Η πορεία προς την εθνική παρακμή φτάνει στο τέλος της!..

Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου, Συγγραφέας

Στην κοινωνία, το δομημένο σύνολο μιας ολότητας ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους με σχέσεις αλληλεξάρτησης και συγκεκριμένους λειτουργικούς κανόνες, αποτυπώνονται διαχρονικά οι ευθύνες των εκπροσώπων των τριών εξουσιών που αποτελούν τα θεμέλια μια δημοκρατικής πολιτείας. Στην Ελλάδα, ωστόσο, ένα μεγάλο μερίδιο ευθυνών για την εθνική παρακμή διαχέεται και σε άλλους παράγοντες που συγκροτούν την κοινωνική ορχήστρα.

Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι στην πρώτη, απολογητικά, θέση δε βρίσκονται η πολιτική και οι φορείς της (οι κομματικοί μηχανισμοί), που γίνονται κατά καιρούς – με επίταση στην μνημονιακή και την (τύποις) μεταμνημονιακή περίοδο – το ”πεδίο βολής” της κοινής γνώμης, η οποία ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις απογοητευμένη απ’ την αφερεγγυότητα των εκπροσώπων της και τον πολιτικό εκφυλισμό που υπάρχει.

Η πολιτική ως ”καλλίστη και μέγιστη τέχνη”, κατά τον Σωκράτη, έχει προφανώς εκλείψει κι αυτό έχει τις επιπτώσεις του στην κοινωνία και τα άτομα που τη συγκροτούν. Ο λαός το έχει συνειδητοποιήσει αυτό και πασχίζει να αντισταθεί στην πρόθεση της εξουσίας να τον μετατρέψει σε μάζα, αλλά και στην πρόθεση των άλλων παραγόντων που δρουν αντιπολιτευτικά και θέλουν να τον χρησιμοποιήσουν σαν πολιορκητικό κριό, για να κάνουν πιο πειστική την κρημνιστική κριτική τους.

Ένας απ’ τους παράγοντες αυτούς είναι τα ΜΜΕ – η ”τέταρτη εξουσία”, όπως έχει καθιερωθεί να λέγονται – που εκούσια ή ακούσια αντιμετωπίζουν το κοινό τους σαν άβουλη μάζα, σαν καλό αγωγό μετάδοσης των ιδεών και της προπαγάνδας τους. Ο κάθε εκδότης ή καναλάρχης (συμπεριλαμβανομένης και της κρατικής τηλεόρασης) συμπεριφέρεται σαν κυβερνήτης του κόσμου, που έχει επιδοθεί σ’ έναν άνευ ορίων ανταγωνισμό ανεξέλεγκτης ειδησεοθηρίας, συχνά ποδηγετούμενης πολιτικά με στόχο την υποδαύλιση του πολιτικού πάθους.

Μέσα στο πλέγμα της δίκαιης ή άδικης κριτικής σχολιάζεται ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος, χωρίς διάθεση αυτοκριτικής από πλευράς των ΜΜΕ για τις ευθύνες της δικής τους συμπεριφοράς, η οποία διαμόρφωσε το πολιτικό και κομματικό ήθος.

Ασφαλώς δε θα βάλουμε στην πυρά όλα τα μέσα επικοινωνίας, γιατί δεν είναι το ίδιο υπεύθυνα. Όμως και με τα λίγα ακόμα που εξοκείλουν (παραβιάζουν ηθικές αρχές) αμαυρώνεται η συνολική εικόνα κι η αξιοπιστία τους σε θέματα που έχουν να κάνουν με τον πολιτικό μανιχαϊσμό (το απόλυτο κακό ή καλό), την υποδαύλιση του πολιτικού πάθους, την τήρηση δύο μέτρων και δύο σταθμών στη διάψευση και την εξακολουθητική κακοποίηση της γλώσσας απ’ τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης και τους συνεργάτες τους.

Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει αρνητικά τον δημόσιο βίο της χώρας (αν και λιγότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν) είναι ο συνδικαλισμός, ο οποίος – μολονότι έχασε την παλιά λάμψη και επιρροή του – εξακολουθεί να ποδηγετεί μεγάλη μερίδα εργαζομένων με αιτήματα συχνά συντεχνιακά και όχι δημοσίου συμφέροντος.

Ενδεικτικό παράδειγμα γι’ αυτήν την περίπτωση είναι οι ταξιτζήδες της Αθήνας, με καθοδηγητή τον γαλαζο-κόκκινο συνδικαλιστή Θύμιο Λυμπερόπουλο (πρόεδρο του ΣΑΤΑ), που πολέμησε λυσσαλέα πέρυσι – δια των απεργιών – την κατάργηση της ηλεκτρονικής πλατφόρμας Τaxibeat, μιας πρωτοποριακής ελληνικής πατέντας η οποία αποτέλεσε πραγματική επανάσταση στις δημόσιες μεταφορές…

Για τον λόγο αυτόν και θέλοντας να προλάβει τις παλιές μεθοδεύσεις των κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστών που αποφασίζουν συχνά απεργιακές κινητοποιήσεις με ιδιοτελή και συντεχνιακά κίνητρα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξήγγειλε ήδη – δια του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση – την αλλαγή στον συνδικαλιστικό νόμο, που θα απαιτεί πλέον καθολική συμμετοχή για την προκήρυξη απεργίας, αντί της ισχύουσας μέχρι τώρα απαρτίας στο 50+1% του ποσοστού των εγγεγραμμένων μελών ενός σωματείου.

Μεγάλες ευθύνες για τον εθνικό κατήφορο έχει φυσικά και η ελληνική διανόηση, η οποία – πλην μερικών φωτεινών εξαιρέσεων – απέχει απ’ τις εθνικού χαρακτήρα λαϊκές κινητοποιήσεις και την πολιτική και πολιτιστική αναβάθμιση. Αυτή η υπερπαθητική στάση του πνευματικού κόσμου της χώρας σηματοδοτεί από χρόνια, ασφαλώς, την πορεία προς την εθνική παρακμή.

Γι’ αυτήν μεγάλες ευθύνες έχει και ο εφοπλιστικός – επιχειρηματικός κόσμος και, στο γενικότερο πλαίσιο, ο κόσμος της οικονομίας, που φαίνεται – πλην μερικών φωτεινών εξαιρέσεων που λειτουργούν ως ευεργέτες του έθνους – να έχει χάσει, στην πλειοψηφία του, την αλλοτινή του ικμάδα και αδυνατεί ν’ αναδείξει τις μείζονες οικονομικές δυνάμεις του τόπου, οι οποίες θα βγάλουν τη χώρα απ’ την καχεξία της προωθώντας προτάσεις καινοτόμες και δημιουργικές.

Έχοντας υπόψη του τα δεδομένα αυτά και πολλά άλλα που δυσκολεύουν την καθημερινότητα των Ελλήνων κι αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες για την ανάπτυξη της χώρας και τη δυνατότητά της να βγει στις αγορές θεραπευμένη και αυτοδύναμη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άρχισε με το ”Καλημέρα” την εφαρμογή του πολιτικού του σχεδιασμού για την αναστήλωση των ”ερειπίων” της χώρας.

Τέτοιες κινήσεις αποφασιστικότητας και εγρήγορσης μάς ξαφνιάζουν ευχάριστα, είναι αλήθεια, γιατί αποδεικνύουν τη σοβαρότητα της κυβέρνησης και την ειλικρίνεια των δηλώσεων του πρωθυπουργού για άμεση εφαρμογή του προγράμματος ανάπτυξης και επενδύσεων της ΝΔ σε όλους τους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Το ίδιο μας χαροποιούν και οι αποφάσεις του που σηματοδοτούν τη διαφορά ήθους και πολιτικού δυναμισμού απ’ τον προκάτοχό του κ. Τσίπρα, ο οποίος μας έκανε να εμπεδώσουμε στα χρόνια της ”βασιλείας” του το τι σημαίνει λαϊκισμός, φόβος και ανασφάλεια…

Μετά από τεσσεράμισι χρόνια επιβολής των αριστερών ιδεοληψιών στην άσκηση εξουσίας, με στόχο να μετατραπεί η Ελλάδα σε ”Μαδουριστάν” της Ευρώπης, ο ελληνικός λαός πήρε την μεγάλη απόφαση στις 7 Ιουλίου και του έδειξε την άγουσα προς τα αποδυτήρια, σε μια προσπάθεια να σταματήσει τον κατήφορο της εθνικής και κοινωνικής παρακμής του.

Οι πρώτες μέρες της διακυβέρνησης Μητσοτάκη αποτελούν εγγύηση ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Η μηδενική ανοχή απέναντι στην ”τρομοκρατία χαμηλής πτήσης”, η επανασύσταση της ομάδας ΔΕΛΤΑ, η επιστροφή των αστυνομικών στους δρόμους και οι περιπολίες των ΜΑΤ στο ”άβατο” μέχρι χθες των Εξαρχείων είναι υπόμνηση των προθέσεων της κυβέρνησης Μητσοτάκη ότι η χώρα επανέρχεται στην ομαλότητα και κανονικότητα.

Ένα ακόμα πιο ηχηρό μήνυμα αποτελεί και η αποφασιστικότητά της να σταματήσει το καθεστώς ανομίας στα πανεπιστήμια, να τα καταστήσει ευρωπαϊκού επιπέδου και να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο, που είχε μετατρέψει σε γιάφκες αριστεριστών αναρχικών τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.

Στον τομέα τώρα της δημόσιας διοίκησης, εξαιρετικό δείγμα της σημασίας που δίνει ο πρωθυπουργός στη διαφάνεια των θεσμών αποτελεί η απόφασή του να απαγορεύσει στους υπουργούς του να διορίζουν συγγενείς πρώτου και δεύτερου βαθμού, αλλά και να μειώσει σε τριάντα , τις γραμματείες των υπουργείων, που οργίασαν επί ΣΥΡΙΖΑ…

Για τον περισσότερο κόσμο, υποθέτω, αυτά είναι δευτερεύουσας φύσης θέματα μπροστά στα κύρια ενδιαφέροντά του, όπως αυτό των φορολογικών ελαφρύνσεων, της διατήρησης του αφορολόγητου, της μείωσης του ΕΝΦΙΑ και των φορολογικών συντελεστών, που έφερε στο προσκήνιο με την ανάληψη των καθηκόντων του ο Κυριάκος Μητσοτάκης μέσα από πλήθος νομοσχεδίων τα οποία ”τρέχουν” τις φορολογικές ελαφρύνσεις.

Και έχουν δίκιο οι πολίτες να ρίχνουν το βάρος στις ανάγκες τους, απηυδισμένοι απ’ την δεκάχρονη σκληρή δοκιμασία των μνημονίων. Όμως θα πρέπει να ξέρουν επίσης ότι, για να σταματήσει η εθνική παρακμή, δε αρκεί μόνο να επίτευξη της οικονομικής ανάκαμψης, αλλά και η αποκατάσταση των αξιών που τείνουν να εκφυλιστούν με υπαιτιότητα της παρελθούσας κυβέρνησης.

Προς αυτήν την κατεύθυνση θεωρώ πως κινείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το πιστεύω αυτό απ’ τη στιγμή που τον άκουσα να λέει κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, για νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό: ”Δε θα ισχυρισθώ ότι παραλάβαμε καμένη γη…”, ”…Δε θα μετρηθούμε με τους αντιπάλους μας, αλλά με τα πραγματικά προβλήματα και τις ανάγκες της κοινωνίας…”

Είναι η πολιτική της σοβαρότητας, της ειλικρίνειας του μέτρου και της λογικής, η ρητορική της ενότητας και της αποκομματικοποίησης του κράτους, που έρχεται σε αντιδιαστολή με την άλλη τη διχαστική του κ. Τσίπρα που βροντοφώναξε στον κόσμο το ”Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν;”

Και μόνο το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης απευθύνθηκε στον λαό με λιτό, αληθινό λόγο, αποδεικνύοντας έμπρακτα την ειλικρίνεια και την επίγνωσή του ότι ”δεν υπάρχει ούτε μια ημέρα ανοχής για την κυβέρνηση”, φτάνουν για να με πείσουν ότι έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο εμπιστοσύνης. Έναν καλό τιμονιέρη για το ”τρελοβάπορο” που το λένε ”Ελλάδα”.

Έναν πρωθυπουργό που αποφεύγει τις τυμπανοκρουσίες και τα κοσμητικά επίθετα και επιμένει στα ουσιαστικά. Αποφεύγει τα ”θα” του Μέλλοντα και των ανέφικτων υποσχέσεων και προτιμά να αποδεικνύει τη δράση κι αποτελεσματικότητά του σε χρόνο Ενεστώτα…

Έχω την εντύπωση ότι το ”σεμνά και ταπεινά” του Κώστα Καραμανλή – που ανατράπηκε θριαμβευτικά επί Σημίτη, Παπανδρέου και Τσίπρα – τώρα θα εφαρμοστεί στην πράξη ως νοηματοδοτικό moto της νέας κυβέρνησης, πλαισιωμένο απ’ τη διαφάνεια, την αγάπη για τον συνάνθρωπο και την πίστη στους δημοκρατικούς μας θεσμούς.

Με βάση αυτά, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού – καθημαγμένη απ’ τον πολύχρονο κύκλο των μνημονιακών δοκιμασιών – προσβλέπει στην αλλαγή σελίδας για την χώρα και την κοινωνία, στην μετουσίωση ουσιαστικά των προβλέψεων του κυβερνητικού προϋπολογισμού σε πράξη, ώστε να αρχίσει η αναπτυξιακή πορεία της χώρας και να απαλειφθούν δια παντός οι προηγούμενες πρακτικές και πολιτικές που την οδήγησαν στην χρεοκοπία της.

Η τήρηση των υπεσχημένων αποτελεί βασικό κανόνα φερεγγυότητας. Αλλά αυτό δεν αρκεί από μόνο του, αν δε συνοδεύεται κι από άλλα δείγματα γραφής που θα περάσουν ένα θετικό μήνυμα για την κυβερνητική αλλαγή της 7ης Ιουλίου, όπως για παράδειγμα η εφαρμογή της αξιολόγησης στο δημόσιο, ώστε να εντοπίζονται οι κατ’ επάγγελμα ”λουφαδόροι”, η ιδιαίτερη μέριμνα για το παρόν και το μέλλον των ανθρώπων με αναπηρία και η λήψη μέτρων για αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας.

Τα μεγάλα εθνικά θέματα πάλι είναι ακόμα ανοιχτά και περιμένουν ευοίωνες λύσεις, καθαρές λύσεις, όπως αυτές που ζητούν εναγώνια τα θέματα εσωτερικής πολιτικής, τα οποία έχουν υπερθερμανθεί σε βαθμό επικίνδυνο απ’ τις παλινωδίες και τις πολιτικές του ήξεις αφήξεις της προηγούμενης κυβέρνησης.

Ασφαλώς οι κυβερνητικές πράξεις θα κριθούν από τη διάρκειά τους και όχι απ’ την πρόσκαιρη εντυπωσιοθηρία, που μπορεί να γίνει αποπροσανατολιστική για τους έχοντες σήμερα την εξουσία. Ο κόσμος έχει χορτάσει πια τόσα χρόνια από λόγια και περιμένει να δει έργα. Έργα πνοής και εθνικής ανάτασης για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Και επειδή ”η αρχή άνδρα δείκνυσι”, περιμένει να δει απ’ τον Κυριάκο Μητσοτάκη πράξεις που θα ενισχύσουν θεσμικά τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία μας, θα αντιμετωπίσουν δυναμικά τη δυσβάσταχτη ανεργία που στέλνει στην ξενιτειά τα παιδιά του, θα δώσουν τον εθνικό χαρακτήρα που λείπει από την παιδεία μας, θα κάνουν ανθρωπινότερο το σύστημα υγείας και θα διασφαλίσουν σε κάθε επίπεδο την αξιοκρατία και την ισότητα.

Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι, σίγουρα, αγώνας ταχύτητας, αλλά ένας μαραθώνιος μετ’ εμποδίων, με πολλούς γύρους και σκαμπανεβάσματα. Το ευκταίο είναι, στην περίπτωση της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη, να γίνουν όλες εκείνες οι γενναίες κινήσεις που χρειάζονται για να καταδειχθεί η διαφορά της σε ήθος, ποιότητα και αποτελεσματικότητα από την προηγούμενη, ώστε να μετατραπεί επιτέλους το ελληνικό κράτος από σαθρό σε υγιές, δημιουργικό και αυτοδύναμο!..

*”Κρινιώ Καλογερίδου” (Βούλα Ηλιάδου)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.