Μολότοφ στα θεμέλια της Δημοκρατίας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Το να καταδικάζεις την βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται, δεν είναι για όλους μια τόσο αυτονόητη απόφαση. Το να αποφεύγεις τούς επιμέρους αστερίσκους ανάλογα με τις συνθήκες και υποτιθέμενα μικροκομματικά οφέλη, αποτελεί μια στάση ζωής που απαιτεί αξιακή αξιοπιστία και συνέπεια.

Ακόμη και οι πιο δημοκρατικοί και φιλελεύθεροι άνθρωποι έρχονται στιγμές που καταλήγουν να δικαιολογούν επιμέρους παρεκτροπές με σαθρά επιχειρήματα. Η λεπτή κόκκινη γραμμή που σε χωρίζει από τον ασπασμό του προπηλακισμού ή της ωμής βίας ως μέσου πολιτικής πίεσης, ξεπερνιέται μόλις ηχήσουν οι σειρήνες του επικοινωνιακού λαϊκισμού.

Στις πρόσφατες δηλώσεις της υποψήφιας Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Λοϊζου, καθώς και αυτές του βουλευτή του κ. Κυρίτση δεν υπάρχει, σε γενικό πλαίσιο, κάτι που να μας ξενίζει. Στελέχη του κόμματος έχουν εκφραστεί διαχρονικά με λόγια συμπάθειας ή ανεκτικότητας για την δράση της τρομοκρατίας, χαρακτηρίζοντάς την ως ιδεολογικό αγώνα. Άλλοι διορίστηκαν αυτόκλητοι νομικοί υπερασπιστές. Η δε δράση του κάθε ρίπτοντα μολότοφ συχνά θεωρήθηκε… ακτιβιστική και κοινωνικά ευαίσθητη.

Το εξοργιστικό στις συγκεκριμένες θέσεις είναι ότι πηγαίνουν το σύνηθες σκεπτικό ένα επίπεδο παραπέρα. Ένας εκπρόσωπος του ελληνικού κοινοβουλίου παραβλέπει τα γεγονότα της Marfin. Όμως κι αυτά να μην υπήρχαν, η ρίψη μιας πύρινης βολής ενέχει εγγενώς τον κίνδυνο του τραυματισμού έως και της απώλειας ζωής. Και φυσικά δεν προσφέρεται για ευφυολογήματα, λογοπαίγνια και καφενεδειακούς εξυπνακισμούς. Ακόμη κι αν κατόπιν εορτής αναγκάστηκε να ανασκευάσει συνειδητοποιώντας την αστοχία του.

Μια φέρελπις υποψήφια, φέρουσα το βαρύ όνομα ενός κορυφαίου συνθέτη, διεκδικεί να μας εκπροσωπήσει στο Ευρωκοινοβούλιο με εχέγγυο την ανύπαρκτη επαγγελματική οντότητα και τον… ανεπιτήδευτο, επαναστατικό λόγο. Δεν περιορίζεται στην ιδεολογικοποίηση της τρομοκρατίας. Ενοχοποιεί τα ίδια τα θύματα θεωρώντας ουσιαστικά θεμιτό τον αφανισμό τους.

Θα θυμίσω, για μια ακόμη φορά, την ανοχή που μεταπολιτευτικά επί αρκετά χρόνια έδειχνε η κοινωνία μας στις τρομοκρατικές επιθέσεις. Οι στόχοι αποκτούσαν το στίγμα της δικτατορίας ή του καταπιεστικού κεφαλαίου κι αμέσως οι αντανακλαστικές αντιδράσεις γέμιζαν με ταξικές ενοχές και οδηγούσαν την πλειοψηφία στη σιωπηρή αποδοχή.

Ανεξάρτητα από την γενική τυπική καταδίκη, πολύ φοβάμαι ότι το ποσοστό αυτών που σήμερα κλείνουν ενδόμυχα το μάτι στον εξτρεμισμό. Η κρίση έχει ριζοσπαστικοποιήσει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που βλέπει τη βία ως μέσο συναισθηματικής εκτόνωσης για όλα τα βάρη της κρίσης. Όταν αυτή η τάση βρίσκει πολιτική συμπαράσταση τότε δυναμώνει και μετατρέπεται σε κυρίαρχο ρεύμα. Μια βραδυφλεγής μολότοφ στα θεμέλια της Δημοκρατίας…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.