Η χαμένη Κυριακή

Γράφει ο Αντώνιος Χρ. Μαμμής, Δικηγόρος Αθηνών

Εχθές πρότεινα στην σύζυγό μου να μεταβούμε στην πλατεία Συντάγματος, και να συνδυάσουμε τον συνήθη περίπατό μας, με ένα θέαμα που ανέκαθεν με συγκινούσε: την καθιερωμένη Κυριακάτικη αλλαγή φρουράς την οποίαν πραγματοποιεί η Προεδρική Φρουρά, παρουσία του συνόλου του προσωπικού της.

Φθάνοντας, βρήκαμε ήδη συγκεντρωμένο πλήθος κόσμου. Τουρίστες, μα και πολλούς Έλληνες. Επικρατούσε απόλυτη σιωπή κατά την αλλαγή, πράγμα φυσιολογικό, εάν αναλογισθεί κανείς την Ιερότητα της στιγμής. Προς δυσάρεστη έκπληξή μου, η ίδια σιωπή εξακολούθησε και κατά την ανάκρουση του Εθνικού μας ύμνου. Δεν γνωρίζω εάν η Φρουρά έχει οδηγίες σιωπής, -πιθανό λόγω των καθηκόντων της-, σίγουρα όμως οι παριστάμενοι Έλληνες δεν έχουν. Αλλά και κατά την αποχώρηση του αγήματος δεν υπήρξε ούτε μία αυθόρμητη εκδήλωση χαράς ή υπερηφάνειας, στην θέα των στρατευμένων Ευζώνων. Επικρατούσε μία, κατά την δική μου αντίληψη, αμηχανία.

Αποτελεί εδραία πεποίθησή μου, πως η κυβέρνηση Τσίπρα, αποτελεί την πλέον επιτυχημένη, βάσει της ιδεολογίας και του σχεδιασμού της, κυβέρνηση, των μνημονιακών χρόνων, ενδεχομένως και της μεταπολιτεύσεως.

Ανήλθαν στην εξουσία, με ιδεασμούς περί των δημοσιονομικών θεμάτων, και παγιωμένες αντιλήψεις αποστροφής προς την Μεσαία Τάξη, τους Ελεύθερους Επαγγελματίες και την Ιδιωτική Επιχειρηματικότητα, τους οποίους καθαίμαξε φορολογικώς. Έφερε όμως μαζί της και έναν άνευ προηγουμένου ρεβανσισμό, προς τις αξίες οι οποίες έχουν τεθεί εδώ και χρόνια στο αριστερό «στόχαστρό» της: την Αριστεία, την Ευνομία, την έννοια του Έθνους.

Και ενώ πράγματι η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορούσε να αποφύγει τους δημοσιονομικούς στόχους, φρόντισε να τους «πετύχει» διαλύοντας όλους εκείνους που έβρισκε μία ζωή απέναντί της. Παραλλήλως δε, και επειδή η οικονομική πολιτική προκαλούσε δυσφορία στο εσωτερικό κομματικό ακροατήριο, φρόντισε να λύσει μία και καλή τους λογαριασμούς της με την Ελληνική Κοινωνία, λογαριασμοί οι οποίοι γεννήθηκαν προ πενήντα ετών.

Η κυβερνώσα ομάδα, επέδειξε ιδιαίτερη δράση σε ζητήματα που δεν ενδιέφεραν τους δανειστές, αλλά ενδιέφεραν τους κλακαδόρους της. Μέσα στην τετραετία Τσίπρα, η θάλασσά μας έχασε τα σύνορά της, η Μακεδονία την Ελληνικότητά της, και οιοσδήποτε διαφωνούσε με τις ιδεοληψίες της Κυβερνήσεως το δικαίωμα του πολιτικού αυτοπροσδιορισμού. Η ταμπέλα του φασίστα, του ακραίου και του αντιδραστικού-αγαπημένη φράση-, χαρακτήρισε πλέον τον κάθε πολίτη ο οποίος, λογικά σκεπτόμενος, αντέδρασε στην εθνική μειοδοσία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Οι λέξεις έχασαν το νόημά τους, οι μετανάστες έγιναν πρόσφυγες, και ο όρος «νοικοκυραίος», συνώνυμο ύβρεως.
Ορδές μπαχαλάκηδων, υπό την ανοχή των μη ανεξάρτητων επιχειρησιακώς διωκτικών αρχών, χαράσσουν κάθε ημέρα μία καινούρια ουλή στο πρόσωπο αυτής, που κάποτε ήταν από τις ωραιότερες πόλεις του πλανήτη. Και το κάνουν χωρίς φόβο συλλήψεως, πόσω μάλλον διώξεως.

Ο Έλλην, ο υγιώς σκεπτόμενος Έλλην, αυτός ο άνθρωπος που δάκρυζε όταν έβλεπε την σημαία, έκανε τον σταυρό του, και μεγάλωνε τα παιδιά του με αξίες νιώθει και είναι μόνος του. Ο Έλληνας ο οποίος δούλευε και δουλεύει όχι για να αποκτήσει Cayenne, αλλά για να αναθρέψει και να μορφώσει τα παιδιά του, καταδεικνύεται ως κατάλοιπο του παρελθόντος. Βλέπει τον δικό του κόσμο- διάολε κάθε λαός έχει δικαίωμα να έχει δικό του κόσμο-, να διαλύεται, να στερούν από τα τέκνα του την μάθηση των Αρχαίων Ελληνικών, της Ιστορίας που έγραψαν οι πρόγονοί τους, ακόμα και της Πίστεως στην οποίαν έχουν βαπτισθεί. Αναπολεί για εκείνα την αλάνα, το ανέμελο παιχνίδι στις παιδικές χαρές και τα γηπεδάκια, που τώρα αποτελούν χώρους ανομίας και ναρκωτικών.

Βλέπει τις υποχρεώσεις του να αυξάνονται και τα δικαιώματα του να εξαφανίζονται. Βλέπει να πληρώνει φόρους, κι άλλους φόρους κι άλλους φόρους, και το Κράτος να δείχνει πρόνοια σε ανθρώπους που δεν έχουν προσφέρει τίποτα σε αυτόν τον τόπο. Βλέπει το σπίτι που στέγασε όνειρα και αγωνίες να χάνεται, και άλλα σπίτια να χαρίζονται.

Ο Έλλην, κύριοι της πολιτικής σκηνής, δεν ήθελε και δεν θέλει πολλά. Ποτέ δεν είχαμε περισσότερα. Θέλει το σπίτι του. Θέλει ένα καλύτερο Εθνικό μέλλον για τα τέκνα του. Είναι φιλόξενος, αλλά απαιτεί σεβασμό. Θέλει τα παιδιά του να μορφώνονται ως Έλληνες, και ως πολίτες του Κόσμου, άτομα σκεπτόμενα, που αγωνίζονται για μία ζωή καλύτερη από των γονέων τους. Θέλει την Ιστορία του ως έχει, καθαρή από τις ριζοσπαστικές απόψεις σας, μυθολογική και παραμυθένια, να του δίνει κίνητρο και κουράγιο για ένα σπουδαιότερο αύριο. Θέλει την Πατρίδα του υπερήφανη και στιβαρή. Δίκαια στα δίκαιά της, και μεγαλόθυμη στις αδικίες της.

Θέλει την Ελλάδα απλή, θέλει ένα αμπέλι, μία ελιά και ένα καράβι. Θέλει να μπορεί ελεύθερος να ψάλλει τον Εθνικό ύμνο κάθε Κυριακή στο Σύνταγμα, τόσο δυνατά ώστε να τον ακούν σε κάθε γωνιά της οικουμένης, να δακρύζει από συγκίνηση όταν περνούν οι Εύζωνες μπροστά του, χωρίς τα σχόλια της διεθνιστικής ανοησίας σας.

Και αυτό του το έχετε στερήσει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.