Η μαγεία του να μαθαίνεις από τα λάθη σου

Γιατί πάμε και κάνουμε ξανά και ξανά τα ίδια λάθη και μετά παραπονιόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;

Γράφει η Ελένη-Ρεβέκα Σταικου

Το λέμε πολύ συχνά ότι η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται, αλλά πολλές φορές οι άνθρωποι αποδεικνύονται ανίκανοι να μάθουν από αυτό και να μην κάνουν ξανά τα ίδια λάθη.

Αυτό μπορεί να εφαρμοστεί από τις διαπροσωπικές, οικογενειακές, εργασιακές μας σχέσεις μέχρι και την εξωτερική πολιτική μιας χώρας. Δεν γνωρίζει σύνορα, δεν γνωρίζει εποχή, δεν γνωρίζει ηλικίες. Συμβαίνει παντού και συμβαίνει πολλά χρόνια. Γιατί, όμως, δε “στροφάρουμε” τελικά; Γιατί πάμε και κάνουμε ξανά και ξανά τις ίδιες αηδίες και παραπονιόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;

Όσο προχωράνε οι εποχές και φεύγουν τα χρόνια, τείνω να πιστέψω ότι τελικά δεν είναι οι γνώσεις ή η εκπαίδευση που ξεχωρίζουν έναν άνθρωπο. Μάλλον οι δεξιότητες της καθημερινότητας είναι αυτές που θα μας ξελασπώσουν σε μία δύσκολη στιγμή, σε μία φάση πρέπει να φανείς έξυπνος, πραγματικά έξυπνος με την έννοια του street smart που λένε και οι φίλοι μας στο Αμέρικα.

Μία από αυτές τις δεξιότητες είναι να «καταγράφεις» τι κάνεις, τις δράσεις και τις αντιδράσεις σου και τα αποτελέσματα αυτών. Να θυμάσαι κοινώς τι κάνεις και τι επίπτωση τελικά είχαν οι αποφάσεις και οι πράξεις σου. Με αυτόν τον τρόπο θα ξέρεις τι πρέπει να ξανακάνεις ή τι θα πρέπει να αποφύγεις με τα χίλια. Σίγουρα κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα προσέξεις ή να τα θυμηθείς. Επίσης, όταν είσαι μέσα στον χορό, κάποια πράγματα δεν τα βλέπεις, δεν τα συνειδητοποιείς και σου ξεφεύγουν!

Γι’ αυτό όμως υπάρχουν οι άνθρωποι γύρω μας.

Κάποιοι θα στο πουν επειδή σε αγαπούν. Άλλοι θα στο πουν επειδή πρέπει. Άλλοι θα στο πουν επειδή θέλουν να σε πληγώσουν. Φυσικά, κάποιοι θα στο πουν με όμορφο τρόπο, άλλοι θα στο πουν επιθετικά για να σε στενοχωρήσουν. Το θέμα όμως είναι αυτά που θα σου πουν, όπως και να στα πουν, να τα ακούσεις. Να τα ακούσεις, να τα σκεφτείς, να κατανοήσεις, να αποδεχτείς τα λάθη σου και να μην τα ξανακάνεις.

Αυτό είναι μαγεία. Να λες, και κυρίως να νιώσεις, ότι κατάλαβες τι βλακεία έκανες και δεν θες να την ξανακάνεις. Να συνειδητοποιήσεις τι κακό έκανες σε εσένα ή σε άλλους και να μην το επαναλάβεις.

Θέλει δύναμη αρχικά να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος. Αυτό είναι το πρώτο και ίσως το σημαντικότερο βήμα. Γιατί όλοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε αλάνθαστοι.

Μπορεί να λέμε ότι θέλουμε να μας λένε τα σχόλιά τους και τι κάνουμε λάθος, αλλά ελάχιστοι τελικά έχουν το θάρρος να ακούσουν με ανοιχτά αυτιά και ανοιχτό μυαλό, πραγματικά. Αν είμαστε διατεθειμένοι να ακούσουμε και να διορθώσουμε, τότε έχουμε κάνει πολλά βήματα.

Μην πάτε μακριά, σας λέω προσωπική εμπειρία σχετικά με την κριτική που δέχομαι στον τρόπο που διδάσκω, που κάνω τα μαθήματα και που βαθμολογώ/σχολιάζω τις εργασίες. Είναι χαρά μου να δέχομαι τα σχόλια των φοιτητών, κάποια πολύ ευγενικά και προσεκτικά κάποια πιο ερειστικά- ίσως με θέληση να με πληγώσουν, ασχέτως αν εμένα δεν με αγγίζουν τέτοιες δηλώσεις ως προς τα συναισθήματά μου. Τα δέχομαι όλα με μεγάλη χαρά και πραγματικά ενθουσιάζομαι όταν το επόμενο έτος κάνω τις αλλαγές και βλέπω τα πάντα να κυλούν πιο ομαλά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για το τι πρέπει να κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις.

Δεν είναι δυνατόν να συμφωνούμε σε όλα όσα μας προτείνουν/λένε. Προφανώς. Αλλά για να το λένε, κάτι θα βλέπουν. Και πάντα θα υπάρχει τρόπος να προσαρμόσουμε αυτό που μας λένε στα δικά μας μέτρα, ώστε να βρούμε μια μέση λύση. Γιατί όπως λέει και η Άντζελα, ουδείς άσφαλτος.

LarissaPress

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.