Η λύτρωση από τις αυταπάτες

Γράφει ο Απόστολος Τσιμογιάννης

Βρισκόμαστε στην αίθουσα ενός ψυχοθεραπευτή, όπου άτομα με διαφορετικές κοινωνικές παρεκκλίσεις συγκεντρώνονται μια φορά την εβδομάδα για ομαδική θεραπεία και αλληλοστήριξη. Ο καθένας μιλάει για την ιστορία του και τις προσπάθειες απεξάρτησης.

Οι νεοεισερχόμενοι στο group therapy, είναι συνήθως συνεσταλμένοι και χρειάζονται τη παρακίνηση του ψυχοθεραπευτή για ν’ ανοιχτούν.

Μεταξύ αυτών, ο Αλέξης, ένας σαραντάρης μ΄ ένα απλανές βλέμμα κοιτάζει συνέχεια το ταβάνι. Όταν έρχεται η σειρά του, ψελίζει αμήχανα κάποια στοιχεία για τον εαυτό του. Οι υπόλοιποι τον χειροκροτούν και τον συγχαίρουν που βρήκε το κουράγιο ν΄ αντιμετωπίσει το χρόνιο πάθος του. Και δειλά αρχίζει να ξεδιπλώνει την ιστορία του.

«…Μου αρέσει συχνά πυκνά ν΄ ανεβαίνω και να πηγαίνω διακοπές με κότερα, πολυτελή κατά προτίμηση. Αυτό ξεκίνησε πριν από 5 χρόνια , όταν γνώρισα το Πάνο. Αυτός ήταν μπούλης, αλλά μαθημένος σ’ αυτά και με παρέσυρε να πάμε βόλτα με το σκαφάκι του. Οδηγούσε ο ίδιος και ομολογώ ότι περάσαμε ωραία. Κάναμε μάλιστα και ψαροντούφεκο, κι’ εγώ κτύπησα μια κουτσουμούρα . Χωρίς να το περιμένω μου σφηνώθηκε στο μυαλό αυτή η βόλτα και άρχισα να του ζητάω να πηγαίνουμε σκαφάτοι όλο και πιο συχνά…».

«…Σιγά-σιγά μου έγινε εμμονή, το έβρισκα μάλιστα φυσιολογικό, αν και στο παρελθόν ήμουν αντίθετος και κατηγορούσα αυτούς τους τύπους, γιατί τους θεωρούσα επικίνδυνους για το λαό… ». Παύση για λίγο νερό και συνεχίζει ο φίλος μας.

«…Αργότερα τους γνώρισα από κοντά, χάρις στη δουλειά μου και κατάλαβα ότι δεν ήταν τόσο κακοί, κάναμε μαζί και συνεργασίες. Άλλωστε σκέφτηκα έχω κι’ εγώ το δικαίωμα ν’ αλλάξω τη ζωή μου, να προοδεύσω. Τον τελευταίο όμως καιρό, μου ξανάρθαν στο μυαλό οι παλιές ιδέες μου, κάποιοι φίλοι από τα παλιά με κορόιδευαν και άρχισα να έχω τύψεις. Ίσως δε μου ταιριάζει αυτή η ζωή, είναι περίπλοκη, νοιώθω να χάνω τον εαυτό μου… »

«… Φέτος λοιπόν το καλοκαίρι αποφάσισα να μην ξαναπάω, έχω άλλωστε να προετοιμαστώ για τις εκλογές. Ας είναι καλά κι’ αυτό το παλικάρι, ο Κούλης, τσακωνόμαστε συχνά, αλλά σ’ αυτόν χρωστάω την αλλαγή . Με χτύπησε στο φιλότιμο, ο άτιμος. Θέλω να ξεφύγω, να βρω το παλιό καλό μου εαυτό».

«Χαίρομαι γιατί βλέπω ότι και ο Πάνος, άρχισε κι’ αυτός να ξαναβρίσκει τον εαυτό του.Τελευταία είχε μπλέξει με κάτι απίθανους… »

«Με λένε Αλέξη κι’ έχω 283 μέρες ν΄ ανεβώ σε κότερο».

Τα ονόματα και τα γεγονότα δεν έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα, αλλά είναι τυχαία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.