Ούτε καν μια συγγνώμη για την τιμή της δημοκρατίας…

Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας)

”Τι ‘χες Γιάννη, τι ‘χα πάντα” ή, άλλως πώς, ” παλιά μου τέχνη κόσκινο” για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του, που ξέθαψαν στην απόγνωσή τους απ’ τα σεντούκια τους τα όπλα της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας με σφαίρες τα συνθήματα και τα τραγελαφικά δρώμενα παλαιάς κοπής απ’ τις πλατείες των αγανακτισμένων της Αθήνας.

Τότε που μας παρέδωσαν σε απευθείας μετάδοση μαθήματα εξαπάτησης και λαϊκισμού, πριν το ρεσάλτο στις καρέκλες της εξουσίας… ”Repetitio est mater studiorum” (”Η επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως”), ασφαλώς. Ναι, αλλά με μια προϋπόθεση: να μην είναι καταχρηστική σε σημείο γελοιοποίησης και σε βαθμό που επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.

Και σαν φάρσα μοιάζουν, αναμφίβολα, οι πρόσφατες συγκεντρώσεις ”τύπου αγανακτισμένων” στις πλατείες του Αγίου Ιωάννη της Αγίας Παρασκευής, του Λυκαβητού κα του Παγκρατίου, όπου καμιά διακοσαριά συγκεντρωμένοι – αψηφώντας τις συστάσεις της Πολιτείας περί απαγόρευσης συναθροίσεων πέραν των 10 ατόμων (σε εφαρμογή της τήρησης των μέτρων προστασίας απ’ τον κορονοϊό) – ορύονταν διαμαρτυρόμενοι κατά της αστυνομίας, σε μια προσπάθεια να ξυπνήσουν τα αντιδραστικά σύνδρομα της πλατείας Συντάγματος του ’11 και του ’15, που έγιναν με την ”χορηγία” του ΣΥΡΙΖΑ και την ευγενική συνδρομή της ακροδεξιάς, βακτηρίας του…

Ποτέ, είναι αλήθεια, στη σύγχρονη εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ (μετά τις νωπές σχετικά οβιδιακές του μεταμορφώσεις το 2015) δε θυμάμαι να είδα τόσο απελπισμένη και τόσο εκκωφαντικά ανισόρροπη (με την κυριολεκτική σημασία της λέξης) την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση, όσο την είδα μόλις πρόσφατα στη Βουλή, καταφανώς επηρεασμένη απ’ την αγωνία του αρχηγού της για την κατιούσα εκλογική επιρροή του κόμματός του μετά τις εκλογές του ’19.

Τώρα, θα μου πείτε, ότι ”ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά πιάνεται” κι ότι – πέρα απ’ τις νέες πλατείες ”αγανακτισμένων” – ήταν και το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης που έδωσε την κατάλληλη αφορμή κριτικής και μαζί μ’ αυτήν την ιδανική ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα για να ελιχθεί στη Βουλή (4/04/’20) αποφεύγοντας οποιαδήποτε αναφορά στο ζήτημα της Marfin, που αναθέρμανε τη συζήτηση γύρω απ’ το αδικαίωτο των νεκρών της.

Έτσι κι αλλιώς για τον ΣΥΡΙΖΑ η μαύρη επέτειος της θυσίας των τριών εργαζομένων του υποκαταστήματος της ομώνυμης τράπεζας απ’ τους κουκουλοφόρους αριστεριστές (τα ”παιδιά” του) ήταν υπόθεση δέκα ολόκληρων χρόνων, που πίστευε πως θα ξεχαστεί…

Το ίδιο ευελπιστούσαν, δυστυχώς, και κάποιοι άλλοι πολιτικοί – της ΝΔ, αυτήν τη φορά – στην περίπτωση της Μακεδονίας, όταν τέθηκε ζήτημα εκχώρησης του ονόματός της στους Σλάβους (1991). Πίστευαν ότι θα ξεχαστεί μες στη δεκαετία η παράδοση του ονόματος της στους παραχαράκτες της ιστορίας της, αν και – με τα σημερινά δεδομένα – η λήθη αυτή επιτεύχθηκε σε λιγότερο από δέκα, μόλις σε δύο…

Φευ!.. Για τους πολιτικούς μας ταγούς, όπως φαίνεται, η παρέλευση μιας δεκαετίας σηματοδοτεί την υπέρβαση των ορίων διατήρησης δυσάρεστων περιστατικών που καταγράφονται ως γεγονότα δραματικών διαστάσεων, ως και τραγωδιών ακόμα, στη συλλογική μνήμη του λαού μας, μέχρις να επέλθει εν τέλει η δια της λήθης παραγραφή τους από αυτήν…

Το μόνο παρήγορο στην περίπτωση των νεκρών της Marfin (που αριθμούσαν τους τέσσερις στην ουσία γιατί το ένα απ’ τα θύματα ήταν έγκυος) ήταν το γεγονός ότι τόσο οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ στο Κοινοβούλιο όσο κι ο Πρόεδρός τους Αλέξης Τσίπρας συμμετείχαν στην ενός λεπτού σιγή για την μνήμη τους.

Στη συνέχεια ωστόσο ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης (ο οποίος σημειωτέον απουσίαζε απ’ την τελετή μνήμης για τους νεκρούς, όπου – παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας – έγιναν τα αποκαλυπτήρια πλακέτας για τα τρία θύματα του φριχτού εμπρησμού) έριξαν όλο το βάρος στις ενστάσεις τους αναφορικά με το νομοσχέδιο του Περιβάλλοντος, προβάλλοντας ως ενισχυτικές των επιχειρημάτων τους τις ”αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις” της κυβέρνησης και τις διαφωνίες των περιβαλλοντικών οργανώσεων και των ΜΚΟ γι’ αυτό.

Το έγκλημα της Marfin προσπεράστηκε αδικαίωτο (αν και ο Μ. Χρυσοχοΐδης δήλωσε ότι θα ξανανοίξει τον φάκελό της για την αποκάλυψη των ενόχων, κάτι που δεν έκανε ωστόσο ως υπουργός του ΠΑΣΟΚ μες στην δεκαετία), με τον ΣΥΡΙΖΑ να σφυρίζει κλέφτικα.

Να αδιαφορεί χαρακτηριστικά και, αντί να απολογείται για τη στάση του στο θέμα αυτό, να αποδίδει στα… θύματα τις ευθύνες (αποφεύγοντας να καταδικάσει τους ομοϊδεάτες του που αντιμετώπιζαν τους υπαλλήλους της τράπεζας σαν ”εχθρούς του λαού”). Και όχι μόνο να μην τους καταδικάζει, αλλά να μιλά για κατασυκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων τους…

Κι όμως εκείνη η εμπρηστική επίθεση του Μαΐου του 2010 στο νεοκλασικό υποκατάστημα της Τράπεζας της Marfin στην οδό Σταδίου (που δε διέθετε, σημειωτέον, εξόδους κινδύνου) ήταν έγκλημα ειδεχθές, που είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούν φλεγόμενοι η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η Παρασκευή Ζούλια και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης.

Γι’ αυτούς τους νεκρούς και τους συγγενείς τους, που βρίσκονται σε αναμονή δέκα χρόνια τώρα περιμένοντας μάταια την απόδοση δικαιοσύνης στους δολοφόνους τους, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έβγαλε και δε βγάζει τσιμουδιά, σαν να θεωρεί ανάξιο λόγου το όλο θέμα.

Σε κάθε περίπτωση αυτό καταγράφεται ως μεμπτό στην πολιτική του πορεία, κυβερνητική και αντιπολιτευτική. Όπως μεμπτή είναι η αδράνεια των εκπροσώπων όλων των κυβερνήσεων και των Προέδρων Δημοκρατίας που μεσολάβησαν στη δεκαετία αυτή, οι οποίοι εξυπηρετούσαν επικοινωνιακές σκοπιμότητες διαφημίζοντας χωρίς αποτέλεσμα την πρόθεσή τους για επίλυση της δικαστικής εκκρεμότητας, χωρίς να κάνουν πράξη το χρέος της Πολιτείας στους αδικοχαμένους.

Χωρίς να αποτρέψουν την κατ’ επανάληψη αναστολή εκδίκασης της υπόθεσης, που απέβη τελικά σε βάρος της ανεύρεσης των ενόχων και των ηθικών αυτουργών του εγκλήματος, αφού εξαφάνισε τα πειστήρια σε βάρος των κουκουλοφόρων (με τις 150 μολότοφ στα… τρομοκρατικά τους σακίδια) και κάλυψε με πέπλο σιωπής τους μάρτυρες του φριχτού εκείνου εγκλήματος.

Με τα δεδομένα αυτά πρέπει να παραδεχτούμε, δυστυχώς, πως – στην κατά τα άλλα ευνομούμενη Πολιτεία μας – δεν λειτούργησαν επί μια δεκαετία, όπως θα έπρεπε, οι δυο κυριότεροι θεσμοί της – η δικαστική και η εκτελεστική εξουσία – για να φτάσουμε σήμερα να μιλάμε για άνοιγμα του αιματοβαμμένου φακέλου , για το οποίο δεν πλήρωσε ακόμα κανείς απ’ τους φρενιασμένους κουκουλοφόρους οι οποίοι εφορμούσαν στην Τράπεζα εκτοξεύοντας βροχή από μολότοφ:

– Να καείτε ρε π… Κάψτε τους πλούσιους!!!.. Κάψτε του-ου-ουςςς!!!..

Έτσι έγινε και το βάθεμα και πλάτεμα της δημοκρατίας μας έμεινε κενό γράμμα, για να το χαίρονται τα χαρτιά και τα λόγια. Σκεπάστηκε απ’ τον μαύρο καπνό της αναρχίας και της αδικίας, της απανθρωπιάς και της βιαιότητας. Οι δράστες του πιο αποτρόπαιου εγκλήματος σε δημόσια θέα δεν βρέθηκαν ποτέ ούτε αποζημιώθηκαν οι οικογένειες των τραγικών θυμάτων.

Και το δυστύχημα είναι ότι αυτά τα δέκα χρόνια δεν ακούστηκε απ’ τους εκάστοτε υπεύθυνους, που ήταν εντεταλμένοι να φυλάνε τις Θερμοπύλες της ασφάλειάς μας, ούτε καν μια συγγνώμη… Μια συγγνώμη απ’ την Πολιτεία προς τους χαροκαμένους συγγενείς των αδικοχαμένων τραπεζοϋπαλλήλων, που έκαναν το έγκλημα να δουλέψουν σε μέρα γενικής απεργίας… Ούτε καν μια συγγνώμη για την τιμή της δημοκρατίας…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.