Σαν σήμερα

Γράφει ο Σπαρτιάτης

17 Ιουνίου 2012. Η Ελλάδα ζει τις δεύτερες βουλευτικές εκλογές μέσα σε μια χρονιά. Τα εκλογικά κέντρα ανοίγουν ξανά, μια ακόμα προεκλογική περίοδος έληξε. Οι Έλληνες πολίτες προσέρχονται ξανά.

Οι εκλογές της 6ης Μαίου που είχαν προηγηθεί οδήγησαν τη χώρα σε ακυβερνησία για πρώτη φορά μετά από 23 χρόνια. Το οικοδόμημα της Μεταπολίτευσης κατέρρευσε. Το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε το πολιτικό κόστος των επιλογών του τα τελευταία χρόνια. Πλήρωσε την προεκλογική εκστρατεία του 2009, όπου έταξε στους πάντες τα πάντα. Πλήρωσε τον τρόπο που διαχειρίστηκε την κρίση, δεσμευμένο από το πρόσφατο παρελθόν του. Και τελικά σταμάτησε να αποτελεί μεγάλο κόμμα. Η δε ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά έχασε μεγάλο μέρος της δύναμής της, έφτασε στο ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό της και πλήρωσε έτσι το μερίδιο ευθυνών της για την κατάσταση που δημιούργησε η Μεταπολίτευση. Από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων αναδείχθηκαν νέες πολιτικές δυνάμεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΧΑ, οι ΑΝΕΛ και η τότε ισχυρή ΔΗΜΑΡ ήταν άμεσα δημιουργήματα των «Αγανακτισμένων» της Μεταπολίτευσης. Η οργή, η αγανάκτηση, το αίσθημα αδικίας οδήγησαν το πολιτικό σκηνικό σε πλήρη αναδιάταξη. Και το αποτέλεσμα των εκλογών: Ακυβερνησία.

Μοναδικό χαρακτηριστικό των εκλογών που συγκράτησε το πολιτικό σύστημα, και κατ’ επέκταση τη χώρα, από την πλήρη κατάρρευση ήταν η πρωτιά της ΝΔ. Έστω και με το χαμηλότερο ποσοστό στην ιστορία της η ΝΔ με τον Αντώνη Σαμαρά κρατήθηκε. Η κατανομή των εδρών στη Βουλή δεν επέτρεπε το σχηματισμό κυβέρνησης και κάπως έτσι ένα μήνα μετά βρεθήκαμε ξανά σε ένα εκλογικό κέντρο. Με στόχο μια βιώσιμη κυβέρνηση που θα δώσει τέρμα στην αναμονή και την αβεβαιότητα.

Η μέρα κύλησε ομαλά. Σε αντίθεση με ό, τι περίμεναν οι περισσότεροι η συμμετοχή ήταν μικρότερη από την προηγούμενη αναμέτρηση. Οι δημοσκοπήσεις ήταν μοιρασμένες, με κοινό στοιχείο τις μικρές διαφορές. Σε κάθε περίπτωση για τις δύο τελευταίες εβδομάδες μέχρι τις εκλογές η δημοσίευσή τους απαγορευόταν. Την ημέρα των εκλογών έκαναν την εμφάνισή τους ειδήσεις-διαρροές από τα exit poll που έβγαζαν πρώτο το ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι γνώριζαν ότι το Μάιο ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε στη δεύτερη θέση τις δύο τελευταίες εβδομάδες, όταν οι δημοσκοπήσεις δεν τον έπιαναν. Όσο περνούσε η ημέρα η αγωνία κορυφωνόταν. Το exit poll των 19.00 θα έδινε ένα τέλος;

Όχι ακόμα. Μια τόσο κρίσιμη αναμέτρηση δε μπορούσε να λήξει τόσο νωρίς. Οι οπαδοί της ΝΔ εκείνο το βράδυ πέρασαν δύο φάσεις. Ανακούφιση στην πρώτη ματιά, που έβλεπαν τη ΝΔ στην πρώτη θέση, αγωνία ξανά στη δεύτερη, όταν το μάτι πήγαινε στα ποσοστά. Διαφορά μόλις 0,5%, και μεγάλο περιθώριο απόκλισης. Τα αποτελέσματα θα μπορούσαν κάλλιστα να αλλάξουν τις επόμενες ώρες. Επιπλέον δεν ήταν το exit poll κοινό για όλα τα κανάλια. Ο ΣΚΑΙ την ημέρα εκείνη δε συνεργάστηκε και προτίμησε να δημοσιεύσει μια δημοσκόπηση που διενεργούσε η Public Issue τις τελευταίες ημέρες, με σκοπό ακριβώς να δημοσιευτεί αφότου επιτρεπόταν ξανά. Η δημοσκόπηση αυτή έδειχνε ότι τις εκλογές κέρδιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα με διαφορά δύσκολα αναστρέψιμη. Ζήσαμε έτσι το πρωτοφανές φαινόμενο οι Έλληνες πολίτες να θεωρούν πρώτη τη ΝΔ και όταν αλλάζουν κανάλι να νομίζουν ότι η κατάσταση άλλαξε. Θα περνούσαν ώρες ακόμα για να ξεκαθαρίσει.

Εν τέλει η αγωνία των Ελλήνων πολιτών έλαβε τέλος λίγες ώρες μετά. Όσο προχωρούσε η καταμέτρηση η διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ διευρυνόταν, για να καταλήξει τελικά περίπου στο 3%. Μετά το χάος της 6ης Μαίου η κατάσταση φαινόταν να έχει επανέλθει σε μια κανονικότητα.

Μέσα σε ένα μήνα κύματα δυσαρεστημένων ψηφοφόρων της ΝΔ που είχαν στραφεί στους ΑΝΕΛ, στη ΧΑ και σε μικρά φιλελεύθερα κόμματα επέστρεψαν για να αποτραπεί η επικράτηση της αριστεράς. Ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ έκαναν το ίδιο για να αποφευχθεί το χάος που πίστευαν όλοι ότι θα έφερνε μια διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου που όλοι φοβούνταν ότι θα ολοκλήρωναν την κατάρρευση της 6ης Μαίου τελικά έβγαλαν διαφορετικό αποτέλεσμα. Με καθυστέρηση ενός μήνα ο Αντώνης Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός.

Της επόμενες μέρες ακολούθησε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας, αρχικά με ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Δεν ήταν η ιδανική κυβέρνηση. Τόσο οι ιδεολογικές εμμονές της ΔΗΜΑΡ όσο και οι εσωκομματικές ισορροπίες σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα. Η κατάσταση που είχε να αντιμετωπίσει στην οικονομία, τη δημόσια τάξη, την εξωτερική πολιτική, τη λαθρομετανάστευση κοκ επέβαλε σκληρές πολιτικές και λήψη άμεσων μέτρων (όχι μόνο οικονομικών). Η αντιπολίτευση απέναντι ήταν φρέσκια, είχε μόλις αναδειχθεί από το λαό, θεωρούνταν το «νέο» και διψούσε για αίμα και εξουσία. Επρόκειτο για μια από τις δυσκολότερες περιόδους της Μεταπολίτευσης, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες της όμως η αρχικά τρικομματική, μετέπειτα δικομματική κυβέρνηση όχι μόνο κράτησε τη χώρα όρθια αλλά έλυσε διαχρονικά προβλήματα που «έκαιγαν» και κανείς δεν είχε τολμήσει να αγγίξει και προώθησε πολιτικές που έπρεπε να είχαν υλοποιηθεί εδώ και χρόνια. Ήταν από τις λίγες κυβερνήσεις που μπορούν να διατείνονται ότι παρέδωσαν τη χώρα σε καλύτερη κατάσταση απ’ ό, τι την παρέλαβαν.

Και βασικό της χαρακτηριστικό που τη διαφοροποιούσε: Το πρόσωπο του πρωθυπουργού. Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ο σοβαρός, εργατικός και αποφασιστικός πρωθυπουργός που χρειαζόταν η χώρα εκείνη την περίοδο. Χωρίς να υπολογίσει διαμαρτυρίες, γκρίνιες και πολιτικό κόστος έβαλε το καλό της πατρίδας πάνω απ’ όλα και την έβγαλε από το γκρεμό. Για δυόμιση χρόνια εργάστηκε ακατάπαυστα, έδωσε όλο του το είναι, θυσίασε το προσωπικό και πολιτικό του κεφάλαιο, έκανε συμβιβασμούς, ξεπέρασε ακόμα και προσωπικές αδυναμίες και ελαττώματά του, πέτυχε όμως να αντιστρέψει την κατάσταση. Πέτυχε να δημιουργήσει ξανά το κράτος που είχε διαλυθεί. Και η ιστορία ήδη τον δικαιώνει για αυτό.

Δυστυχώς η αλλαγή που ξεκίνησε το 2012 δε μπορούσε να αποτραπεί. Ο λαός που έζησε ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς για 40 χρόνια ήθελε την αριστερά να κυβερνήσει. Τον Ιανουάριο του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε με τους θεσμούς και έριξε την κυβέρνηση πριν ολοκληρώσει πλήρως το έργο της. Τα αποτελέσματα της αλλαγής που τόσο πολύ περίμεναν ήδη φαίνονται, και μόνο θετικά δεν είναι. Σήμερα τόσο η χώρα όσο και κάθε πολίτης βρίσκονται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από τον Ιανουάριο του 2015. Δυστυχώς ωστόσο στη δημοκρατία τα λάθη δεν ανατρέπονται.

Παρόλο που τελικά η επικράτηση της αριστεράς δεν απετράπη οι εκλογές της 17ης Ιουνίου που ανέδειξαν πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά έχουν ήδη γραφτεί στην ιστορία. Όχι μόνο για την προσφορά του πρώην πρωθυπουργού που ήδη αναφέρθηκε, αλλά και για την επίδραση που έχει ακόμα και σήμερα.

Φανταστείτε λίγο τι θα συνέβαινε αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάμβανε να κυβερνήσει ήδη από το 2012; Αν προκάλεσε τόσες καταστροφές και έφερε τη χώρα σε τέτοια θέση το 2015, όταν σε κάποιο βαθμό είχε ωριμάσει σαν κόμμα και ήταν καλύτερα προετοιμασμένος, τι θα έκανε το 2012; Κι αν δεν παραλάμβανε κράτος που λειτουργούσε και οικονομία σε σταθερή κατάσταση αλλά το χάος του 2012 πόσο μεγαλύτερη θα ήταν η καταστροφή; Νομίζω πως η απάντηση είναι προφανής για όλους.

Η 17η Ιουνίου είναι μια ημερομηνία που εμείς που ζήσαμε τις εξελίξεις από κοντά, περισσότερο ή λιγότερο, θα θυμόμαστε πάντα. Και ο ιστορικός του μέλλοντος θα την αξιολογήσει αναλόγως.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *