Ο Άδωνις, η Παπακώστα και η κατσίκα του γείτονα

Γράφει ο Σπαρτιάτης,

Καθίσταται όλο και περισσότερο φανερό ότι η ανοδική πορεία του Άδωνι Γεωργιάδη το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει δυσαρεστήσει πολλούς. Ο άλλοτε ‘φωνακλάς βιβλιοπώλης’ έχει εξελιχθεί σε αιχμή του δόρατος της μάχης εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Πλέον αναγνωρίζεται καθολικά ως ο απόλυτος εκφραστής των πολιτών που θέλουν να φύγει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, και μάλιστα σε διακομματικό επίπεδο! Είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένας πολιτικός καθαρός ιδεολογικά, δηλωμένος δεξιός και χωρίς στρογγυλεμένες θέσεις έχει τόσο μεγάλη απήχηση σε ψηφοφόρους του Κέντρου ή της Κεντροαριστεράς, γιατί εκφράζει άριστα ένα αίτημα διαπαραταξιακό και επίκαιρο.

Η απήχηση αυτή, όπως και όλα τα υπόλοιπα στην πολιτική του καριέρα, δεν του έχει χαριστεί. Την έχει κερδίσει και την κερδίζει καθημερινά. Είναι μακράν ο πιο δραστήριος βουλευτής της αντιπολίτευσης. Από τους λίγους που δε φοβούνται την έκθεση σε ΜΜΕ, κι ας τον λένε τηλεμαιντανό, και ο μόνος ίσως τόσο αποτελεσματικός όχι μόνο απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά και απέναντι σε στρατευμένους δημοσιογράφους και μέσα, τους οποίους αντιμετωπίζει ευθέως σαν αντιπάλους, χωρίς προσχήματα πολιτικής ορθότητας. Απέναντι δε στο λαϊκισμό δημοσιογράφων και ΜΜΕ καταφέρνει όχι μόνο να αντιπαρατάσσει μια σοβαρότητα αλλά και να τους θέτει προ των ευθυνών τους.

Δεν περιορίζεται όμως στα ΜΜΕ. Οργώνει όλη την Ελλάδα εκπροσωπώντας τη ΝΔ σε εκδηλώσεις ή διοργανώνοντας δραστηριότητες σε συνεργασία με τον κομματικό μηχανισμό, και είναι από τους λίγους στους οποίους ο κόσμος ανταποκρίνεται. Και κυρίως δίνει το καλό παράδειγμα και σε κατώτερα στελέχη να κάνουν το ίδιο.

Και φυσικά είναι ουκ ολίγες οι περιπτώσεις που είτε έχει φέρει στο προσκήνιο είτε έχει απλά αξιοποιήσει σκάνδαλα και περιστατικά διαφθοράς της κυβέρνησης, χτυπώντας εκεί που τους πονάει: Στο δήθεν ηθικό τους πλεονέκτημα.

Όπως προανέφερα για όλα τα παραπάνω έχει προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια. Και όταν κάνεις πόλεμο δέχεσαι πόλεμο. Οι επιθέσεις που καθημερινά δέχεται από τα φιλικά στην κυβέρνηση ΜΜΕ, από στρατευμένους δημοσιογράφους και από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι η προσπάθειά τους να τον περιορίσουν. Όπως και οι συνεχείς κατηγορίες που του απευθύνουν κυβερνητικά στελέχη για διαφθορά στη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας. Αποκορύφωμα η τελευταία εξεταστική επιτροπή που συνέστησαν, με την οποία τον έχουν στοχοποιήσει και σκοπό έχουν να τον εμπλέξουν σε δήθεν σκάνδαλα και ιστορίες διαφθοράς. Είναι δεδομένο ότι θα επιδιώξουν να το κάνουν, είναι κίνηση ανάλογη της ιστορίας και των μεθόδων τους, είναι αναμενόμενο γιατί είναι αντίπαλοι.

Η δυσαρέσκεια ωστόσο που προανέφερα δεν περιορίζεται στο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως φάνηκε με το τελευταίο παράδειγμα της Κατερίνας Παπακώστα υπάρχουν και δυσαρεστημένοι εντός των τειχών. Κάποιοι καθοδηγούνται από ταπεινά εκλογικά κίνητρα. Βλέπετε όλη η προαναφερθείσα δραστηριότητα έχει και ένα πολιτικό αντάλλαγμα, που έγκειται στην εκτίμηση του κόσμου και στην προοπτική καλών αποτελεσμάτων στις επόμενες εκλογές. Αυτό δυσαρεστεί τόσο άλλους υποψηφίους της ίδιας περιφέρειας όσο και διαφορετικών, που απλά δεν τους αρέσει να βλέπουν κάποιο νεώτερο να έχει απήχηση. Άλλοι πάλι δυσαρεστούνται από τη δραστηριότητά του εν γένει, ανεξάρτητα από την απήχησή του. Κάνει βλέπετε πράγματα που αυτοί ποτέ δεν τόλμησαν.

Η Παπακώστα και οι κάθε είδους δυσαρεστημένοι αντιδρούν στη δυσαρέσκειά τους με τον αριστερό τρόπο. Τα βάζουν με την κατσίκα του γείτονα. Δεν προσπαθούν να ανταγωνιστούν τον Άδωνι, δεν προσπαθούν να κερδίσουν, δεν αναπτύσσουν ανάλογη δραστηριότητα για να επωφεληθούν. Δεν κοιτάνε να αποκτήσουν τη δική τους κατσίκα. Αντιθέτως παραφυλάνε για να χτυπήσουν πισώπλατα, προσπαθούν να τον βλάψουν αλλιώς. Κοιτάνε πως θα χάσει αυτός, όχι πως θα κερδίσουν αυτοί. Προσπαθούν να παρασύρουν στη μετριότητα αντί να επιδιώξουν το καλό. Να σκοτώσουν την κατσίκα του γείτονα αντί να αποκτήσουν δική τους. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει συμμαχία με τον εχθρό.

Η δυσαρέσκεια αυτή δεν είναι σημαντική επειδή αποτελεί μια αμφισβήτηση των επιλογών, προσωπικών και πολιτικών, του προέδρου, ούτε επειδή δημιουργεί εσωτερικά ζητήματα. Είναι ανησυχητική εξαιτίας της νοοτροπίας από την οποία προέρχεται. Η νοοτροπία της κατσίκας του γείτονα δε μπορεί να έχει θέση σε ένα σοβαρό κόμμα εξουσίας που επιδιώκει να κυβερνήσει σωστά. Και όπως φαίνεται εμπράκτως δεν είναι ζήτημα δεξιάς ή αριστεράς η ύπαρξή της. Είναι ζήτημα μεταξύ λαϊκισμού και προόδου.

Η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη για το ζήτημα ήταν άριστη, αν και μη αναμενόμενη. Έδωσε τα σωστά μηνύματα. Όποιος δουλεύει και αποδίδει προστατεύεται και ανταμείβεται. Εντός του κόμματος πρέπει να υπάρξει αξιοκρατία. Οι επιλογές του προέδρου οφείλουν να γίνονται σεβαστές. Και όποιος επιθυμεί επιτυχίες και την αγάπη του κόσμου πρέπει να το επιδιώκει ορθά, όχι υποσκάπτοντας τους υπόλοιπους και κατ’ επέκταση το κόμμα. Άλλωστε ένα κόμμα που πρεσβεύει δημιουργία και αξιοκρατία κόντρα σε λαϊκισμό και παρασιτισμό πρώτα οφείλει να το κάνει στο εσωτερικό του.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ίσως τη μοναδική ευκαιρία να καθαρίσει την παράταξη από τέτοιου είδους νοοτροπίες. Η επιθυμία του κόσμου να φύγει η κυβέρνηση είναι τόσο μεγάλη και οι νοοτροπίες αυτές είναι τόσο συνδεδεμένες με αυτήν που η εκκαθάριση πραγματικά μπορεί να γίνει αναίμακτα, με τις ελάχιστες απώλειες. Ελπίζω η σημερινή του στάση να είναι διαρκής. Το κέρδος που θα προκύψει θα είναι μεγάλο, και εκλογικά και κυρίως κυβερνητικά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *