλες φορές παίρνει μικρότερες και άλλες μεγαλύτερες διαστάσεις.

Ομάδες ανθρώπων, ως αυτόκλητοι σωτήρες και υπερασπιστές των θυμάτων αυτών, δρουν στο όνομα αυτών κάτι που δυστυχώς δε θα ήθελαν ούτε οι ίδιοι να συμβαίνει. Στο μυαλό μας έρχονται δύο τέτοια παραδείγματα, με θύματα δύο 15χρονα αγόρια, τα οποία έπεσαν νεκρά ύστερα από ευθεία βολή από τους εκάστοτε δράστες, παραδοχή την οποία έχουν συμπεριλάβει και οι δύο πρωτόδικες καταδικαστικές αποφάσεις εις βάρος τους. Οι αναρχικοί προσωποποίησαν τον δράστη σε όλον τον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος κατ΄ εκείνους είναι ο βασικός εχθρός που υπάρχει μέχρι και σήμερα και τον οποίο «πολεμάνε» στο όνομα των δύο αυτών αγοριών.

Από την άλλη, το 2010 ένα πρωτοφανές έγκλημα διαπράττεται διαρκούντος ενός δαιδαλώδους συλλαλητηρίου στο κέντρο της Αθήνας που άφησε πίσω του τέσσερα θύματα που εκείνοι την ημέρα είχαν κάνει το «λάθος» να εργάζονται. Προς μεγάλη έκπληξη και απογοήτευση, δεν υπήρξε καμία αντίδραση ούτε η πρέπουσα αναγνώριση αυτών των ανθρώπων από τους κρατικούς φορείς, ενώ οκτώ χρόνια μετά το περιστατικό δεν έχει βρεθεί το χέρι που με τις μολότοφ τους στέρησε το δικαίωμα να βρίσκονται σήμερα ανάμεσά μας.

Είχα διαβάσει τότε ότι «καλά έκαναν και τους έκαψαν, αφού είχε κηρυχθεί απεργία, γιατί πήγαν στη δουλειά τους;», καθώς και άλλα παρεμφερή σχόλια ακόμα και από δασκάλους και καθηγητές. Ξαφνικά, τα θύματα αυτά εμφανίστηκαν και ως «συνυπαίτιοι» στην τραγική κατάληξη που κάποιοι – άγνωστοι μέχρι και σήμερα _ τους εξασφάλισαν. Από την άλλη, τέλη της δεκαετίας του ΄80, γνωστός Έλληνας πολιτικός και δημοσιογράφος πέφτει νεκρός άνανδρα στην είσοδο του γραφείου του, από πυρά τρομοκρατικής οργάνωσης. Είμαστε σίγουροι πως ακόμα και τότε θα υπήρχαν άτομα που θα αναγνώριζαν »ελαφρυντικά» στους δράστες, αντί να τηρούν μια ενιαία και πολύ αυστηρή στάση απέναντι σε τέτοια γεγονότα.

Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι το ότι ποτέ καμία εξήγηση δε θα είναι στο ελάχιστο επαρκής για να λυθεί αυτό το τεράστιο »γιατί» που έχουν και σήμερα οι οικογένειες των θυμάτων αυτών. Πρέπει ως κοινωνία να αντιληφθούμε τι πραγματικά σημαίνει ότι τέσσερις συνάνθρωποί μας κάηκαν ζωντανοί εν ώρα εργασίας και πόσο ανάξιοι είμαστε όταν υπάρχουν άτομα γύρω μας που αυτά τα θύματα τα θεώρησαν ως «παράπλευρες απώλειες». Τι είναι για μάνα να μαθαίνει από δημοσιογράφο ότι το παιδί που έφερε στον κόσμο και έπαιρνε ζωή μέσα από αυτό, θα της το έστελνε στον άλλον κόσμο ηθελημένα ένας οπλισμένος ενήλικας.

Να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους με αυτόν τον τρόπο και να σταματήσει να επικρατεί αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ θυμάτων της Αριστεράς ή της Δεξιάς. Αυτός που φεύγει δεν έχει ιδεολογία. Και εκείνοι που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους, δεν έχασαν έναν »ήρωα», μα έχασαν το παιδί, την μητέρα, τον πατέρα τους. Οι νεκροί δεν είναι ούτε »αριστεροί», ούτε »δεξιοί»! Οι νεκροί είναι νεκροί. Ησυχία λοιπόν…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.