Μια μούντζα χρόνια από την μεγαλύτερη πολιτική απάτη

Γράφει ο Αγκιτάτορας

Πέντε χρόνια από ένα δημοψήφισμα με ερώτημα που οι περισσότεροι δεν κατάλαβαν τι εννοούσε. Πέντε χρόνια από μια αχρείαστη διαδικασία για μια πρόταση συμφωνία από τον Γιούνκερ η οποία είχε αποσυρθεί μέρες πριν. Συρθήκαμε σε μια γελοιότητα, χωρίς αντίκρυσμα.

Έτσι κι αλλιώς ο Τσίπρας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα πήγαινε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, από μηδενική βάση. Κι είναι γνωστό ότι όταν βρίσκεσαι σε θέση αδυναμίας και αρνείσαι έναν συμβιβασμό, ο επόμενος θα είναι πολύ πιο οδυνηρός και επώδυνος.

Αυτό ακριβώς έπαθε και η πρώτη φορά Αριστερά. Ήξερε ότι θα βρεθεί σαν πρόβατο στη σφαγή αλλά επέμενε να κάνει μια τελευταία κίνηση “ηρωισμού”. Να εμπλέξει τον ελληνικό λαό στο επικοινωνιακό της παιχνίδι.

Πόσοι πολίτες θα έβρισκαν το σθένος να παραδεχτούν, ότι οι έξι μήνες διακυβέρνησης που είχαν προηγηθεί κατέστρεψαν τη διαπραγματευτική δυναμική που είχε αναπτυχθεί στα τέλη του 2014 από την κυβέρνηση Σαμαρά κι έφερνε την πιστοληπτική γραμμή και μέτρα που, ακόμη και με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ θα έφταναν στα 1,8 δισ. ευρώ; Είναι προτιμότερη η έστω και ουτοπική αίσθηση πως κάποιο θαύμα θα συμβεί και θα αποφύγουμε το πικρό ποτήρι.

Αναμενόμενη λοιπόν η πλειοψηφία του 61,5% στο ΟΧΙ. Αναμενόμενη, θα έπρεπε να θεωρείται, και η τακτική του Τσίπρα. Πήρε τη βούληση του λαού για να την χρησιμοποιήσει, ως δικό του αγωνιστικό άλλοθι, κι ας ήξερε εξαρχής ότι αυτό που ετοιμάζονταν ήταν μέτρα 14 δισ.

Δεν είμαι σίγουρος το τι ακριβώς διδαχθήκαμε από εκείνα τα γεγονότα. Άλλωστε το 32,5% που τον στήριξε στις τελευταίες εκλογές, κάτι μας λέει για την ευθυκρισία και την υποκρισία μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.