Γιατί έχουν νόημα οι ευρωεκλογές;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Οι Ευρωπαίοι πολίτες, κι ανάμεσα τους κι οι Έλληνες, μοιάζει να γυρίζουν την πλάτη τους στις ευρωεκλογές. Υψηλή αποχή, άγνοια για τη λειτουργία των οργάνων της, αδιαφορία για τις προτάσεις και τις ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στις αντίστοιχες Ομάδες του ευρωκοινοβουλίου.

Κανείς δεν μπορεί να τους κατακρίνει για αυτή τους τη στάση. Διαχρονικά η επαφή με τον ρόλο της Ε.Ε. στις ζωές μας εξαντλούνταν στην αξιοποίηση των εκάστοτε επιδοτήσεων και των όποιων προγραμμάτων λειτουργούσαν ενισχυτικά σε μια σειρά αναπτυξιακών και κοινωνικών πολιτικών. Πότε δεν υπήρξε ουσιαστική ενημέρωση για τα διαφορετικά Ευρωπαϊκά όργανα και το τι προσφέρει το καθένα.

Λίγο όμως οι ανισορροπίες και οι δυσλειτουργίες στην Ευρωζώνη, λίγο η αυξανόμενη γραφειοκρατία που εμφανίζονταν ως ατελέσφορη πίεση, η συμπάθεια προς την κοινή Ευρωπαϊκή πορεία άρχισε να φθίνει. Όταν μάλιστα ξέσπασε το τσουνάμι της οικονομικής κρίσης και διογκώθηκαν οι μεταναστευτικές ροές, η Ε.Ε. πέρασε μια φάση έντονης απαξίωσης, δομικού ευρωσκεπτικισμού και τελικά λαϊκίστικου οπορτουνισμού που ανέδειξε σε κυρίαρχες δυνάμεις που δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που νομίζουν ότι μπορούν να λύσουν, όπως αποδεικνύεται από τις κωμικοτραγικές καταστάσεις σε σχέση με το Brexit.

Και τώρα η Ευρώπη καλείται να διαχειριστεί με σύνεση και γνώση, από τις συμπυκνωμένες εμπειρίες των τελευταίων ετών, το τι διοικητικό και παραγωγικό μοντέλο επιθυμεί. Ποιο είναι πλέον το νέο όραμα για το κοινό μέλλον των ευρωπαϊκών λαών;

Περνά μέσα από την ενίσχυση της ασφάλειας, την αποτελεσματικότερη φύλαξη των συνόρων, ακόμη και τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού; Το μεταναστευτικό ζήτημα θα αντιμετωπισθεί με αλληλεγγύη και δίκαιο επιμερισμό των βαρών αλλά και με σθεναρή διπλωματική στάση που λαμβάνει υπόψη της τα θεμελιώδη πολιτισμικά προβλήματα που προκύπτουν.

Περνά μέσα από μια μεταβιομηχανική ματιά στην αναπτυξιακή τάση και τον εργασιακό βίο; Η Ε.Ε. συνθλίβεται στις συμπληγάδες των εμπορικών και νομισματικών αντεγκλήσεων ΗΠΑ και Κίνας και την μαζικότητα της φθηνής παραγωγής  σε χώρες του τρίτου κόσμου. Χρειάζεται βούληση για να στηριχθούν τα συγκριτικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της κάθε χώρας, να αναβαθμιστούν υποδομές, να γίνει πρωτοπόρος στον ψηφιακό κόσμο.

Περνά μέσα από ένα θεσμικό πλαίσιο λιγότερο δαιδαλώδες, πιο αποδοτικό και δημοκρατικό; Που θα αξιοποιεί σύγχρονους τρόπους συνεχούς λογοδοσίας και εντονότερης συμμετοχής των πολιτών. Θα δίνει στην όποια κεντρική παρεμβατικότητα (δράση ΕΚΤ, δημοσιονομικός έλεγχος, τραπεζική ενοποίηση κλπ) την αίσθηση του απαραίτητου, του συνεργατικού και συμβατού με τις εθνικές προτεραιότητες κι όχι της καταδυνάστευσης και της επιβολής.

Περνά μέσα από την εξομάλυνση των συνεπειών της κρίσης, την συμπαράσταση σε όσους έχουν πληγεί περισσότερο σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο; Στον πυρήνα των ευρωπαϊκών υπήρξε πάντα η ευαισθησία, ακόμη κι όταν υπήρξαν υπερβολές που διαστρέβλωναν την ουσία του κοινωνικού κράτους. Η υπέρβαση της πρόσφατης, επίπονης περιόδου περνά και μέσα από τη στοχευμένη και καλά σχεδιασμένη υποστήριξη των πιο ταλαιπωρημένων πολιτών της.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, το ποιες δυνάμεις θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωπες με την δομική αναδιαμόρφωση του τοπίου και τον επανακαθορισμό των προτεραιοτήτων είναι κομβικής σημασίας. Ο ευρωσκεπτικισμός πρέπει να μετασχηματιστεί σε σπόρο αναγέννησης κι όχι άκριτης αμφισβήτησης και η πίστη στο κοινό ευρωπαϊκό μέλλον να αποτελεί οδηγό διαρκούς βελτίωσης κι όχι παγίδα εθελοτυφλίας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.