Ο θεσμικός παροπλισμός στις ΗΠΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Οι τελευταίες εξελίξεις στις ΗΠΑ δεν γεννούν απλώς απογοήτευση, σηματοδοτούν μια κρίσιμη ιστορική στιγμή όπου θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε το δημοκρατικό και θεσμικό κεκτημένο, αν δεν θέλουμε να περάσουμε σε μια φάση διαρκούς απαξίωσης των βασικών δομών του πολιτεύματος κι ενός γενικευμένου κύματος συνωμοσιολογικής αμφισβήτησης των πάντων.

Η κατάληψη του Καπιτωλίου από αυτόκλητους υπερασπιστές μιας αυτοαναφορικής νομιμότητας αποτελεί το αποκορύφωμα της διαρκούς θεσμικής κατρακύλας. Ο κάθε είδους ακραίος “ακτιβισμός” που καταλήγει σε τυφλή βία και αυτοδικία, πότε για την υπεράσπιση υπαρκτών δικαιωμάτων, πότε για την υπεράσπιση μιας αναπόδεικτης αλήθειας, δεν κάνει τίποτα άλλο από τα να ροκανίζει μεθοδικά τα θεσμικά θεμέλια της δημοκρατίας.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τα υπερασπίζεσαι προκαλώντας έκτροπα. Τον ρατσισμό δεν τον πολεμάς χρησιμοποιώντας, εμμέσως, ανάλογες πρακτικές με αυτές που αντιμάχεσαι. Η δημοκρατική καθαρότητα  δεν επιτυγχάνεται δημιουργώντας χάος. Το όποιο θεωρούμενο δίκαιο δεν διεκδικείται με κοινωνικές αναταραχές και υποκίνηση σε εξέγερση αλλά με πίστη και περαιτέρω θωράκιση των θεσμικών αντισταθμισμάτων.

Αν ο Τραμπ ήθελε να μην αφήσει πίσω του ένα τεράστιο μελανό σημάδι στην Ιστορία, θα έπρεπε να αναλογιστεί που οδηγεί η ενθάρρυνση σε επεισόδια. Αν καταδικάζουμε μια φορά τον αριστερό ακτιβισμό των καταλήψεων, των καταστροφών δημόσιας περιουσίας και των συγκρούσεων με τις αστυνομικές δυνάμεις, τότε οφείλουμε να καταδικάσουμε διπλά τον ακτιβισμό που προέρχεται από έναν θεσμικό παράγοντα.

Μάλλον ξεχνά ότι αν το σύστημα το όποιο υπηρέτησε, θεωρεί ότι έχει δυσλειτουργίες, ήταν δικιά του ευθύνη να τις επισημάνει εγκαίρως και να παρέμβει νομοθετικά για να τις διορθώσει. Η, κατόπιν εορτής και εκλογικού αποτελέσματος, θεσμική αμφισβήτηση, τη στιγμή που δεν έχει υπάρξει καμιά δικαστική δικαίωση για τις αιτιάσεις του, το μόνο που κατορθώνει είναι να διαμορφώνει συνθήκες, με προεδρική σφραγίδα, για μόνιμη, αβάσιμη θεσμική αντιπαράθεση με οποιαδήποτε αφορμή.

Το χειρότερο όλων, δεν είναι η εντός ΗΠΑ νομιμοποίηση κάθε “ακτιβισμού”, ούτε καν η διάβρωση διαρκείας στο Ρεπουμπλικανικό “στρατόπεδο” που δύσκολα θα επουλωθεί επειδή η τάση καθυστερημένης απομάκρυνσης από τις ακρότητες Τραμπ δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή από τους πολίτες και ταυτόχρονα απομονώνει τους αφηνιασμένους ακολούθους του πρώην Προέδρου.

Το χειρότερο και το πιο θλιβερό είναι το ατυχές κορυφαίο παράδειγμα παραλογισμού που θα λειτουργήσει ενισχυτικά για κάθε δήθεν αντισυστημική διεκδίκηση ανά την υφήλιο. Η συνωμοσιολογία γίνεται πιο mainstream από ποτέ. Κι η ανάσχεση της απαιτεί συντονισμένες προσπάθειες από όλες τις πλευρές για ακόμη εντονότερη θεσμική θωράκιση και εμβάθυνση της συμμετοχικότητας στις δημοκρατικές διαδικασίες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.