Κρείττον του λαλείν το σιγάν…

Γράφει ο Ηριδανός 

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο για τις συμφωνίες του Ελσίνκι είναι τόσο αμφιλεγόμενο κι έχει προκαλέσει τόσο την ελληνική κοινωνία με τις εκθέσεις του εναντίον του εθνικού συμφέροντος,  ώστε  κανείς σοβαρός πολίτης  δεν ασχολείται σοβαρά, ούτε με τον Π.Δημητρά, ο οποίος εμφανίζεται ως διευθυντής του, ούτε με το Παρατηρητήριο.

Άλλωστε και η “ομπρέλα»- Παγκόσμια Ομοσπονδία των Παρατηρητηρίων για την τήρηση των συμφωνιών του Ελσίνικι(1975) –  κάτω από την οποία λειτουργούσε, διαλύθηκε πριν από δέκα χρόνια. Ο πρόεδρός της Ομοσπονδίας άρπαξε από το ταμείο 1,5 εκατομμύρια ευρώ και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση.

Αυτό το ποινικό αδίκημα που προκάλεσε την παγκόσμια κοινή γνώμη ή  προηγουμένως ο βιασμός  της ελευθερίας της έκφρασης στην Ελλάδα, επί χούντας,  αν και καταγράφονται στην τελική πράξη των συμφωνιών , στο κεφάλαιο Ανθρώπινα  δικαιώματα, δεν φαίνεται να απασχόλησαν τον Π. Δημητρά.  Όμως, όταν καταγγέλλεις τους άλλους, η αυτοκριτική  πρέπει να προηγείται. Ειδικά, όταν υπάρχει βεβαρυμένο οικογενειακό παρελθόν.         Η ευθύνη, φυσικά, δεν είναι συλλογική. Όμως και η εμβάπτιση στην Αριστερά  δεν επιβάλλει delete στη μνήμη.

Το ερώτημα που ανακύπτει, μετά την  προσφυγή στην Δικαιοσύνη του Π. Δημητρά  για  την περίπτωση της Σώτη  Τριανταφύλλου ,είναι εάν κάθε ρατσιστικός λόγος συνιστά ποινικό αδίκημα ή εμπίπτει στο προστατευτικό πεδίο της ελευθερίας της έκφρασης. Το άρ. 1 Ν. 927/1979 (αντιρατσιστικός νόμος), όπως σήμερα ισχύει δεν αναφέρεται σε λόγους αλλά σε πράξεις. Ακόμη και αν δεχόμαστε ότι  το κείμενο της  Σώτη Τριανταφύλλου μπορεί να προκαλέσει  μίσος ή διακρίσεις, δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί ότι θέτει σε διακινδύνευση την δημόσια τάξη ή τα επιμέρους έννομα αγαθά των μουσουλμάνων.

Η χρήση του αντιρατσιστικού νόμου πρέπει να γίνεται με αυτοσυγκράτηση και με υποδειγματική επιμέλεια. Για έναν καίριο λόγο: Δεν μπορούμε να διακινδυνεύουμε την δημιουργία  ρηγμάτων στην ελευθερία του λόγου!  Ούτε  και να αποδυναμωθεί η προστασία που παρέχει ο αντιρατσιστικός νόμος, όταν πραγματικά τίθενται σε κίνδυνο, από την ρητορική μίσους,   η ομαλή και προσηνής κοινωνική συμβίωση και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Π.Δημητράς, όταν δεν  καταγγέλλει την πολιτεία επειδή δεν  κάνει δώρο το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια, όταν δεν καταγγέλλει την ελληνική κυβέρνηση  για την πολιτική της προς τους Έλληνες- μουσουλμάνους το θρήσκευμα- και όταν  δεν αγωνίζεται να πείσει ότι οι  Τούρκοι ανταπέδωσαν στους μικρασιάτες όσα ο ελληνικός στρατός έπραξε  στην πορεία του στην Ανατολία , τότε βρίσκει ένα “θύμα “-θέμα για να εμφανιστεί στα ΜΜΕ. Ο ναρκισσισμός του τον εκθέτει σοβαρά.

Ως επικεφαλής  του Ελληνικού Παραηρητηρίου, που λειτουργεί ως  μη κυβερνητική Οργάνωση,  θα έπρεπε να ήταν ο τελευταίος που θα αναλάμβανε ρόλο κήνσορα για την ελευθερία της έκφρασης. Η Σώτη Τριανταφύλλου με την κοφτερή  ανάλυση για τα γεγονότα  ενοχλεί. Και επειδή  ασχολείται  και με τα -μή- έργα και τις κακές ημέρες –για τους πολίτες- της κυβέρνησης ενοχλεί έτι μάλλον.

Αυτός θα ήταν ένας σοβαρός λόγος ώστε ο Π. Δημητράς ως πυλωρός της ελευθερίας του  λόγου, όπως καταγράφεται στις συμφωνίες του Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, να απέχει από ντροπιαστικές πράξεις, όπως η καταγγελία της καταξιωμένης συγγραφέως.  Τα κίνητρά του  καθίστανται  τόσον εμφανή, ώστε αμφιβάλλω αν θα τολμήσει να εμφανιστεί  στο Δικαστήριο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *