Ο Λεωνίδας ζει!

Γράφει ο Γεώργιος Λ. Κωνσταντόπουλος, Νομικός

Κάθιδρος και κατάκοπος με κομμένη ανάσα, στα άκρα όρια των σωματικών και πνευματικών αποθεμάτων· εκεί, που κάποιος αγκιστρώνεται από την άκρη της ψυχής του για να κρατηθεί όρθιος· εκεί, που η προαιώνια υπνώττουσα σπίθα του καθήκοντος και της αφοσίωσης αφυπνίζεται· εκεί, που ο άνθρωπος «τσακίζει μα δε λυγά», όπως το πελεκημένο πλην αγέρωχο στη φθοροποιό δύναμη του χρόνου δένδρο- το περίφημο ex libris της βιβλιοθήκης της Πηνελόπης Δέλτα.

Σε αυτό το σημείο καμπής διασχίζει τα τελευταία μέτρα μιας επικής διαδρομής ένας Αμερικανός βετεράνος πεζοναύτης, τραυματίας πολέμου στη Βεγγάζη, σέρνοντας το τιμητικό παράσημο που απέσπασε στο θέατρο της μάχης, ένα ακρωτηριασμένο πόδι που αντικαταστάθηκε από ένα άψυχο τεχνητό μέλος. Δίπλα του ένας εκ των συνοδοιπόρων του. «Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα οι μυώνες» του, πασχίζει να συντονίσει ρυθμικά τις κινήσεις του στο ειδικό αμαξίδιο. Τετραπληγικός…

Ο ακανόνιστος αχός της ψυχής κόβεται στιγμιαία καθώς αντικρίζουν τον επιβλητικό ανδριάντα του Λεωνίδα. Ακουμπούν ξέπνοοι στον βαρύ ίσκιο που τους σκεπάζει με τα σχεδόν 2.500 χρόνια ιστορικής κληρονομιάς, ασήκωτης για τον κοινό θνητό, ισότιμης για τον μεγαλειώδη άθλο που επέτυχαν οι 19 δρομείς που πάτησαν στα βήματα του βασιλιά της Αρχαίας Σπάρτης και των 300 επίλεκτων Ομοίων του. Μια αιμοδιψής φονική μηχανή, μια οπλιτική φάλαγγα αυτοματοποιημένων κινήσεων, ασπίδα και δόρυ αρμοσμένα σε μια τελειοποιημένη ρυθμική επανάληψη που δεν παραχωρεί ούτε πιθαμή γης από την γραμμή παρατάξεως.

Ο υιός του Αναξανδρίδα της γενιάς του λεοντοφόνου Ηρακλή, απόγονος λεόντων όπως ετυμολογεί το όνομά του, παντρεμένος με την Γοργώ, «γυναίκα που γεννά αληθινούς άντρες», γαλουχημένος με το σπαρτιατικό σύστημα της Αγωγής, της Κρυπτείας και των κοινών συσσιτίων, σφυρηλατημένος με το αυστηρό σπαρτιατικό ήθος, οπλίτης-πολίτης Όμοιος, διακριθείς για τα πολεμικά ανδραγαθήματά του πέθανε, όπως λακωνικά ανέφεραν οι Σπαρτιάτες για τους νεκρούς στη μάχη Βασιλιάδες τους, «εν πολέμω».

Η μάχη των Θερμοπυλών ήταν το επιστέγασμα ενός σύντομου πλην ηρωικού βίου, προσανατολισμένου στα σπαρτιατικά ιδανικά της ανδρείας που προσδίδει ηθική υπεροχή και σωματική ευρωστία, της γενναιότητας που αψηφά τον θάνατο, της αφοσίωσης που χαρίζει ψυχική ρώμη, του καθήκοντος που βαδίζει πλάι με την ελευθεροφροσύνη. Η μάχη των Θερμοπυλών αναδείχθηκε για τον δυτικό κόσμο στο κορυφαίο σύμβολο θυσιαστικής αυταπάρνησης, της συνειδητής, συνεπώς ελεύθερης, επιλογής ενός θανάτου προδιαγεγραμμένου από την ειμαρμένη και του χρέους απέναντι στην αδιάσπαστη αιμάτινη γραμμή που συνέχει αξεδιάλυτα την κοινότητα των αγέννητων και των νεκρών, της αέναης πάλης ανάμεσα στην ελευθερία και την δεσποτεία.

Απέδειξε ότι χωρίς να προηγηθούν Θερμοπύλες, οι Πλαταιές δεν έρχονται ποτέ.

Ο επικεφαλής αυτής της διαδρομής των 378 χλμ με αφετηρία την Σπάρτη με προορισμό τις Θερμοπύλες, που διήρκεσε οκτώ ημέρες, δήλωνε: «Είχα ταυτιστεί. Εμείς οι πεζοναύτες νιώθουμε ένα είδος συγγένειας μαζί τους. Είχαν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε σε εμάς: αφοσίωση στη μάχη, πόλεμος για τα ιδανικά μας αλλά ταυτόχρονα μια προσπάθεια να είμαστε ολοκληρωμένοι άνθρωποι και καλό για την κοινωνία».

Το ηρωικό πρότυπο στην εποχή του μεταμοντερνισμού και του μηδενισμού είναι σπάνιο και δυσεύρετο. Είναι ένα παράδειγμα συμπεριφοράς υπό διωγμόν, ένα υπόδειγμα απόβλητο από την μαζική κουλτούρα. Η αποστεωμένη σπονδυλική στήλη του δυτικού κόσμου θρυμματίζεται από εφήμερα ιδεολογήματα του συρμού που επιβάλλει ο αχαλίνωτος δικαιωματισμός, η τοξική πολιτική ορθότητα και ο πολιτισμικός μαρξισμός ως κυρίαρχο κοσμοείδωλο των ευρωπαϊκών πνευματικών ελίτ. Η πίστη στο καθήκον, η αφοσίωση σε έναν υπερβατικό και ιδεαλιστικό φάρο που νοηματοδοτεί τον βίο και τον απελευθερώνει από τα δεσμά ενός μίζερου και μετεωρίζοντος μηδενιστικού εκκρεμούς, η γενναιοφροσύνη της ψυχής, το ενδιάθετο αίσθημα προσωπικής ευθύνης και φιλοπατρίας· ό,τι δηλαδή δομεί, συνθέτει και σμιλεύει έναν ηρωικό τρόπο ζωής εγκαταβιώνει σε μικρές, προσωπικές ιστορίες που αρδεύουν από το παρελθόν για να στεριώσουν το μέλλον. Η ανάδειξη αυτών των ιστοριών είναι πράξη αντίστασης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.