Ο Τσακαλώτος και το… ανήθικο ρίσκο

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Καιρό είχαμε να ακούσουμε μια από αυτές τις καταπληκτικές αναλύσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου. Μια από αυτές τις φράσεις του που δεν μπορείς να διαχωρίσεις το γλωσσικό ατόπημα και την αδυναμία καλής έκφρασης στα Ελληνικά από τη θεωρητική ακρότητα και την ιδεολογική πρόκληση.

Εσχάτως ο υπ. Οικονομικών ασχολήθηκε με το θέμα των κόκκινων στεγαστικών δανείων. Ένα θέμα που απασχολεί σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, τα ελληνικά νοικοκυριά, τις τράπεζες και την εκάστοτε κυβέρνηση. Ένα θέμα που χρόνο με το χρόνο γιγαντώνεται παρά τις απανωτές προσπάθειες ρύθμισης τους.

Με αφορμή λοιπόν τη νέα προσπάθεια εξεύρεσης μιας οριστικής λύσης για την απενεργοποίηση της μόνιμης βόμβας στα σωθικά της κοινωνίας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ο κ. Τσακαλώτος προσέγγισε το ζήτημα σχεδόν με την ίδια προτεσταντική ηθικοπλαστική κυνικότητα για την οποία κατακεραύνωναν την Μέρκελ και σύσσωμο το Ευρωπαϊκό… ιερατείο. Ανέδειξε το ζήτημα του οικονομικού ρίσκου. Της εγγενούς πιθανότητας αποτυχίας κάθε επένδυσης. Της προοπτικής κατάρρευσης και της αποτυχίας.

Κάλλιστα θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει με τον υπ. Οικονομικών σε θεωρητικό επίπεδο. Όντως κάθε επενδυτική ή επιχειρηματική κίνηση περιλαμβάνουν κι ένα υπαρκτό ποσοστό ρίσκου. Ακόμη και το δυνητικά χειρότερο σενάριο όπου έρχεται η απόλυτη καταστροφή. Κι οφείλεις να το λαμβάνεις κι αυτό υπόψη σου όταν ξεκινάς την όποια προσπάθεια.

Όμως η θεωρητική ανάλυση συμβαδίζει και την άλλη όψη του νομίσματος. Την πρακτική που προσθέτει στο γενικό σκεπτικό κι άλλα σημαντικά στοιχεία. Την ασυμμετρία στην πληροφορία που ωθεί τον πολίτη σε επιλογές που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έκανε. Την δύναμη του μάρκετινγκ, την πίεση των απαιτητικά αναδυόμενων νέων κοινωνικών προσδοκιών, την πολιτική κάλυψη της πλασματικής ευημερίας της ατέρμονης κατανάλωσης χωρίς αντίστοιχη παραγωγή.

Το ακόμη πιο εξοργιστικό, στα όρια της πολιτικής ατιμίας κι ανηθικότητας, είναι αυτές οι προσεγγίσεις να προέρχονται από τα ίδια “προοδευτικά” χείλη που λίγα χρόνια πριν, όντας αντιπολίτευση, κράδαιναν τη σημαία της σεισάχθειας, της μονομερούς διαγραφής χρεών, της συνολικής προστασίας της πρώτης κατοικίας. Τώρα έρχονται δίχως ντροπή, όχι μόνο να ανακαλέσουν τις τότε υποσχέσεις αλλά και να κουνήσουν επιδεικτικά το δάχτυλο σε πολίτες που βρέθηκαν μέσα στην κρίση στο έλεος της ανεργίας ή έστω της κατακόρυφης πτώσης των εισοδημάτων τους.

Οι τότε κήρυκες της… κοινωνικής σωτηρίας, καταδικάζουν τώρα με ευκολία όσους θέλησαν να εκμεταλλευτούν μια ευνοϊκή συγκυρία για να αποκτήσουν μια μόνιμη στέγη. Η ευαισθησία εξαντλήθηκε εκεί που έσταξε το μέλι της εξουσίας. Η κατανόηση τέλειωσε μαζί με το ηθικό πλεονέκτημα. Τώρα τα funds είναι φίλοι μας κι όχι κοράκια, οι πλειστηριασμοί μέσο επαναρύθμισης της αγοράς κι όχι εξαντλητική, τιμωρητική μέθοδος. Καιροσκόποι και αμοραλιστές ως το μεδούλι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.