Οι Πρέσπες οδηγούν σε εκλογές;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Αγαπημένο εθνικό σπορ η πρόβλεψη της ημερομηνίας των εκλογών. Πριν προλάβουν να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα μιας κάλπης αρχίζουν τα στοιχήματα για το πότε θα στηθούν οι επόμενες. Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία 4 χρόνια διακυβέρνησης την χώρα δόθηκαν πολλά χρονικά σημεία ως ορόσημα για την προκήρυξη εθνικών εκλογών η αλήθεια ήταν μια και την είχα διατυπώσει από την αρχή.

Εκλογική αναμέτρηση εντός του τρέχοντος δημοσιονομικού προγράμματος δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν. Όχι μόνο επειδή οι εταίροι και δανειστές μας θα ήταν απολύτως αρνητικοί υπό το φόβο κατάρρευσης των μεταρρυθμίσεων και του οικονομικού πλάνου αλλά και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε απολύτως καμιά διάθεση να προσφύγει στην ετυμηγορία του κόσμου πριν προλάβει να αποκτήσει τη δυνατότητα άρθρωσης ενός νέου μεταμνημονιακού αφηγήματος ακόμη κι αν αυτό έχει περιορισμένο ορίζοντα και στηρίζεται σε σαθρές κι ασταθείς βάσεις.

Το μόνο που εξαρχής θεωρούσα ότι θα μπορούσε να ανατρέψει αυτό το σχεδιασμό ήταν οι απρόβλεπτες εξελίξεις σε κάποιο από τα εθνικά μας. Η προώθηση μιας λύσης για το Κυπριακό που δεν θα απείχε πολύ από την πρόταση. Ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο και μια νέα αναταραχή στις σχέσεις μας με την Τουρκία. Η ολοκλήρωση της διαδικασίας για την οριστική ονομασία των Σκοπίων ώστε αυτά να ενταχθούν στους διεθνούς οργανισμούς και πρωτίστως το ΝΑΤΟ.

Η συμφωνία των Πρεσπών ανοίγει λοιπόν το κεφάλαιο της εκλογικής επίσπευσης. Θα αντέξει η κυβέρνηση μια πιθανή μη υπερψήφιση της συμφωνίας στην ελληνική Βουλή; Κι αν με κάποιο τρόπο συγκεντρωθεί η απαραίτητη πλειοψηφία πώς θα αντεπεξέλθει στις συνέπειες εκτέλεσης όσων περιλαμβάνει και τις αντιδράσεις που θα προξενήσουν; Μήπως τότε θα πρέπει να έχει προκύψει νέο κοινοβούλιο έως τον Μάρτιο ώστε ο Τσίπρας να αποφύγει να πιει το πικρό ποτήριο της οριστικής παραχώρησης του όρου Μακεδονία, καθώς και της «μακεδονικής» γλώσσας και εθνότητας αφήνοντας την διαχείριση των διεθνών πιέσεων στους επόμενους;

Αν όμως ισχύουν όσα του καταμαρτυρεί η αντιπολίτευση για ένα είδος ανταλλαγής τού Σκοπιανού με το θέμα της μη περικοπής των συντάξεων, τότε πώς θα του επιτραπεί να αναιρέσει αυτή του την υπόσχεση στους ισχυρούς υποστηρικτές του; Του έδωσαν την δυνατότητα, παρά το εύθραυστο της οικονομίας, την αποχή από τις αγορές και το μεταρρυθμιστικό μούδιασμα, να επιδοθεί σε ένα κρεσέντο προεκλογικών παροχών κατευθυνόμενο σε μεγάλο βαθμό προς τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες που του προσέφεραν τις δύο νίκες το 2015 για να την σπαταλήσει σε μια αναπάντεχη εκλογή;

Ο Μάιος θα ήταν όντως μια ευτυχής συγκυρία για όλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να επενδύσει στην εκτόνωση της λαϊκής οργής στην αυτοδιοικητική και την ευρωεκλογική κάλπη. Η ΝΔ να κερδίσει κάποιους παραπάνω μήνες διακυβέρνησης ώστε να καταθέσει ένα ολοκληρωτικά δικό της προϋπολογισμό στον οποίο θα αποτυπώνονται κάποιες από τις βασικές προτάσεις της και να διερευνήσει με άνεση τις προοπτικές εκλογής ΠτΔ.

Υπάρχει όμως και η άλλη ανάγνωση που περιέγραψα στο άρθρο «Το «μαχαίρι» των εκλογών και το «καρπούζι» των ευρωεκλογών» . Οι ευρωεκλογές μπορούν να αποδειχτούν το βατερλό του ΣΥΡΙΖΑ αν η ΝΔ καταφέρει να τους προσδώσει δημοψηφισματική μορφή κατά της κυβερνητικής πολιτικής, ειδικά αν έχει προχωρήσει η συμφωνία των Πρεσπών αλλά και να στριμώξουν επικοινωνιακά την ΝΔ αν το ποσοστό της κινηθεί χαμηλότερα των εθνικών δημοσκοπικών επιδόσεων, γεγονός διαχρονικά σύνηθες για τα μεγάλα κόμματα. Αν λάβουμε υπόψη και την επίδραση της απλής αναλογικής στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια αρκετές γαλάζιες νίκες ίσως αποδειχτούν πύρρειες λόγω των δυσχερειών στην διαχείριση της τοπικής εξουσίας.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι εκλογές έχουν κλειδώσει για το επόμενο φθινόπωρο; Όχι υποχρεωτικά αλλά παραμένει το πιθανότερο σενάριο. Για οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση οι διεθνείς οικονομικές εξελίξεις ή μια αρνητική έκθεση βιωσιμότητας του χρέους από το ΔΝΤ θα λειτουργούσαν ως καμπανάκι καταστροφής. Για τον ΣΥΡΙΖΑ όμως και τον Τσίπρα η εξουσία αποτελεί αυτοσκοπό και υπέρτατο εργαλείο. Δεν θα λυγίσει κάτω από την πίεση της νέας αύξησης των επιτοκίων. Του αρκεί η σιγουριά του χρηματοδοτικού μαξιλαριού, η καταφυγή στα έντοκα γραμμάτια και τα repos των αποθεματικών των δημοσίων οργανισμών. Ακόμη κι να αυτό καταδικάζει τη χώρα σε νέα μνημονιακή εκτροπή μέσα στο 2020.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.