Μυαλά… χωρισμένα στα δύο

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Πριν δυο χρόνια ανέπτυξα σε γενικές γραμμές την άποψη μου για την εικόνα σήψης του ελληνικού ποδοσφαίρου και την διασύνδεση του με την αντίστοιχη πολιτική και κοινωνική αποσάθρωση, στο άρθρο μου Το ποδόσφαιρο ως καθρέφτης της πολιτικής και κοινωνικής σήψης. Οι τωρινές εξελίξεις δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να μας θυμίζουν τις διαχρονικές παθογένειες του χώρου και τους λόγους που η, κάθε τόσο, προτροπή για εξυγίανση καταλήγει ένα επίπλαστο σενάριο, μεταβίβασης της “εξουσίας” από τον έναν… εκμεταλλευτή στον άλλον.

Κάποια στιγμή, όσοι δεν βλέπουμε τον αθλητισμό ως πεδίο μάχης και τις ομάδες ως “παραθρησκευτικές  σέκτες” στο όνομα των οποίων μπορούν να τελεστούν κάθε είδους εγκλήματα, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι οι αθώες εποχές παραγόντων που ασχολούνταν με τα λαοφιλή ομαδικά παιχνίδια από ειλικρινή αγάπη έχουν τελειώσει προ πολλού. Οι ομάδες, μέχρι και οι πιο ιστορικές, κατάντησαν όργανο επιχειρηματικών συμφερόντων.

Όσοι επέλεγαν την συμμετοχή τους στο χώρο γνώριζαν ότι αυτή τους η ενασχόληση δεν πρόκειται να τους αποφέρει οικονομικά οφέλη. Προχωρούσαν σε αυτή επιδιώκοντας συνήθως την πολιτική πίεση και την εξαργύρωση της μέσω ευνοϊκής μεταχείρισης λοιπών δραστηριοτήτων. Η μαζικότητα, ειδικά του ποδοσφαίρου, και τα εκατομμύρια όσων υποστηρίζουν με σθένος τις “μεγάλες” ομάδες είναι ένα αρκετά ελκυστικό μέσο χειραγώγησης των πολλών και ταυτόχρονα μια αποτελεσματική μέθοδος διευθέτησης λοιπών… εκκρεμοτήτων.

Έτσι βρεθήκαμε να καθορίζουν τις εξελίξεις του επαγγελματικού αθλητισμού και να αποτελούν μέρος της κοινωνικοπολιτικής πορείας της χώρας, από υπόδικοι μέχρι, όπως αποδείχτηκε στην πορεία εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου κι από περαστικούς απατεώνες μέχρι άτομα με υπόνοιες για… κατασκοπευτική δράση, άλλοτε ψυχροπολεμική, άλλοτε στα πλαίσια των σημερινών περίπλοκων γεωπολιτικών παιχνιδιών στην περιοχή μας. Αυτή φαίνεται ότι είναι δυστυχώς η δυναμική του ελληνικού πρωταθλήματος!

Ακόμη δυστυχέστερη βέβαια, είναι η αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να υπερβεί το πολιτικό κόστος, να παρακούσει τις λαϊκίστικες σειρήνες που την καλούν να προσαρμόζει κάθε τόσο διαθέσεις και νομοθετικά πλαίσια ώστε να ταιριάζουν με τα θέλω των εκάστοτε Προέδρων και τις προτιμήσεις των εθελοτυφλούντων οπαδών. Κάπως έτσι όμως χάνεται η ουσία και η διεθνής αθλητική αξιοπιστία σπρώχνοντας διαρκώς τη χώρα μας στην ανυποληψία και το αγωνιστικό περιθώριο.

Η Ελλάδα δεν θα κοπεί στα δυο επειδή θα ισχύσει το υπάρχον νομικό πλαίσιο, εφόσον προκύψουν παραβάσεις της αθλητικής νομοθεσίας και προωθηθούν οι όποιες αλλαγές για την επόμενη χρονιά, ώστε το παιχνίδι να παίζεται εξαρχής με ίσους όρους για όλους. Κόβεται σε πολλά κομμάτια, ηθικά, νομικά, κοινωνικά, όταν δείχνει να άγεται και να φέρεται με βάση τα πρόσκαιρα εκλογικά οφέλη που φέρνει ο παροδικός κατευνασμός των παθών.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.