Που το πάει ο Κώστας Χρυσόγονος;

Γράφει ο Αλέξανδρος Κριτσίκης, Δικηγόρος

Μόλις πρόσφατα παρατηρήσαμε όλοι με έκπληξη την αυτονόμηση του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Κ. Χρυσόγονου και την αποχώρηση με δημοκρατικές διαδικασίες της Σοσιαλιστικής Τάσης από το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στο οποίο μέχρι πρότινος αποτελούσε συνιστώσα. Πλήθος ερωτημάτων βέβαια γεννώνται από την αποχώρηση αυτή τόσο του Χρυσόγονου.

Αρχικά πόσοι αλήθεια ήξεραν, πριν την απόσχιση, την Σοσιαλιστική Τάση; Πώς ερμηνεύεται η στάση αυτή του σπουδαίου καθηγητή κ. Χρυσόγονου, τον οποίο όλοι θυμόμαστε κατά την προεκλογική περίοδο των Ευρωεκλογών του 2014 να πρωτοστατεί στα τηλεοπτικά παράθυρα και στον έντυπο τύπο και να εκθειάζει τον ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να εκλεγεί τόσο ο ίδιος όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα; Τι αλήθεια συνέβη και ένα πρωτοκλασάτο και αρκετά προβεβλημένο στέλεχος του  να οδηγείται σε αυτήν την πολιτική μεταστροφή; Θα ακολουθήσουν και άλλοι; Μήπως ο καθηγητής διαπίστωσε, ότι το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες και τα ιδανικά, που ο αρχηγός αυτού οραματιζόταν, ότι θα υλοποιήσει;  Μήπως διαπίστωσε, ότι η Άνοιξη δεν ήρθε τελικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι δεν εκπλήρωσε το νέο και το ιδανικό, που προεκλογικά ευαγγελιζόταν;  Ιδιαίτερη μάλιστα εντύπωση προκαλούν οι δηλώσεις του όπως  «ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σύμφωνα με τις δηλώσεις του στην εποχή του 4%», «Σταλινικής έμπνευσης ο στρατηγικός σχεδιασμός του κ. Τσίπρα», «Θέλουμε προοδευτική διέξοδο για τον τόπο», «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να φέρει το καινούργιο»,  καθώς και η ακόλουθη «Δεν ανοίχτηκε στην κοινωνία ο ΣΥΡΙΖΑ».

Όλα αυτά τώρα τα διαπίστωσε ο Χρυσόγονος; Συνιστά αυτή η αυτονόμηση μια έξυπνη κίνηση του Χρυσόγονου να «πηδήξει» από το άρμα του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να διασωθεί πολιτικά και ίσως να μεταπηδήσει σε ένα άλλο κόμμα/άρμα ή συνιστούν την αληθινή του πρόθεση να δημιουργήσει έναν νέο πολιτικό φορέα δημοκρατικό και σύγχρονου τύπου, που να ακούει την κοινωνία και να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της;

Όπως και να έχει όλα αυτά είναι ερωτήματα, που θα απαντηθούν-αν φυσικά απαντηθούν- σε βάθος χρόνου. Σε κάθε περίπτωση είναι πάντα επίκαιρη η φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή «Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται.», η οποία πιθανόν να συνιστά το κλειδί της πολιτικής συμπεριφοράς του προαναφερθέντος καθηγητή.          

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *