Οι τσιμεντόλιθοι της Επανάστασης και τα… τούβλα της Διανόησης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Θα κοροϊδεύαμε τους εαυτούς μας αν λέγαμε ότι μας κάνουν εντύπωση οι δυναμικές αντιδράσεις των αυτοαποκαλούμενων αναρχικών καταληψιών, που ανάθεμα κι αν έχουν την ελάχιστη ουσιαστική γνώση για το τι πρεσβεύει η συγκεκριμένη ιδεολογία. Όσο επιφανειακή είναι η σχέση με τις ιδέες που πρεσβεύουν άλλο τόσο επίπλαστη είναι και η επαφή τους με το σεβασμό της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.

Κοινωνικά… τούβλα με έφεση στην αερολογία, την παραφιλολογία, ενίοτε και την… φιλολογία. Γιατί αρκετοί από αυτούς κινούνται και στο χώρο της τέχνης, του πνεύματος και περιφέρουν κάθε παρακμιακή θέση και στάση τους ως πολύφερνο επιστέγασμα αληθινής κουλτούρας. Μόνο που ο αληθινός πολιτισμός και η ουσιαστικά υψηλή διανόηση δεν συνδυάστηκαν στην πορεία των αιώνων με αλητεία, επιτηδευμένα αντικομφορισμό και προστατευόμενη επαναστατική διάθεση.

Το καλλιτεχνικό έργο δεν έχει σκοπό να εξορθολογικεύσει τη βία, ούτε να καλύψει την ανομία. Ο καλλιτέχνης οφείλει να λειτουργεί, στο βαθμό που του αναλογεί, ως δίαυλος για την εγρήγορσης και την αφύπνισης των συνειδήσεων. Να δίνει ερεθίσματα, να συλλέγει αντιδράσεις, να διατηρεί έναν διαρκή διάλογο με το κοινωνικό γίγνεσθαι και να μεταπλάθει την πληροφορία σε δημιουργικό οίστρο. Αντ’ αυτού καταλήξαμε να παρακολουθούμε ένα κρεσέντο ταξικών εμμονών.

Η Αστυνομία αποτελεί μονίμως τον εύκολο στόχο. Το κράτος και τα κόμματα, όσο κι αν τα κριτικάρουν τόσο ορισμένοι τα αξιοποιούν για να εξασφαλίσουν επιχορηγήσεις και εκ του ασφαλούς να οικτίρουν το σύστημα που… τους συντηρεί.

Η έννομη τάξη τούς στενεύει, τους απογυμνώνει από επιχειρήματα. Τους τρομάζει ότι αν όλοι αποδεχτούμε την επιβολή της ασφάλειας ως συστατικό της Δημοκρατίας και αναγκαία συνθήκη ισονομίας, τότε θα εξαλειφθεί ο λόγος ύπαρξης τους, θα αναδειχτεί ο ρόλος τους ως αντιδραστική καρικατούρα και τίποτα περισσότερο. Μέχρι και τσιμεντόλιθοι λοιπόν ως όπλο, αρκεί να μην αποκαλυφθεί η πλαστή ταυτότητα και το σαθρό προσωπείο τους.

Είναι οι ίδιοι που βαφτίζουν προοδευτικό ότι αυτοί ορίζουν ως τέτοιο και ταυτόχρονα καταδικάζουν στην πυρά της οπισθοδρομικότητας οποιονδήποτε αμφισβητήσει τα θέσφατα τους. Έχουν κατορθώσει να στήσουν μια δίνη ορθοπολιτικού καταναγκασμού που εξαλείφει τιμωρητικά διαχρονικές αξίες και επιβάλλει σε φοβισμένους και ανήμπορους πολιτικούς να κινούνται σαν πιόνια τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η υπόθεση με την αφίσα κατά των εκτρώσεων που κατέβηκε ως… προκλητική για το κοινό! Αν φτάσουμε στο σημείο να θεωρούμε ότι η αυτοπροσδιοριστική ιεράρχηση προτεραιοτήτων από την εξουσία μπορεί να αγγίζει ακόμη και την απαγόρευση όχι με βάση τους νόμους αλλά ανάλογα με το ποιος ενοχλείται, τότε έχουμε εισέλθει σε μια μέγγενη φίμωσης από την οποία δεν θα γλιτώσει ούτε η ίδια η Δημοκρατία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.