Μνήμη φασισμού, χρέος αμνησίας

Γράφει ο Στέφανος Νικολαϊδης, Φοιτητής Ιστορικού – Αρχαιολογικού ΕΚΠΑ

Προχθές τη Δευτέρα λοιπόν πραγματοποιήθηκε έξω από το Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής μία τελετή-τρισάγιο για να τιμηθεί τάχα «η μνήμη των 23 ανθρώπων (εργαζομένων της ΕΡΤ κι αλληλέγγυων) που στη διάρκεια της διετίας 2013-2015 έφυγαν από τη ζωή, από αιτίες που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το κλείσιμό της». Στο πλαίσιο αυτό, τελέσθηκαν κι αποκαλυπτήρια ενός μνημείου υπό τον τίτλο «Μνήμη και Χρέος». Μάλιστα, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κρατικής Ραδιοτηλεόρασης, κύριος Διονύσης Τσακνής δε δίστασε να παρομοιάσει το μνημείο της ΕΡΤ ακόμη και με το Πολυτεχνείο. «Στα κάγκελα της ΕΡΤ -είπε- δεν μπήκε το τανκς και κανένας Ντερτιλής δε δολοφόνησε το Διομήδη Κομνηνό και τα άλλα παιδιά την επομένη του Πολυτεχνείου. Στην ΕΡΤ μπήκε όμως το τανκς της ανεργίας και της ανασφάλειας κι η ανεργία είναι που έστειλε τους ανθρώπους στον άλλον κόσμο.»

Μη μας κάνει τίποτα εντύπωση. Άλλωστε, από καταβολής κόσμου η Αριστερά εκμεταλλευόταν τη μνήμη νεκρών κι αδικοχαμένων ανθρώπων ή ακόμη και εφηύρε νεκρούς, μπας κι ασχοληθεί ο λαός μαζί της. Και όχι, πανέξυπνοι Αριστεροί αναγνώστες, δεν αναφέρομαι στους νεκρούς του Πολυτεχνείου, μη βιαστείτε να με πείτε «ακροδεξιό»… Δεν με ενδιαφέρει αν ο κόσμος που δολοφονήθηκε το 1973 βρισκόταν ενάμιση χιλιοστό εντός ή εκτός του χώρου του Πολυτεχνείου, προκειμένου να υπολογισθεί ως «ενδοπολυτεχνειακή» απώλεια. Η κάθε ανθρώπινη ζωή ενέχει την ίδια ποσότητα τραγικότητας, τέλος!

Όμως το να συγκρίνεις σε επίπεδο τραγικότητας το Πολυτεχνείο με την ΕΡΤ είναι σαν να συγκρίνεις την Μπαρτσελόνα με τον Αγροτικό Αστέρα. Είναι σαν να συγκρίνεις τον Ελευθέριο Βενιζέλο με τη Θεανώ τη Φωτίου.. Παρεμπιπτόντως, γιατί δε ρωτάει ο κύριος Τσακνής την κυρία Θεανώ για το καθεστώς της Χούντας; Ή ακόμη καλύτερα, γιατί δε ρωτάει τον ίδιο τον Πρωθυπουργό για τη Χούντα; Σίγουρα, δυο άνθρωποι, εκ των οποίων η μία διορίσθηκε τότε καθηγήτρια Πανεπιστημίου, και δη χωρίς κανένα Πτυχίο, και ο άλλος προέρχεται από μία οικογένεια που αυτοσυντηρούταν από τις εργολαβίες-δωράκια του Στυλιανού Παττακού, την ίδια στιγμή που άλλοι εξορίζονταν και βασανίζονταν, αποτελούν τις πιο αξιόπιστες πηγές για το καθεστώς.

Α, κύριε Τσακνή, εδώ δεν κάνουμε επικοινωνιακή πολιτική της φαμφάρας, όπως κάνουν άλλοι, οι οποίοι τη μία εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της Κυβέρνησης και την άλλη μιξάρουν και στέλνουν ποντιακά hip-hop κι άλλα τραγούδια της οκάς σε διεθνείς καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς. Που εμφανίζονται ως μεγαλοτσιφλικάδες, που πατάνε στις πλάτες συντρόφων τους για να διορισθούν κι έπειτα ωσάν μαχαραγιάδες της κακιάς ώρας  λένε σε αυτούς τους ίδιους «Θα βγάλετε το σκασμό επιτέλους;».

Γιατί καλώς-κακώς το να προσπαθείς να φιμώνεις και να στοχοποιείς κάποιον, όσο γραφικός κι αν είναι, επειδή δε σ’ αρέσουν αυτά που λέει σε καθιστά εχθρό της Δημοκρατίας.

Ας πάμε όμως πίσω, στο καλοκαίρι του 2013. Την περίοδο που ο τότε εκπρόσωπος της Συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, κύριος Σίμος Κεδίκογλου ανακοίνωνε το κλείσιμο της ΕΡΤ. Την περίοδο των πλασματικών νεκρών. Την περίοδο της πλασματικής βίας. Γιατί είναι δυνατόν σε μία χώρα που δεσπόζει εδώ και δεκαετίες η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς να έχει πέσει κάπου ξύλο ή να θρηνούμε αληθινά νεκρούς φορείς της Αριστερής Ιδεολογίας λόγω ενός τόσο χιλιοπροβληθέντος γεγονότος όπως του κλεισίματος της ΕΡΤ και αυτόματα να μην αρχίζει να καίγεται το Κέντρο της Αθήνας ή καμιά έγκυος γυναίκα μέσα σε καμιά τράπεζα;

Προσωπικώς, η μόνη «βία» που θυμάμαι ήταν όταν η πρώην Πρόεδρος της Βουλής κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε σκαρφαλώσει, με περίσσεια ορειβατική δεινότητα έχω να πω, πάνω στα κάγκελα του Ραδιομεγάρου και φώναζε «Βοήθεια, βοήθεια, με χτυπάνε οι μπάτσοι!». Σημειωτέον ότι η πλησιέστερη ομάδα «μπάτσων» εκείνη την ώρα βρισκόταν στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής κι έτρωγε ντόνατς..

Αν λοιπόν ,μετά από την αναφορά στα παραπάνω συμβάντα, τα γεγονότα της ΕΡΤ δεν είναι συνδεδεμένα με τη στρέβλωση της αλήθειας και την ψευδή μεγαλοποίησή της, τότε νομίζω οι λέξεις έχουν αρχίσει να χάνουν το νόημά τους…

Υπερβολικοί μισθοί-μαμούθ, παράνομα μπόνους, παράνομες αναθέσεις υψηλού κόστους, παράνομες προσλήψεις, αδιαφανή κριτήρια, στημένοι διαγωνισμοί δίχως ΑΣΕΠ, πλαστά πτυχία, πάρτυ ασυδοσίας με επίορκους βαρόνους του πελατειακού κράτους που ήταν ταυτόχρονα συνδικαλιστές. Όλα κομμάτια του παζλ της διαφθοράς, της διαπλοκής και της σπατάλης μέσα στη Δημόσια Τηλεόραση.

Μιας Δημόσιας Τηλεόρασης που δεν την χρεοκόπησε ο Σαμαράς, αλλά μιας Δημόσιας Τηλεόρασης που ήταν προ καιρού μία χρεοκοπημένη επιχείρηση. Ένα βουλιαγμένο καράβι από τις αβάσταχτες μηνιαίες αποδοχές των εξωτερικών συνεργατών του, ούτε καν του πληρώματός του, σε βάρος του Ελληνικού λαού.

Την ίδια ώρα που χιλιάδες συμπολίτες μας έφθαναν στην αυτοκτονία από τον ανηλεή ζυγό των φόρων, την ίδια ώρα που έβλεπαν μπρος στα μάτια τους να γκρεμίζονται τα δημιουργήματά τους μαζί με τη ζωή τους ολάκερη, υπήρχαν άτομα σαν τη Σ.Δ., παρουσιάστρια κιτς γλετζέδικων εκπομπών, με εξαμηνιαίες απολαβές των 398.950 ευρώ, τον Σ.Κ., δημοσιογράφο και νυν Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, που προσέφερε τις δημοσιογραφικές του υπηρεσίες έναντι 95.462 ευρώ ανά εξάμηνο, ή της Π.Τ., γνωστής δημοσιογράφου και πρώην συζύγου γνωστού εκδότη κυβερνητικής εφημερίδας, με 277.831 ευρώ μηνιαίες απολαβές.

Μιλάμε επομένως για ένα μαγαζάκι ρουσφετιών, για ένα μαγαζάκι φασισμού, για ένα μαγαζάκι επικίνδυνου για τη Δημοκρατία. Γιατί ναι, κύριε Τσακνή, όταν συναγωνίζεσαι τις παλιές τέχνες της ΥΕΝΝΕΔ κι έχεις μετατρέψει τον ιστορικό και πραγματικά αξιοσέβαστο θεσμό της Δημόσιας Τηλεόρασης σε μια ακροαριστερή παραφυάδα της Κυβέρνησης, που ταυτόχρονα επιτελεί το συνήγορο των Εξαρχείων, της 17Ν και των Πυρήνων της Φωτιάς, δεν θεωρείσαι δημοκράτης…

Αλλά, μιας που αναφέρθηκα σ ’αυτούς, αναρωτιέμαι: μνημείο για τους νεκρούς της Marfin θα υπάρξει; Ή μήπως οι νεκροί αυτοί ήταν «παιδιά ενός κατώτερου Θεού»; Ή μήπως το να καίνε οι Αριστεροί ζωντανές έγκυες γυναίκες δεν θεωρείται καν έγκλημα; Ως γνωστόν «εγκλήματα δεν γίνονται στον Παράδεισο», όπως έλεγαν στη σταλινική Σοβιετία, που τόσο πολύ γουστάρει ο σύντροφος Πολάκης να μας κάνει, σύμφωνα με την πρόσφατη μεταμεσονύκτια διαδικτυακή του μέθη.

Ναι, ξέρω, δεν εργάζονταν στην ΕΡΤ αυτοί, αλλά στις τράπεζες.. Τα φασιστάκια καλά κάνανε και ψοφήσανε…

Μνημείο για τις παράπλευρες απώλειες, όπως έλεγε ο Μπαλαούρας, της 17Ν θα υπάρξει; Μνημείο για τους νεκρούς εργαζόμενους των ιδιωτικών καναλιών που προς στιγμήν «μαύρισαν» από τον αντιδημοκρατικό, όπως αποδείχθηκε και θεσμικά, νόμο Παππά θα υπάρξει; Από τα ίδια αίτια δεν πήγανε κι αυτοί με τους συναδέρφους τους στην ΕΡΤ; Ξέρω, ξέρω, ο Τσίπρας τους απέλυσε αυτούς, όχι ο Σαμαράς..

Για ένα πράγμα μόνο θα επαινέσω το γλύπτη του μνημείου της ΕΡΤ, για τον τίτλο. Μνήμη και χρέος.

Μνήμη της μεγάλης ασυδοσίας, μνήμη του μεγάλου γκαιμπελισμού, μνήμη του πελατειακού κράτους, μνήμη φασισμού και υπονόμευσης του πλουραλισμού και της ελευθεροτυπίας.

Χρέος όλων μας να πετάξουμε τέτοιες μνήμες στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Χρέος να ξεμπερδεύουμε με το ρουσφέτι.. Χρέος μας προς τη Δημοκρατία… Χρέος αμνησίας…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *