Οκτώ αλήθειες που αναδείχθηκαν από την ιστορία του μικρού Αμίρ

Γράφει Μιχάλης Κ. Ντιναλέξης *

1. Έχουμε χάσει το νόημα της εθνικής εορτής. Οι παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου γίνονται για να τιμηθούν οι ήρωες του 1940, νεκροί και ζώντες, και δεν είναι ούτε πεδίο ανάδειξης της ανεκτικότητας της κοινωνίας μας, ούτε είναι δικαστήριο (ορθο)πολιτικών φρονημάτων των εκπαιδευτικών. Δεν επιτρέπεται τέτοια ζητήματα δευτερευούσης σημασίας να επισκιάζουν την ουσία της επετείου.

2. Αρέσει να δείχνουμε ευαισθησία σε πλαστές συμβολικές υποθέσεις και όχι να δείχνουμε ενδιαφέρον σε πραγματικά σοβαρά ζητήματα. Λίγοι ενδιαφέρθηκαν να ερευνήσουν την υπόθεση σε βάθος. Αφ’ενός η οικογένεια του παιδιού δήλωσε στο σχολείο ότι δε θέλει να είναι σημαιοφόρος, αφ’ετέρου, σύμφωνα με το νόμο, δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στην κλήρωση. Παρόλα αυτά δημιουργήθηκε ζήτημα, το οποίο εν τέλει έκανε και το παιδάκι στόχο επίθεσης. Την ίδια στιγμή, οι αρνητικές αναφορές του ΟΗΕ για τα ελληνικά hot spots, ή η δήλωση περίφημου μέλους του ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι θεμιτό ένας 50χρονος να φιλοξενεί 15χρονο με σεξουαλικά ανταλλάγματα, περνούν στα ψιλά.

3. Το κυνήγι μαγισσών δεν είναι χαρακτηριστικό μόνον των άκρων αλλά και του κέντρου. Η κατασκευή και η στοχοποίηση μίας περσόνας «ρατσιστή διευθυντή», «ρατσιστών εκπαιδευτικών» και «ρατσιστικού συλλόγου γονέων» ήταν πολύ ελκυστική για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα ορθολογικά. Το σχολείο έγινε πολύ βολικός στόχος για άδικη επίθεση ορθοπολιτικών αφορισμών.

4. Η υποκρισία του πολιτικού συστήματος έχει διαστάσεις ύβρεως. Η ευαισθησία του Πρωθυπουργού και των συν αυτώ περιορίζεται στην πρόσκληση της οικογένειας του μικρού Αφγανού στο Μαξίμου. Την ίδια στιγμή, τα κόκκαλα των Ελλήνων στρατιωτών παραμένουν άταφα και χωρίς τιμές στην Αλβανία, κρυμμένα σε αυλές ή πεταμένα σε σκάμματα. Η εθνική εορτή αποτέλεσε αφορμή μόνο για επικοινωνιακές επιδείξεις και όχι για κινήσεις ουσίας για να τιμηθούν οι νεκροί μας όπως τους αξίζει. Ύψιστη προσβολή στα ελληνικά ήθη.

5. Έχουμε ξεχάσει ότι ο στόχος των παρελάσεων δεν είναι η ηθική επιβράβευση των μαθητών, αλλά οι παρελάσεις είναι ευκαιρία για τους μαθητές να δείξουν το σεβασμό και την ευγνωμοσύνη τους με υψηλό το εθνικό φρόνημα. Οι μαθητές που παρελάζουν θα πρέπει να έχουν επίγνωση της σημασίας της παρέλασης και να αισθάνονται πραγματικά την ανάγκη να τιμήσουν τους εθνικούς ήρωες. Τότε γίνεται και πραγματική τιμή να είναι κανείς σημαιοφόρος. Ενδεχομένως, προς τιμήν του, ο Αμίρ γι’αυτό να αρνήθηκε αρχικά να γίνει σημαιοφόρος – για να μη στερήσει την ευκαιρία από κάποιον που το αισθανόταν πραγματικά. Κι εγώ στις χώρες που έχω ζήσει θα έκανα το ίδιο.

6. Τα σχολεία θα πρέπει να έχουν το αυτοδιοίκητο. Είναι παράδοξο οι λεπτομέρειες της λειτουργίας ενός σχολείου να επαφίονται πρώτα στις απόψεις της κοινής γνώμης και τελευταία στη γνώμη της διεύθυνσης και των εκπαιδευτικών του. Αυτό το παράδοξο είναι αποτέλεσμα της εξαιρετικά υψηλής παρεμβατικότητας του κράτους στη λειτουργία των σχολείων. Η διαδικασία επιλογής σημαιοφόρου, για την οποία υπάρχει νόμος, είναι απλά ένα παράδειγμα μεταξύ πολλών.

7. Θα πρέπει να υπάρχουν ξεχωριστά σχολεία για τους μετανάστες στα hot spots. Το ζήτημα αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα των πολλών προβλημάτων που δημιουργούνται με την ένταξη των μεταναστών στα ελληνικά σχολεία. Σκέφτηκε όμως κανείς πως γίνεται ένα παιδί που δεν μιλάει και δεν γράφει ελληνικά να είναι στην ΣΤ’ τάξη, πόσο δυσκολότερη γίνεται η δουλειά του (πενιχρώς αμοιβομένου) εκπαιδευτικού σε αυτή την περίπτωση και πόσο δύσκολο είναι για το ίδιο το παιδί να παρακολουθήσει και να επικοινωνήσει με τους συμμαθητές του; Το παιδί θα είχε μία ουσιαστικότερη σχολική και μαθησιακή εμπειρία αν φοιτούσε σε κάποια ειδικά σχολεία μεταναστών που να κάνουν ταχύρρυθμα μαθήματα ελληνικών. Ενδεχομένως, μάλιστα, όλοι οι μετανάστες στην Ελλάδα να έπρεπε υποχρεωτικά να φοιτήσουν σε αυτά ανεξαρτήτως ηλικίας. Όμως στην παρέα που κυβερνά τη χώρα αρέσουν οι τριβές και τα προβλήματα που δημιουργούνται γιατί θέλει να επιβάλει τον πολυπολιτισμό βιαίως σε μία κοινωνία της οποίας την ασύμβατη με τον πολυπολιτισμό δομή, η παρέα αυτή, μισεί.

8. Οι πόρτες της Ε.Ε. είναι διάπλατα και υπερβολικά ανοιχτές. Αναρωτήθηκε κανείς τι κάνει ένας Αφγανός μετανάστης στο ελληνικό σχολείο; Ο αμερικανικός πόλεμος στο Αφγανιστάν ξεκίνησε το 2001. Ο Αμίρ γεννήθηκε 5 χρόνια μετά και έζησε 10 χρόνια στο Αφγανιστάν. Η οικογένειά του αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα 15 χρόνια αφού ξεκίνησε ο πόλεμος και ενώ το παιδί ήταν ήδη 10 χρονών. Η ανεκτικότητα που έχουν δείξει οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες αφορά τους Σύριους πρόσφυγες και όχι όλους τους κατατρεγμένους ανά την Ασία ή την Αφρική. Πρέπει να τους βοηθήσουμε να ξαναχτίσουν τις χώρες τους, δεν μπορούμε όμως να τους δεχτούμε όλους και να τους επιτρέπουμε να ζουν στην Ε.Ε. δημοσία δαπάνη.

* Πολ. Μηχανικός & Μηχανικός Περ/ντος, Αντιπρόεδρος ΟΝΝΕΔ Ηνωμένου Βασιλείου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *