Να ’τανε το… 2012!

Γράφει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

Η «αγανάκτηση» που βλέπει ο Α. Τσίπρας «στην κοινωνία» και έχει να τη δει «από το 2012» υποθέτω δεν την είδε στη χθεσινή οργή της γυναίκας στην Πολίχνη, η οποία του φώναξε: «Προδότη, η Μακεδονία είναι ελληνική».
Αλλωστε, τη γυναίκα την πήραν «σηκωτή» οι «φουσκωτοί» της προσωπικής του ασφάλειας (φωτό) πριν καν ολοκληρώσει τη φράση της. Και ουδείς πλην ελαχίστων τον έχει αποκαλέσει «προδότη» για την κάκιστη κατά τα άλλα Συμφωνία των Πρεσπών.

ΓΙΑ να το πιστέψει προφανώς και ο ίδιος αυτό που έγραψε, σημείωσε ότι η «αγανάκτηση», που του θυμίζει το 2012, «μπορεί να μην εκδηλώνεται όπως τότε, αλλά είναι μια βουβή οργή». Η μετάφραση είναι εύκολη: Μπορεί να μην έχουμε τους «αγανακτισμένους» και τις «πλατείες» του 2012, αλλά τι ωραία που θα ήταν αν τις είχαμε. Ηταν φανερό ήδη από εκείνο το βράδυ της 7ης Ιουλίου 2019 -της «γλυκιάς ήττας» όπως τη χαρακτήρισε-, αλλά έχει χάρη να το ομολογεί κι ο ίδιος. Από εκείνο το βράδυ της εκλογικής συντριβής που έγινε «γλυκιά ήττα» λόγω του σχεδόν 32% που πήρε- παρ’ ότι έχασε με πάνω από 8% διαφορά-, φαίνεται πως μια προσμονή στοιχειώνει τα όνειρά του: Πώς θα ξαναγίνει το 2012. «Να ’τανε το ’21» τραγούδησε παλιά ο Νταλάρας. «Να ’τανε το ’12» τραγουδάει τώρα ο Α. Τσίπρας.

Το προσπάθησε με την πανδημία, το πάλεψε με το μεταναστευτικό, το διεκδίκησε αγκαλιάζοντας τους αντιεμβολιαστές, το δοκίμασε με τον Εβρο και τον πόλεμο στην Ουκρανία και τώρα βλέπει τη χρυσή ευκαιρία της ακρίβειας να πλημμυρίζει τα ποτάμια των «νεο-αγανακτισμένων». Φευ, όμως. Το 2022 δεν είναι 2012. Τότε ο Α. Τσίπρας δεν ήταν ο φθαρμένος και γερασμένος πολιτικός που είναι σήμερα. Τότε δεν είχαν αποκαλυφθεί σε όλο τους το μεγαλείο η υποκρισία και η ψευδολογία. Ούτε είχε φανερώσει τις παγκοσμίως θαυμαστές ικανότητές του στην kolotoumba. Οπως και τότε, έτσι και τώρα επενδύει στην καταστροφή και στο μπάχαλο. Δηλαδή στη δική του «κανονικότητα»: Το χάος και το γκρέμισμα.

ΟΜΩΣ, τώρα υπάρχει, εκτός από τη «σκιά του τότε εαυτού του», η εμπειρία και η γνώση της ελληνικής κοινωνίας. Η οποία οργίστηκε τόσο, ώστε δημιούργησε το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Οργίστηκε από την ασχετοσύνη του, από τον τυχοδιωκτισμό του, από τον αμοραλισμό του και από τον τοξικό διχασμό που προσπάθησε να δημιουργήσει στήνοντας σκευωρίες, παραδικαστικά και κονιορτοποιώντας τους θεσμούς. Κι όπως αποδεικνύουν όλες οι δημοσκοπήσεις, η κοινωνία δεν έχει ξεχάσει. Και πολύ περισσότερο, δεν έχει συγχωρήσει. Δεν έχει συγχωρήσει, όχι μόνο γιατί δεν εξέφρασε ποτέ τη μεταμέλειά του. Αλλά γιατί αποδεικνύει κάθε μέρα ότι είναι έτοιμος να ξανακάνει ακριβώς τα ίδια.

ΕΙΝΑΙ ανέξοδο να φαντασιώνεται πλήθη «αγανακτισμένων». Ή σαν άλλη Μαρία Αντουανέτα να «ακούει φωνές». Αλαλαγμούς από τα μεγάλα πλήθη που στριμώχνονται στις «πλατείες». Θα μπορούσε βέβαια να «βλέπει ανεμόμυλους» σαν άλλος Δον Κιχώτης. Αλλά ο ήρωας του Θερβάντες δεν χωράει στην πολεμική στολή παραλλαγής του Π. Καμμένου, ούτε στα μέτρα της «κρητικής βεντέτας» που τον έχει δεσμεύσει ο πολεμοχαρής αψύς. Το σίγουρο είναι ότι ο «πρόεδρος» είναι αλλού. Και, όπως ο πεινασμένος, ονειρεύεται καρβέλια. Εστω και μπαγιάτικα.

Ελεύθερος Τύπος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.