Μύθοι και αλήθειες για το ΚΙΝΑΛ και την κεντροαριστερά

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Δεν νομίζω ότι αποτελεί έκπληξη η αναμενόμενη εκλογή Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Πέρα από τα τρολαρίσματα για την επάνοδο του πρώην πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, έμοιαζε νομοτελειακή η νίκη του ευρωβουλευτή του κινήματος, αν προκρινόταν στο δεύτερο γύρο, που ήταν εξαιρετικά πιθανό να συμβεί.

Οι ψηφοφόροι όποιου εκ των άλλων δυο βασικών συνδιεκδικητών της αρχηγίας, έμενε εκτός τελικής μάχης, θα μετακινούνταν, για διαφορετικούς λόγους προς τον Ανδρουλάκη. Οι του Λοβέρδου γιατί χρεώνουν στον Παπανδρέου τη μη συμμετοχή του στον δεύτερο γύρο και ίσως και την τελική επικράτηση. Οι δε του Παπανδρέου γιατί θεωρούν τον Λοβέρδο πολύ “δεξιό” για τα γούστα, και κάπως μακρύτερα του στη διάρκεια της τελευταίας πασοκικής κυβερνητικής θητείας.

Όσο ο Παπανδρέου ακολουθούσε τη μοναχική πορεία του ΚΙΔΗΣΟ διαρρηγνύοντας τις σχέσεις του με ένα μεγάλο μέρος της βάσης, ο Ανδρουλάκης έχτιζε μεθοδικά τις δικές τους άρρηκτες επαφές με το κομματικό κοινό και κέρδιζε συμπάθειες από το σύνολο της κοινωνίας. Κάτι το νεαρό της ηλικίας που σε προδιαθέτει θετικά, ως ένα είδος προσωπικής λύτρωσης από τα αμαρτήματα του παρελθόντος, κάτι η αποφυγή θέσεων που προκαλούν αντιδράσεις και διεγείρουν πάθη, μετατράπηκε γρήγορα σε μια θετικά φορτισμένη προσωπικότητα.

Αυτές είναι οι εκλογικές αλήθειες για το ΚΙΝΑΛ. Υπάρχουν όμως και οι πολιτικές αλήθειες που αυτό το διάστημα αναμειγνύονται με μπόλικους μύθους που περιφέρονται ως αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Από την ερχόμενη Δευτέρα ξεκινά μια τόσο διαφορετική πορεία για το ΚΙΝΑΛ; Έρχεται το περιβόητο “μετά” της κεντροαριστεράς να επαναφέρει τη σοσιαλδημοκρατία ξανά στο προσκήνιο;

Αυτή η ανάγνωση των δεδομένων, δεν αποτελεί , προς το παρόν, κάτι παραπάνω από φρούδες ελπίδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πλέον, έστω και για θυμικούς λόγους, ο μεγάλος πόλος της κεντροαριστεράς ακόμη κι αν δεν μπορεί να εκφράσει πλήρως αυτές τις ιδέες. Το ΚΙΝΑΛ πιθανότατα να ξεκολλήσει από τα μονοψήφια ποσοστά εισπράττοντας αντανακλαστικά ένα μέρος της δυσαρέσκειας κάποιων πολιτών, είτε για την κυβερνητική, είτε από την αντιπολιτευτική πολιτική.

Αυτό όμως δεν πρόκειται να το καταστήσει δυναμικό παράγοντα διεκδίκησης της εξουσίας, παρά έναν χρήσιμο συμπληρωματικό παίκτη στη διαχείριση της εξουσίας. Μια επιλογή που και παλιότερα και τώρα του στοίχισε εκλογικά αφού αναγκάστηκε να κινηθεί πολύ πέρα της πολιτικής που οι οπαδοί του θεωρούν ότι εκφράζει αυτός ο χώρος.

Για να προκύψει μια μεγάλη ανατροπή, θα πρέπει να συνοδεύεται με μεγάλες ανατροπές από πλευράς Ανδρουλάκη. Με ρηξικέλευθες θεσμικές προτάσεις που ανατάσσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα, κι όχι με απλή αναδιανομή της μικροκομματικής και κρατικής εξουσίας. Με ουσιαστικές προτάσεις για μια σειρά από οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, που θα σπάνε αυγά, και θα δίνουν διαφορετική οπτική για το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Πέρα λοιπόν από την όποια θετική αύρα χρειάζεται και μπόλικη ουσία που μένει να τη δούμε. Γιατί η νεότητα από μόνη της, όταν συνδυάζεται αποκλειστικά με ένσημα του κομματικού σωλήνα, δεν αποτελεί και σπουδαίο εχέγγυο επιτυχίας. Ο στρογγυλεμένος, σχεδόν αφυδατωμένος λόγος που δεν δίνει ούτε όραμα, ούτε απτές λύσεις δεν σηματοδοτεί κάποια επανάσταση.

Όλο αυτό, στολίζεται και με μια ψεύτικη γιρλάντα περί επανόδου της κεντροαριστεράς, διεθνώς, που δεν προκύπτει από κανένα στοιχείο. Σε μια ευρωπαϊκή χώρα, ειδικά από τις μεγάλες, υπάρχει κάποια εντυπωσιακή άνοδος της; Ανάκαμψαν οι Εργατικοί στην Αγγλία; Δημιουργήθηκε κάποιος τέτοιος πόλος στη Γαλλία, που ο Μακρόν (μόνο κεντροαριστερό δεν τον λες, με τα εγχώρια κριτήρια) κινείται στο 23%, όταν η ρεπουμπλικανή συνυποψήφια βρίσκεται στο 20%, δείχνοντας τάσεις νίκης στο 2ο γύρο, και οι δυο δεξιόθεν υποψήφιοι αθροίζουν γύρω στο 30%; Ούτε καν στη Γερμανία δεν καταγράφεται τέτοια στροφή. Δεν υπήρξε κάποια ιδιαίτερη άνοδος των σοσιαλδημοκρατών, απλώς αποφλοιώθηκαν οι χριστιανοδημοκράτες προς όφελος σκληρότερων, οικονομικά και κοινωνικά, θέσεων όπως αυτές των φιλελευθέρων και του Afd, αντίστοιχα.

Υπάρχει, λοιπόν, ανηφόρα μπροστά για τον νέο αρχηγό κι αν σύντομα η νεφελώδης προεκλογική στάση δεν αντικατασταθεί από πολιτική ένταση γεμάτη νοήματα, η πρόσκαιρη ικανοποίηση μιας αλλαγής, θα δώσει τη θέση της και πάλι στην απογοήτευση.

Υ.Γ. 1. Ο Παπανδρέου, αποφεύγοντας να δηλώσει ευθέως στήριξη στο νέο αρχηγό, αναφερόμενος στο διαχρονικό αγώνα για τις θέσεις του, φαίνεται σαν να έχει ήδη ανοίξει την πόρτα προς μελλοντική συμπόρευση με τον Τσίπρα, στο όνομα της απομάκρυνσης της… Δεξιάς! Αγώνας, όχι αστεία!

Υ.Γ.2. Το 82.5% των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ θέλουν ο αρχηγός τους να επαναφέρει του παλιούς ψηφοφόρους που μετακινήθηκαν προς το ΣΥΡΙΖΑ. Και κάποιοι πιστεύουν ότι ο συγκεκριμένος χώρος έχει ανάγκη από έναν ηγέτη που θα κοιτά προς το “μεσαίο χώρο”. Επόμενο τηλεφώνημα, παρακαλώ!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.