Μας διαφεύγει η ουσία…!

Γράφει η Βασιλική Παναγιωτοπούλου, Φοιτήτρια ΑΠΘ

Το κλίμα είναι εύφλεκτο. Έπειτα από τις προοδευτικές εξελίξεις και τις καταιγιστικές αντιδράσεις σχετικά με την ανάληψη των καθηκόντων γυναίκας Προέδρου της Δημοκρατίας, η τοποθέτηση μου ομολογώ οτι θα είναι περισσότερο επικουρική και αφυπνιστική. Δε θα ασχοληθώ τόσο με το φύλο αλλά με κάτι που ίσως να διαφεύγει στους περισσότερους.

Θα ήταν καλό να αναλογιστούμε πόσο ουσιώδης είναι η γνώση και η πίστη σε αξίες και ιδανικά, όταν μέσα στη χαώδη επικρατούσα κατάσταση, στον κυκεώνα των αντιλήψεων της εποχής μας, πολλοί είναι οι άνθρωποι -πολίτες- που λειτουργούν ως φερέφωνα των εκάστοτε κάθε φορά ιδεολογιών περί φαινομενικής χαράς και παράλληλα φερέφωνα σαθρών ψευδαισθήσεων με παροδικά κρούσματα ανάτασης και γαλήνης.

Απολαμβάνουν, βλέπετε, την υποταγή τους σε προκατασκευασμένα σχήματα σκέψης, καθώς η τελετή απονομής για τον τίτλο του “πειθήνιου πολίτη”, διαποτισμένου με αντικοινωνικές αξίες και τάση για εκμαυλισμό του ήθους του, γίνεται κάθε χρόνο και πιο ενδιαφέρουσα. Αντί να ξυπνήσουν. Να ξυπνήσουν, πως το λένε; Να παρατηρήσουν τα πράγματα απο διαφορετική οπτική γωνία. Να θέσουν, επιτέλους, στον αξιακό τους πίνακα εναλλακτικού τύπου πεποιθήσεις, και αυτή τη φορά να μη μπορεί κανείς να τις χαρακτηρίσει οπισθοδρομικές ,που μυρίζουν ναφθαλίνη και αιχμαλωτίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο σε μια κίβδηλη συμπεριφορά.

Ζούμε στην κοινωνία του 21ου αιώνα. Δε νοείται να υφίσταται μια τόσο λάθος αντίληψη για το νόημα της πολιτικής και τις θέσεις ηγεσίας. Ηγεσία, ένα ουσιαστικό που κρύβει πολλά από πίσω της. Βέβαια, ο καθένας αποδίδει τον δικό του ορισμό και περιεχόμενο στο άκουσμα της.

Η πλειοψηφία θεωρεί πως προαγωγός και αργυραμοιβός της ηγεσίας είναι ο πόθος για την εξουσία, το κέρδος και η ψευδαίσθηση οτι η κραταιότης μπορεί να διαρκέσει ες αεί. Δεκτό. Όχι, όμως, ότι μια γυναίκα δε μπορεί να ηγηθεί. Να έχει εξουσία στα χέρια της και να αλλάξει πολλά δεδομένα, που μέχρι στιγμής ήταν πρωτόγνωρα, ή να εισηγηθεί καινοτομίες που ενδεχομένως να αποτελέσουν πυξίδα για την πολιτική της Ελλάδας. Αλήθεια, όμως, έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς ότι στη περίπτωση της Δημοκρατίας (και το τονίζω!) δε διαδραματίζει κανένα απολύτως ρόλο το φύλο, αλλά το γνωστικό υπόβαθρο, οι καταβολές για την άσκηση ορθής πολιτικής και το αίσθημα ευθύνης;

«Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζεται ακόμα από πολλές διακρίσεις σε βάρος των γυναικών. Έ, λοιπόν, αυτό αλλάζει, ξεκινώντας από την κορυφή. Στις αρχές της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η Ελληνίδα παίρνει τη θέση που της αξίζει», σημείωσε ο πρωθυπουργός. Εν μέρει του απονέμονται συγχαρητήρια και πολλά σχόλια για ένδειξη προοδευτισμού αναφορικά με την απόφαση του να τοποθετήσει γυναίκα σε αυτό τον ρόλο, από την άλλη μας διαφεύγει η ουσία..

Η Ελλάδα επί 4 και πλέον χρόνια, βίωσε μια πρωτοφανή στα μεταπολιτευτικά χρονικά ολίσθηση, υποχώρηση, αναδίπλωση σε επίπεδο αξιακού πολιτικού κώδικα, μέσω έκπτωσης των αρχών του Κοινοβουλευτισμού και συστηματικής παραβίασης διατάξεων του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής , στοχευμένης χειραγώγησης μέσω μηχανισμών εξανδραποδισμού των πολιτών και απόπειρας κάμψης θεσμικών παραγόντων, σημαντικών για την ομαλή και ορθή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Μετά από όλα αυτά, και ακόμη περισσότερα γεγονότα, η θέση του/της ΠτΔ απαιτεί ένα άτομο που θα διαθέτει προσωπικότητα διεθνή ακτινοβολία, προσβάσεις και επιρροή, έχοντας συγχρόνως ηγετικές ικανότητες και τη δυνατότητα να αρθρώσει πολιτικό λόγο. Να κατέχει την δυνατότητα να διαφυλάσσει ζωτικής σημασίας εθνικών συμφερόντων ζητήματα και να παρεμβαίνει, να νουθετεί και να λειτουργεί ως κατευθυντήριος δύναμη στη χάραξη εθνικής στρατηγικής. Και φυσικά με το σθένος της φωνής και του λόγου να “αγγίζει” την ψυχή κάθε Έλληνα και Ελληνίδας (που τόσο πολύ χρειάζεται), μεταλαμπαδεύοντας το μήνυμα της εθνικής ομοψυχίας, της ελπίδας για ένα καλύτερο και αισιόδοξο μέλλον και τη διασφάλιση των εθνικών μας δικαίων.

Υπάρχει μια πληθώρα από προτερήματα που χρειάζεται, ή μάλλον πρέπει να είναι εξοπλισμένος/η ένας / μία ηγέτης της Δημοκρατίας και τα προαναφερθέντα αποτελούν μια ένδειξη χαρακτηριστικών για την “ανάταξη” του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας όπως επίσης τη θεσμική του αποκατάσταση,ως θεμέλιο μια υγιούς διοίκησης. Και η κα. Σακελλαροπούλου σίγουρα πληροί τις περισσότερες από αυτές.

Ήταν μια απόφαση αξιοκρατική, ενωτική και για μερικούς τραγελαφική. Ας μείνουμε στην ουσία, που πολύ φοβάμαι ότι δε καθίσταται αντιληπτή.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.