Να μείνει μόνος…

Από το Σάββατο που ο Λιγνάδης πέρασε -τη δεύτερη φορά- συνοδεία αστυνομικών την πύλη της ΓΑΔΑ, οι στερούμενοι απλής λογικής αλλά έμπλεοι μίσους και χυδαιότητας, ανεξάρτητα από τον κομματικό χώρο που λένε ότι ανήκουν, έχουν επιδοθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών που τρομάζει: Ψάχνουν στο Διαδίκτυο να βρουν φωτογραφίες του με πολιτικούς, με άλλους καλλιτέχνες, με δημοσιογράφους, με προσωπικότητες για να τους ρίξουν τη λάσπη: «Ξέρατε για την προσωπική του ζωή αλλά συνωστιζόσασταν να φωτογραφηθείτε μαζί του». Αλλά αυτοί που ήξεραν το ομολόγησαν. Οι πολιτικοί γιατί όφειλαν να το ξέρουν; Υπάρχουν φάκελοι σεξουαλικού εγκλήματος;

Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα

Δεν ξέρω αν αυτός είναι μόνο γκεμπελισμός ή είδος κοινωνικού ρατσισμού, αλλά σίγουρα είναι κατάντια. Ολοι ξέρουμε ότι μέσα στην επικοινωνία των πολιτικών είναι και να πηγαίνουν σε θεατρικές ή άλλες παραστάσεις. Ειδικά αν το θέατρο όπου παίζουν μαζεύει κόσμο. Ειδικά όταν τα έργα έχουν καλές κριτικές. Ειδικά όταν οι ηθοποιοί που παίζουν είναι δημοφιλείς και, ειδικότερα, αν πλησιάζουν οι εκλογές και χρειάζονται σχετικές φωτογραφίες για τα διαφημιστικά τους.

Μία φωτογραφία ενός πρωταγωνιστή με έναν αρχηγό κόμματος, έναν υπουργό ή βουλευτή, τι άλλο μπορεί να σημαίνει από το ότι πήγαν στο θέατρο κι αυτοί, σαν όλους μας, να περάσουν μια ευχάριστη βραδιά, να μιλήσουν με κόσμο και στο τέλος να πάνε στα παρασκήνια να συγχαρούν τους πρωταγωνιστές;

Μετά το απόλυτο σοκ που έχουμε όλοι υποστεί από τις καταγγελίες για τον Λιγνάδη, για να αποφασίσουμε να πάνε στο θέατρο και να νιώθουμε ασφαλείς τι θα πρέπει να κάνουμε; Το πρώτο, να τηλεφωνούμε σε γνωστούς και φίλους να ρωτάμε, αν έχουν ακούσει «κάτι»; Το δεύτερο, να βρούμε κάποιον φίλο που υπηρετεί στην Αστυνομία για να ρωτήσουμε αν αυτός, λόγω επαγγελματικής ιδιότητας, ξέρει «κάτι»; Το τρίτο, να μπαίνουμε στο FB ή στο Ιnstagram για να διαπιστώνουμε, ιδίοις όμασι, τι φωτογραφίες ανεβάζει ο πρωταγωνιστής, με ποιους φωτογραφίζεται αγκαλιά, τι του αρέσει, ποιους φίλους ακολουθεί αλλά και ποιοι τον ακολουθούν; Ούτε στον κόσμο του Οργουελ.

Αλλά υπάρχει μία παράμετρος, τω όντι, ανησυχητική που δεν φαίνεται να απασχολεί τους θεατρανθρώπους: Ο κόσμος που αγαπά το θέατρο απογοητεύεται να βλέπει ηθοποιούς να βρίζουν και να απειλούν, να κάνουν μπούλινγκ σε άλλους ηθοποιούς επειδή δεν συμφωνούν μαζί τους. Με ένα λόγο, από δω και πέρα θα αφεθεί ο χώρος του θεάτρου να είναι αρένα;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται αποφασισμένη να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένος να διχάσει την κοινωνία. Οσο βαθύτερα μπορεί. Ας μείνει μόνος του.

Ελεύθερος Τύπος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.