Ο Έλληνας θέλει να είναι υπεύθυνος για την ιστορία του;

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, Οικονομολόγος – Σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Μόλις πέρασε μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας, το Πάσχα, και ο κόσμος κατακλύστηκε από επιθέσεις κατά χριστιανικών στόχων. Είναι νωπά ακόμα τα τραύματα που άφησε πίσω της η βομβιστική επίθεση κατά χριστιανών στην Σρι Λάνκα, με τους νεκρούς να ξεπέρασαν τους 350! Λίγο πιο πριν είδαμε, όχι από επίθεση αυτή τη φορά, την παραλίγο ολική καταστροφή της Παναγίας των Παρισίων, μαζί με τη Αγία Σοφία – αν δεν γίνει τζαμί –, ενός από τα ζωντανά ακόμα ιστορικά σύμβολα του χριστιανισμού. Επιθέσεις και βανδαλισμοί γίνανε, χωρίς ευτυχώς κάποιους νεκρούς, και σε άλλους μικρότερους χριστιανικούς στόχους ανά τον κόσμο, με όλα αυτά μαζί να διαμορφώνουν μια νέα ιστορική πραγματικότητα.

Ο φανατισμός δείχνει να οξύνεται διεθνώς και στην Ελλάδα το καθεστώς Τσίπρα μην έχοντας να επιδείξει κάποιο σοβαρό και αξιόπιστο αφήγημα, όχι μόνο σφυρίζει προκλητικά αδιάφορα, αλλά έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό ένα κίνημα πόλωσης, προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού, με αρχηγό και διαμορφωτή τον ίδιο τον Τσίπρα, περί δήθεν ανάπτυξης της ακροδεξιάς, πέραν της Χρυσής Αυγής, και σε κόμματα του δημοκρατικού τόξου, όπως η ΝΔ. Ο Τσίπρας δε θέλει να ξεκολλήσει από το αποτυχημένο παρελθόν, το οποίο και τον κρατά πολιτικά ζωντανό, και όσο αυτό επικρατεί επικοινωνιακά μάταια αιτείται η πλειοψηφία των Ελλήνων να κάνουμε μια ιστορία του μέλλοντος και όχι ένα χρονικό του χαμένου καιρού. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Από τη μια πλευρά, ο Τσίπρας είναι αμόρφωτος, κυνικός, και κυρίως αδαής. Αυτό είναι μια ακλόνητη αλήθεια και μάλιστα θλιβερή για τη χώρα. Έχοντας την αίσθηση ενός παιδιού συνεχίζει να πιστεύει ότι αυτό του προσφέρει το πλεονέκτημα της άγνοιας, δηλαδή μεγαλύτερη τόλμη, και έτσι είναι έτοιμος να υποστεί κάμποσο ακόμη την άγνοια του και τις συνέπειες της – κακές έστω – όσο κρατάνε οι δυνάμεις του. Την εικόνα αυτή έρχονται να επιβεβαιώσουν και οι νέες αποκαλύψεις για την καταστροφή στο Μάτι, τις οποίες υποδέχτηκε χορεύοντας ζεμπεκιές, εγκαινιάζοντας έργα που είτε έχουν υλοποιηθεί πολύ πριν από αυτόν είτε δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα, και ακούγοντας μαντινάδες στην Κρήτη με τον κολλητό του, τον Πολάκη. Κυρίως, όμως, επιβεβαιώνει το γεγονός ότι αν δεν είχε μεσολαβήσει το καθεστώς δε θα μιλούσαμε σήμερα για την τεράστια ζημιά που προκάλεσε στη χώρα και κυρίως για τα πέντε τελευταία χαμένα χρόνια. Αν οι συνέπειες αυτές δεν επηρέαζαν κανένα άλλο παρά μόνο τον ίδιο και παρέα του τότε δικαιωματικά θα μπορούσε να υποστηρίξει «ως προς τι τόσος θόρυβος». Αντί να απολογηθεί θέλει και debate ο αδαής όμως, τρομάρα του…

Από την άλλη, πολλοί υποστηρίζουν ότι ο νεοέλληνας έχει κοντή μνήμη. Πολύ πιθανό. Υπάρχουν δυο είδη μνημονικής αποτύπωσης επιστημονικά άλλωστε. Η πρώτη, που συνήθως καλείται βραχυπρόθεσμη, εξού και κοντή, διατηρεί την εγγραφή για μερικά λεπτά ή και ώρες μετά από κάποια συγκεκριμένη εμπειρία. Ακολούθως αναλαμβάνει η δεύτερη, που είναι διαρκέστερη εγγραφή και καλείται μακροπρόθεσμη μνήμη. Συνήθως επικρατεί η πρώτη όταν δεν επιθυμούμε να έχουμε ευθύνη για κάτι. Χωρίς μνήμη, όμως, είμαστε δούλοι της στιγμής, μην έχοντας παρά μόνο τα ενστικτώδη αντανακλαστικά μας για να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο. Δεν υπάρχει γλώσσα ούτε τέχνη ούτε επιστήμη ούτε κουλτούρα ούτε ιστορία. Ο πολιτισμός δεν είναι παρά το απόσταγμα της ανθρώπινης μνήμης. Ο νεοέλληνας, πέραν κάποιων μεμονωμένων φωτεινών παραδειγμάτων, τι άραγε έχει να επιδείξει από δικό του πολιτισμό;

Δεδομένου ότι ο Τσίπρας έχει πλήρη άγνοια για ότι κάνει, αυτός που τον ψήφισε και σκέφτεται να τον ξαναψηφίσει είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και την ιστορία του; Πέραν της αποδεδειγμένα κοντής μνήμης, πάνω σε αυτό, έρχεται και ένα φωτεινό παράδειγμα του σύγχρονου πολιτισμού μας, ο Κορνήλιος Καστοριάδης να γράψει ήδη το 1994: «Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μια τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν νήπιο… Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία… Εγώ λέω πως ο ελληνικός λαός – όπως και κάθε λαός άλλωστε – είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα».

Μπορούμε να μιλάμε σήμερα όμως για δημοκρατία; Δυστυχώς, ο μεγάλος σύγχρονος Έλληνας διανοητής, δεν έζησε για να δει, με το καθεστώς Τσίπρα – ο υποστηρικτής του Μαδούρο – και την καθημερινή δολοφονία της δημοκρατίας – δεν νομίζω να έχουν απομείνει πολλά κύρια άρθρα του Συντάγματος που να μην έχει παραβιάσει -, την σκέψη του να διαψεύδεται, όχι ως προς την ουσία, αλλά ως προς την υπευθυνότητα μέρους συμπολιτών του. Το λιγότερο ως προς την ιστορία τους!

Θέλω να πιστεύω ότι θα επικρατήσουν οι δημοσκοπήσεις και στις επερχόμενες πολλαπλές εκλογές, αν όχι θα εκλείψει το φαινόμενο αυτό, τουλάχιστον θα μειοψηφήσει τα μάλα. Διαφορετικά, όχι για ποια ευθύνη, αλλά για ποια ιστορία να μιλάμε τώρα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.