Η χυδαιότητα στην εξουσία

Γράφει ο Διονύσης Κ. Καραχάλιος, Δικηγόρος

Κάθε ημέρα που περνά η χώρα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική καχεξία, στην πολιτική αποτελμάτωση, στην διπλωματική ανυποληψία, στην κοινωνική εξαθλίωση, στην αισθητική εξαχρείωση…

Η οικονομική κρίση, που αποτέλεσε το πρόσφορο έδαφος για να επωασθούν και να γιγαντωθούν η ανευθυνότητα, ο λαϊκισμός και το ταξικό μίσος, οδήγησε ένα αγράμματο, συμπλεγματικό και φθονερό ανθρωπάκι στην εξουσία…

Σε μια εποχή που ακόμη και στις άλλοτε «λαϊκές δημοκρατίες» ο ερυθρός ολοκληρωτισμός δεν ήταν παρά μια αποκρουστική ανάμνηση, ο ελληνικός λαός, πάντα επιρρεπής στο χάδι των ψευδαισθήσεων και στην σαγήνη των παραισθήσεων, βρήκε τον «ηγέτη» του στο χαζοχαρούμενο πρόσωπο ενός αμετανόητου Κνίτη, που ανδρώθηκε πολιτικά με τις καταλήψεις του σχολείου του και «μορφώθηκε», με τις μολότοφ στα χέρια, στις οδομαχίες με την αστυνομία και στις «επαναστατικές» πορείες προς την αμερικανική πρεσβεία…..

Σε μια στιγμή που η χώρα χρειαζόταν κυβερνήτη με γνώση, με συγκρότηση, με ανάστημα, με ήθος και με πυγμή, ο ελληνικός λαός, παραμερίζοντας την λογική και την περίσκεψη, μέθυσε με τα «προγράμματα της Θεσσαλονίκης», εκστασιάσθηκε με «τους ζουρνάδες και τα νταούλια» που θα χόρευαν οι Ευρωπαίοι και αγκάλιασε με πάθος το «φυτό» της Κουμουνδούρου, για να νοιώσει την ηδονή της «πρώτη φορά» αριστεράς…

Το «ατύχημα που δεν έπρεπε να συμβεί» στη χώρα, όπως προφητικά είχε θελήσει να συμβουλεύσει τον ελληνικό λαό ο Αντώνης Σαμαράς, δυστυχώς συνέβη… Διότι την εποχή εκείνη η επίγνωση, η σύνεση, η υπευθυνότητα και η σοβαρότητα είχαν υποκλιθεί μπροστά στο «νταηλίκι» του «δεν πληρώνω», στα χαρακώματα της ΕΡΤ, στο γαντοφορεμένο χέρι της Χαρούλας Αλεξίου και στην «μαγκιά» των αγανακτισμένων της πλατείας, όπου μονιασμένοι και αγκαλιασμένοι έβριζαν το Κοινοβούλιο οι ΣΥΡΙΖΑίοι με τους χρυσαυγίτες…

Το «ατύχημα» συνέβη διότι ο απηρχαιωμένος ακτιβισμός του Λαφαζάνη, η γλυκερή πολυπραγμοσύνη του Παπαδημούλη, η παγερή αγριάδα της Κωνσταντοπούλου, η ατίθαση τσαχπινιά του Βαρουφάκη, το αετίσιο βλέμμα του Σκουρλέτη, η βλοσυρή ξινίλα του Παππά, η φραπεδιά του Φλαμπουράρη και η ανεμελιά της Χριστοδουλοπούλου έπεισαν τον ευφυή ελληνικό λαό ότι, μαζί με τον ακαταμάχητο Τσίπρα της «ελπίδας που έρχεται», θα προσφέρουν στον κάθε δυσαρεστημένο, πονεμένο, οργισμένο, αγανακτισμένο, ξεμωραμένο, βλαμμένο και ποικιλοτρόπως αλλοπαρμένο, ό,τι μπορούσε να κατεβάσει η καλπάζουσα φαντασία του και ό,τι μπορούσε να ποθήσει η τρικυμισμένη ψυχή του…

Το βράδυ της νίκης, οι χοροί με τις παραληρηματικές «αγωνίστριες» της αριστεράς υπό τους ήχους επαναστατικών ασμάτων και η «κορυφαία» Δούρου να υποδέχεται και να ασπάζεται περιπαθώς τον τροπαιοφόρο Τσίπρα υπό την σκιά της «αθηναϊκής τριλογίας» και την επομένη, η συμβολική επίσκεψη του συμπλεγματικού απογόνου των «ηρώων» του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Καισαριανή, που έβλεπε την εκλογική του νίκη ως εκδίκηση για την συντριβή των πατεράδων του στο Βίτσι και στο Γράμμο, σηματοδότησαν το ήθος και το ύφος της εξουσίας: Αυτό το μοναδικό αμάλγαμα αριστερότροπου κιτς και ταξικού μίσους, που εκπέμπει σε κάθε του βήμα και με κάθε του σχεδόν φράση αυτός ο οποίος υποσχέθηκε ότι «θα είναι κάθε λέξη του Συντάγματος»…

Μετά ανέλαβε ο Βαρουφάκης να «ξετινάξει» την Ευρώπη, ενώ ο Λαφαζάνης ετοίμαζε την έφοδο στο Νομισματοκοπείο και η Κωνσταντοπούλου έφερνε έναν άπλυτο Βέλγο ακτιβιστή για να διαγράψει πομπωδώς το «επονείδιστο χρέος». Τα μόνα που έγιναν τελικά ήταν η 17ώρη διαπραγμάτευση του Τσίπρα, που του ανέβασε πυρετό στην απαίδευτη κούτρα του, η κατακλυσμιαία επιβάρυνση της χώρας με 100- 200 δις, η πρώτη θεαματική “kolotumba”, που μετέτρεψε το υπερήφανο ΟΧΙ σε εξ ίσου υπερήφανο ΝΑΙ και το γοερό κλάμα της Περιστέρας, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο την 5η Ιουλίου, για να θυμίζει πόσο εύκολα η ηλιθιότητα μπορεί να ξεπεράσει την εγκράτεια και την αυτεπίγνωση…

Ο ελληνικός λαός, προφανώς πεπεισμένος για την μοναδική εύνοια της μοίρας, που έφερε στο διάβα του τον Τσίπρα, επιβράβευσε τον «πορθητή» της Ευρώπης και, παρ’ ότι στην στροφή χαθήκαν οι πουκαμίσες του Βαρουφάκη και λιποτάκτησαν ο Λαφαζάνης με την ακαταπόνητη διώκτρια του ναζισμού Ζωή, o άλλοτε καταληψίας διατηρήθηκε στην διακυβέρνηση της χώρας, για να ξαναζήσει στιγμές ανείπωτου αριστερού μεγαλείου στην απέραντη και τρυφερή αγκαλιά του εθνοκάπηλου Καμμένου…

Και η ζωή, όχι η Κωνσταντοπούλου, αλλά αυτή των Ελλήνων, τράβηξε τον δύσβατο και ανηφορικό δρόμο της, βιώνοντας στον 21ο αιώνα τις αποτυχημένες φαντασιώσεις ενός ξεπερασμένου κοσμοειδώλου και την ακόρεστη δίψα για πολιτική επιτυχία και κοινωνική καταξίωση περιθωριακών και παρασιτικών «στελεχών», που όχι μόνον ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους, αλλά και η ίδια η μάνα που τους γέννησε θα δίσταζε να τους εμπιστευθεί και να τους πιστέψει….

Με ακατάσχετα κούφια λόγια αριστερής μπουρδολογίας και «μεγαλόπνοα» έργα ανάλογα με την ακαταπόνητη μυθομανία του Τσίπρα, τις ακαταλαβίστικες απεραντολογίες του Τσακαλώτου και την διανοητική δυσπλασία μιας απίθανης κομματικής καμαρίλας που ταυτίζει την πρόοδο με την καλοπέραση των ημετέρων και την ανάπτυξη με την τακτοποίηση των συντρόφων, η οικονομία συνεχίζει τον ξέφρενο εκτροχιασμό της, οι συνταξιούχοι και οι χαμηλόμισθοι που γιγάντωσαν, με την αφέλειά τους και την ευήθειά τους, το σπιθαμιαίο ανάστημα του Τσίπρα, τρώνε και ξανατρώνε τις σάρκες τους, οι επενδύσεις αρχίζουν από τα βοσκοτόπια της Ιθάκης και καταλήγουν στο ξεπούλημα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η επιχειρηματικότητα εξαντλείται στις μίζες του Πετσίτη, η Παιδεία αναλώνεται και εξαϋλώνεται με τις αναχρονιστικές αμπελοφιλοσοφίες του κάθε Μπαλτά και του κάθε Γαβρόγλου, η Δικαιοσύνη στενάζει στους σκοτεινούς παραδιαδρόμους που χάραξαν η Θάνου και ο Παπαγγελόπουλος και η Υγεία λύνει τα προβλήματά της με τις ραδιουργίες και την αφόρητη μπόχα που εκπέμπει, χωρίς αίσθηση μέτρου, ο άξεστος ψευτόμαγκας των Σφακίων…

Ο αστοιχείωτος νεανίας, που οργανώθηκε στην ΚΝΕ όταν ο υπαρκτός σοσιαλισμός σωριάστηκε σε ερείπια, σφραγίζοντας την 70χρονη παρουσία του στις στρατοπεδικές κοινωνίες που δημιούργησε, με την ανάλγητη απαξίωση του ανθρώπου και τα αποτρόπαια εγκλήματά του,

ο ξεδιάντροπος υμνητής δολοφόνων όπως ο Μάο,
ο Κάστρο και ο Μπελογιάννης, που μισεί την δυτική δημοκρατία και τον δημοκρατικό καπιταλισμό, απ’ όπου, όμως, αναίσχυντα αντλεί τα άφθονα αργύρια που του χρειάζονται για να συντηρεί την αρχομανία του και το γλεντοκόπι των συνοδοιπόρων του,
ο «πολιτικός μηχανικός» που κάνοντας στροφή 360ο μοιρών ξαναγυρίζει στη θέση του και δεν καταλαβαίνει το γιατί,
ο αγεωγράφητος σαλταδόρος που νομίζει ότι δίπλα στην Λέσβο βρίσκεται ένα άλλο νησί που το λένε Μυτιλήνη,
ο ξιπασμένος λογοκόπος, που διαφθείρει την ελληνική γλώσσα σε κάθε του φράση και νομίζει ότι ομιλεί την αγγλική καλύτερα και από τον Κλίντον που γελά ακόμη μαζί του,
ο αμίμητος «μετεωρίτης», που, πελαγοδρομώντας στις ιδεοληψίες του, θεωρεί ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι καθολικό επειδή ήλθε στην Ελλάδα «και ο επίσκοπος των καθολικών» (!!!),
αυτός ο αριστερολάγνος τυχοδιώκτης, που αγνοεί προκλητικά από πού έρχεται και τι κληρονομιά κουβαλά στις πλάτες του αυτός ο λαός.

Αυτός ο τυχάρπαστος ιδεοληπτικός που περιφρονεί την ιστορία και τους ήρωες αυτού του τόπου, που αναζητεί τα πρότυπά του στα σκονισμένα χρονοντούλαπα του μαρξισμού και του λενινισμού και ο οποίος καμώνεται τον σωτήρα του έθνους, ενώ είναι ολετήρας χειρότερος και από τον αλήστου μνήμης Ανδρέα,
αυτός λοιπόν ο πανάθλιος τύπος, που λοιδορεί τους αντιπάλους του καθώς στερείται επιχειρημάτων για να τους αντιμετωπίσει, που ξανάφερε στην πρώτη γραμμή την «Αυριανή» με την φάτσα του Πολάκη, που άνοιξε την αγκαλιά του στα χειρότερα απολιθώματα του αμαρτωλού ΠαΣοΚ, που έδωσε υπόσταση στον μπάφο και στην αερολογία κάνοντας σύμβουλό του τον Καρανίκα, που καταξίωσε τον Ρουβίκωνα ως υπόδειγμα «κοινωνικής παρέμβασης» και αγωνιά για τα μελίσσια του Κουφοντίνα και την χαρωπή ευημερία της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, που επικροτεί και καλύπτει την αλητεία και την εγκληματικότητα του πανεπιστημιακού ασύλου και συντηρεί το παρακράτος των Εξαρχείων, που στήνει μνημεία για τους «νεκρούς» της ΕΡΤ και αδιαφορεί για τους ζωντανούς όλης της χώρας, είχε και την φαεινή ιδέα ότι μπορεί να λύσει μαζί με τον Κοτζιά τα προβλήματα της χώρας με τους γείτονές της…

Χάρη στον Τσίπρα, ο υπερφίαλος και υπερφλύαρος Κοτζιάς, άλλοτε δουλικός θαυμαστής του Γιαρουζέλσκι και πειθήνιος υποτακτικός της STASI, «έλυσε» το πρόβλημα του ονόματος των Σκοπίων, χαρίζοντας «μακεδονική» εθνότητα και γλώσσα στους αλβανοσλάβους, που προσπαθούν να αντικαταστήσουν την ιστορική τους ανυπαρξία, αλιεύοντας προγόνους, επιτεύγματα και πολιτισμό που δεν τους ανήκουν. Αυτό το ανοσιούργημα ο Τσίπρας το καμαρώνει και το διαλαλεί, υψώνοντας την γραβάτα του Ζάεφ ως τρόπαιο μιας πολιτικά, ηθικά και ιστορικά κατάπτυστης συμφωνίας, που απλώς θέτει τις βάσεις για να γίνει πράξη το προπολεμικό όνειρο των σλαβοκίνητων κομμουνιστών του Ζαχαριάδη… Και ανοίγει τις ορέξεις για «ανάλογες» ρυθμίσεις στον κάθε Ερντογάν, στον κάθε Ράμα και στον κάθε εμπρηστή της ειρήνης και της ελευθερίας…

Οι εκλογές που θα έλθουν, όποτε η εξουσιολαγνεία του Τσίπρα το επιτρέψει, δεν είναι απλώς ζήτημα αντικατάστασης μιας αποτυχημένης και επικίνδυνης κυβέρνησης. Είναι η προσπάθεια αποπομπής, από την διακυβέρνηση της χώρας, αυτής της ελεεινής ανθρωπομάζας, που απαρτίζουν οι καθυστερημένοι μπολσεβίκοι, οι απροσάρμοστοι στους δημοκρατικούς θεσμούς, οι πνευματικά χειραγωγούμενοι από αραχνιασμένες ιδεοληψίες και κατατονικά συμπλέγματα, οι ορκισμένοι ταξικοί εχθροί κάθε μεταρρυθμιστικής και αναπτυξιακής πρωτοβουλίας, οι στρατευμένοι ιδεολόγοι της ανομίας και των ύβρεων, οι ακούραστοι εραστές μιας παράφορης προσκόλλησης στην εξουσία, που εξειδικεύεται στον άκρατο νεποτισμό, στον ασύστολο κομματισμό, στην αποχαλίνωση των διεφθαρμένων συνειδήσεων και στην αποκαθήλωση αξιών και ιδανικών που κράτησαν όρθιο τον Ελληνισμό στους δύστηνους καιρούς…

Στην πραγματικότητα, είναι ο εθνικός αγώνας για να απελευθερωθεί η χώρα από την χυδαιότητα που εκπροσωπεί το σύστημα Τσίπρα στην εξουσία…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.