Ο συναινετικός Μητσοτάκης και ο διχαστικός Τσίπρας

Οανασχηματισμός δεν έδωσε τελικώς την αναμενόμενη ώθηση στην κυβέρνηση, καθώς σημαδεύτηκε από το ναυάγιο της υπουργοποίησης του ναυάρχου ε.α. Ευ. Αποστολάκη, υπουργού Αμυνας επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο Γιάννης Ευαγγελίδης

Ο πρωθυπουργός επεδίωκε ορθώς να δώσει το στίγμα της ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης στον τομέα της Πολιτικής Προστασίας, στον οποίο απαιτείται αυξημένη σοβαρότητα και καλύτερος σχεδιασμός, όπως φάνηκε στις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές. Δεν του το επέτρεψε όμως η εμπλοκή που σημειώθηκε με ευθύνη του ίδιου του κ. Αποστολάκη που αρχικά είχε αποδεχθεί την πρόταση του κ. Μητσοτάκη, ζητώντας μάλιστα να είναι υπουργός και όχι αναπληρωτής, όμως άλλαξε γνώμη μετά την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ που προσπάθησε να τον τρομοκρατήσει.

Αυτή είναι και η τεράστια διαφορά ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ, στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλ. Τσίπρα. Ο πρωθυπουργός, αν και απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού, παρά τα μείζονα ζητήματα που έχει κληθεί να διαχειριστεί, από την πανδημία και τις επιπτώσεις της στην οικονομία, μέχρι το μεταναστευτικό, τα ελληνοτουρκικά και τις φυσικές καταστροφές, αναζητά τη συναίνεση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, όχι επειδή την έχει ανάγκη η κυβέρνησή του πολιτικά, αλλά γιατί αυτό πιστεύει ότι είναι το ορθό για το συμφέρον του τόπου και των πολιτών.

Αντιθέτως, ο Αλ. Τσίπρας εξακολουθεί να επενδύει στην πόλωση και τον διχαστικό λόγο, δηλαδή στα χαρακτηριστικά με τα οποία πολιτεύθηκε και ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση. Και αυτό το έδειξε, τόσο με την αρνητική αντίδρασή του στην επιλογή του πρωθυπουργού για την τοποθέτηση του κ. Αποστολάκη στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας, όσο και με την ανοίκεια προσωπική επίθεση που εξαπέλυσε στη Βουλή κατά του πρωθυπουργού την ημέρα που όλη η Ελλάδα θρηνούσε τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη, ένα σύμβολο της Ρωμιοσύνης, για τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα ενότητας.

Αυτό που απασχολεί τον πολίτη δεν είναι οι κομματικές ισορροπίες και οι συσχετισμοί δυνάμεων, ούτε τα πρόσωπα, αλλά η παραγωγή έργου. Εκεί κρίνεται μια κυβέρνηση και εκεί θα κριθεί και η σημερινή. Οι κραυγές του ΣΥΡΙΖΑ πέφτουν στο κενό και η προσπάθειά του να υπονομεύσει οποιαδήποτε προσπάθεια συναίνεσης ακόμα και για ζητήματα όπου οι πολίτες απαιτούν συνεργασία, θα αποτύχει.

Ελεύθερος Τύπος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.