Οι ευθύνες πριν και μετά την καταστροφή

Η σκηνή λίγο έξω από τα Καμάρια Ευβοίας Σάββατο βράδυ, μερικά χιλιόμετρα μακριά από τα φλεγόμενα ορεινά χωριά του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού

Γράφει ο Πάνος Αμυράς

Μία ηλικιωμένη μαζί με τον εγγονό της βρίσκονται μέσα σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο με το βλέμμα καρφωμένο ψηλά στο χωριό τους που απειλούνταν με ολοκληρωτική καταστροφή από τις πύρινες φλόγες. Μία νεαρή κοπέλα προσφέρει νερά και η ηλικιωμένη βρίσκει την ευκαιρία να πει τον πόνο της:

«Είμαστε από τη Μονοκαρυά και δεν ξέρουμε τι θα βρούμε όταν θα αντικρίσουμε ξανά το σπίτι μας. Το παιδί μου μαζί με το εγγόνι ήρθαν από την Κρήτη να μας δουν για πέντε ημέρες και τώρα ζούμε αυτό το μαρτύριο». Η κοπέλα άφησε τα νερά και έφυγε βουρκωμένη. Το ίδιο σκηνικό απόγνωσης και τρόμου έζησαν χιλιάδες κάτοικοι και παραθεριστές της Βορείου Ευβοίας, που επί πέντε ημέρες έβλεπαν τη φωτιά να κάνει τη διαδρομή μεταξύ Ευβοϊκού Κόλπου και Αιγαίου μετ’ επιστροφής χωρίς να πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει την καταστροφική της πορεία.

Οι ευθύνες είναι μεγάλες, όπως και η καταστροφή σε περιουσίες και δασικό πλούτο, για να ξεπερασθούν εύκολα από τετριμμένες υποσχέσεις. Η Βόρεια Εύβοια πλήρωσε τη μακρόχρονη εγκατάλειψή της αλλά και την αδυναμία παραγόντων της κεντρικής εξουσίας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Πυροσβεστικής να χαράξουν γραμμές άμυνας απέναντι στην πύρινη λαίλαπα.

Η φωτιά ξεκίνησε από τη Λίμνη, επεκτάθηκε στις Ροβιές και από τον Βόρειο Ευβοϊκό Κόλπο, αφού κατέκαψε τα δάση, έφτασε απέναντι στο Αιγαίο απειλώντας τους παραθεριστές της Αγίας Αννας, χωρίς να βρει την παραμικρή αντίσταση από αντιπυρικές ζώνες ή οποιονδήποτε άλλο σχεδιασμό.

Στη συνέχεια πέρασε στα χωριά του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού, τις Γούβες και το τουριστικό Πευκί, όπου η δημοτική αρχή μαζί με εθελοντές και ιδιώτες δημιούργησαν αντιπυρικές ζώνες με σκοπό να ανακόψουν τα μέτωπα ή τουλάχιστον να δώσουν χρόνο στις δυνάμεις της Πυροσβεστικής να δράσουν.

Δυστυχώς τα εναέρια μέσα μόνο από το πρωί του Σαββάτου έκαναν έντονη την παρουσία τους περιορίζοντας τα μέτωπα. Η μεγάλη ζημιά όμως είχε γίνει, η μισή Βόρεια Εύβοια κάηκε, παρθένα δάση καταστράφηκαν μαζί με καλλιέργειες, οικισμοί μόνιμης ή παραθεριστικής κατοικίας ερήμωσαν. Οι ευθύνες πρέπει να αναζητηθούν και να αποδοθούν για τα σοβαρά λάθη που υπήρξαν τόσο στην πρόληψη όσο και στη διαδικασία κατάσβεσης

Σημαντικό ήταν ότι δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, η εκκένωση δεκάδων χωριών έγινε εγκαίρως και με τάξη, ώστε να μη ζήσουμε τραγωδίες του πρόσφατος παρελθόντος. Αυτό που χρειάζεται τώρα η Βόρεια Εύβοια είναι ένα σχέδιο για να σταθεί ξανά στα πόδια της.

Το οδικό της δίκτυο είναι παρατημένο εδώ και δεκαετίες, το διαπίστωσαν οι πυροσβέστες των γειτονικών νομών που κινήθηκαν στους κακοκτράχαλους επαρχιακούς δρόμους, ο τουρισμός της υπέστη καίριο πλήγμα στην αιχμή της περιόδου ενώ οι ανάγκες για την προστασία και ανάπτυξη του δάσους είναι τεράστιες.

Η Πολιτεία οφείλει στην περιοχή όχι μόνο την αποκατάσταση των δασικών περιοχών αλλά κυρίως την εφαρμογή ενός αναπτυξιακού προγράμματος που θα περιλαμβάνει αναβάθμιση υποδομών και προστασία του δασικού πλούτου, ενίσχυση της αγροτικής και τουριστικής οικονομίας, όπως και πρόνοια για τους εκατοντάδες ρητινοπαραγωγούς που με τις φωτιές έχασαν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους.

Η φωτιά έκανε γνωστά τα χωριά της Βορείου Ευβοίας για τους λάθος λόγους, πρέπει να τα μάθει ο κόσμος για τα όμορφα τοπία τους και τους φιλόξενους ανθρώπους τους.

 

*Ο Πάνος Αμυράς είναι διευθυντής του Ελεύθερου Τύπου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.