Γερμανικός Σιωνισμός και οι Γερμανοί Εβραίοι

Γράφει ο Αριέλ Λεκαδίτης, Ιστορικός Ολοκαυτώματος

Για να κατανοήσουμε τους λόγους συνεργασίας μεταξύ Σιωνισμού και Τρίτου Ράιχ, είναι σημαντικό να καταλάβουμε την ιδεολογία και νοοτροπία του Σιωνισμού προς τους Εβραίους. Για να το καταφέρουμε αυτό είναι απαραίτητο να κάνουμε αναδρομή στις διακηρύξεις του θεμελιωτή του Σιωνισμού, Θέοντορ Χερζλ, που είπε τα ακόλουθα σχετικά με τον αντισημιτισμό: Έχω καταλήξει σε μια ποιο ανοιχτόμυαλη άποψη όσον αφορά τον αντισημιτισμό, τον οποίο έχω αρχίσει να καταλαβαίνω και να συγχωρώ ιστορικά. Πάνω από όλα αναγνώρισα το πόσο ανούσια είναι η προσπάθεια καταπολέμησης του αντισημιτισμού”.

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο Χέρζλ προσανατολίζεται στην διαμόρφωση μιας ανοιχτόμυαλης σκέψης ενάντια στην στενόμυαλη αντισημιτική ιδεολογία. Η σκέψη του κατευθύνεται σε μία “ανοιχτόμυαλη άποψη” σε σημείο που κατανοεί και συγχωρεί τον αντισημιτισμό. Αλλά αν δώσουμε περισσότερη σημασία στην παραπάνω φράση σε συνάρτηση με τα έως τώρα εξετασθέντα γεγονότα υποχρεούμαστε να αναρωτηθούμε αν η “ανουσιότητα” της μάχης κατά του αντισημιτισμού υπονοεί παθητική στάση απέναντι σε μια ιδεολογία που στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο διεκπαιρεώθηκε με τον πιο φριχτό τρόπο. Ο λόγος αυτής της παθητικότητας που εξέφραζε ο Θέοντορ Χερζλ προς τον αντισημιτισμό ήταν η επικοδόμηση μιας παθητικής νοοτροπίας για να αποτραπεί η οργάνωση και δράση Εβραϊκών επαναστατικών κομμάτων. Σε μία συζήτηση με τον Κόμη Βον Πλέχβε, τον διεκπεραιωτή ενός εκ των χειρότερων πογκρόμ στην Ρωσσία, ο Χερζλ πρότεινε τα ακόλουθα: “Βοήθα με να φτάσω την Γη της Παλαιστίνης νωρίτερα και η επανάσταση εναντίων του Τσάρου θα τελειώσει”.

Κατά την δεκαετία του 30, ο Χάσομερ Χάτζαϊρ της Νέας Φρουράς(νεολαία που ήταν μέλος της Σοσιαλιστικού-Σιωνιστικού κύκλου) έγραψε ότι: “Ο Εβραίος είναι καρικατούρα ενός κανονικού ανθρώπου, τόσο πνευματικά όσο και φυσιολογικά. Ως άτομο στην κοινωνία επαναστατεί και πετάει τις αλυσίδες των κοινωνικών υποχρεώσεων, δεν γνωρίζει τάξη ή πειθαρχία”. Από τα παραπάνω φαίνεται ότι τα μέλη του Σιωνιστικού κινήματος αποστασιοπιούσαν τους εαυτούς τους από τους Εβραίους. Η χρήση τρίτου προσώπου σε αυτό το μικρό κείμενο εκφράζει την ύπαρξη μιας ξεκάθαρης διαχωριστικής γραμμής μεταξύ των Σιωνιστών και των Εβραίων, χαραγμένη από τους πρώτους. Μια γραμμή που ορίζει τους Εβραίους ως “άλλους” μια γραμμή που συναντάμε στην Ναζιστική ιδεολογία(που νομιμοποιήθηκε με τους Νόμους της Νυρεμβέργης) και στην συγκεκριμένη περίπτωση ταυτοποιεί τον Εβραίο ως άτομο που “δεν γνωρίζει τάξη ή πειθαρχία”.

Ζέεβ Τζαμποτίνσκι, ηγετική φιγούρα του Αναθεωρητικού Σιωνισμού, έγγραψε στο ίδιο πνεύμα ότι “Οι Εβραίοι είναι ένας πολύ κακός λαός. Οι γείτονές του τον μισούν και δικαίως…η μόνη του σωτηρία βρίσκεται σε μία γενική μετανάστευση στην Γη του Ισραήλ”. Η ουσία της σκέψης του Τζαποτίνσκι γύρω από τον εθνικισμό ήταν η ιδέα ότι φυσιολογικές και φυλετικές διαφορές υπήρχαν μεταξύ των εθνών. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι υποστήριζε την ιδέα της “υπεροχής” ενός έθνους προς ένα άλλο. Απέρριπτε κάθε έννοια σχετική με τον ρατσισμό. Ο εθνικισμός του ήταν βασισμένος στην ιδέα ότι το έθνος είναι υπεράνω του ατόμου, συνεπώς το έθνος έχει την πρωτοκαθεδρία. Λίγο πολύ αυτή η ιδέα γύρω από την φύση και τον ρόλο του εθνικισμού επηρέασε και εφαρμόστηκε σε όλες τις Σιωνιστικές σχολές σκέψης. Η ανάγκη του έθνους να διασώσει και να επαναφέρει την ύπαρξή του από τον κίνδυνο του διωγμού είναι κριτική και μπορεί να εφαρμοστεί με την επιστροφή στην στα πάτρια εδάφη.

Όπως φαίνεται, ένας βασικός άξονας πάνω στον οποίο σχηματίστηκε η πολιτική του Σιωνιστικού κινήματος ήταν η απουσία όποιας μορφής αντίστασης στον αντισημιτισμό. Θα μπορούσε αυτός ο άξονας, από την στιγμή που υιοθετήθηκε με τις παραπάνω περιγραφές, να έχει συμβάλει στην προώθηση του αντισημιτισμού στην Ευρώπη; Ένας δεύτερος βασικός άξονας ήταν η ιδέα της μεταφοράς των Εβραίων από την Γερμανική επικράτεια στην Γη του Ισραήλ. Αυτά τα δύο στοιχεία της Σιωνιστικής ιδεολογίας και πολιτικής οδηγούν στην εξίσωση των “αρχών του μίσους κατά των Εβραίων” με τις αρχές του αντισημιτισμού. Επιπλέον αποτέλεσε στην αναγνώριση των αντισημιτιστών από τους Σιωνιστές ως συμμάχους, και ως “τους πιο αξιόπιστους προστάτες και αρωγούς”.

Η πολιτική του Σιωνιστικού κινήματος και της ιδεολογίας τους προς τους υπόλοιπους Γερμανούς Εβραίους ήταν πολύ ξεκάθαρη. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι διαχώριζαν τους εαυτούς τους από τους Γερμανούς Εβραίους, τους οποίους έβαζαν σε ξεχωριστή κατηγορία: δεν μιλούσαν Εβραϊκά, δεν ανήκανε στο Σιωνιστικό κίνημα, ήταν πολύ μεγάλοι σε ηλικία για να έχουν παιδιά ή δεν είχαν τους οικονομικούς πόρους για να υποστηρίξουν την εποίκιση της Παλαιστίνης, ένας λόγος που, βέβαια έδινε τα κριτήρια γι αυτόν τον διαχωρισμό. Συνεπώς το Σιωνιστικό κίνημα όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για την αντιμετώπιση του Ολοκαυτώματος αλλά πολέμησαν σθεναρά οποιαδήποτε μεταναστευτική πολιτική που ήταν προσανατολισμένη στην μεταφορά των Γερμανών Εβραίων προκειμένου να τους σώσουν.

Ένδειξη αυτής της πολιτικής ήταν η συμπεριφορά του Σιωνιστικού κινήματος το 1938 προς ενδεχόμενη αλλαγή του μεταναστευτικού νόμου των ΗΠΑ που θα επέτρεπαν στους Εβραίους να βρούνε καταφύγιο. Το κίνημα αντιστεκόταν σε αυτήν την πιθανότητα, όπως ειπώθηκε από τον Ραβίνο Στήφεν Γουάιζ, αρχηγού του Αμερικανικού Εβραϊκού Κονγκρέσου: “Αποφασίστηκε ότι καμία Εβραϊκή οργάνωση, εκείνη τη στιγμή, δεν θα αρωγούσε σε κανένα νόμο που θα άλλαζε με οποιονδήποτε τρόπο τον μεταναστευτικό νόμο”. Η ίδια πολιτική εφαρμόστηκε όταν το Αμερικανικό Κονγκρέσο ξεκίνησε κάποιες πρωτοβουλίες το 1943 όσον αφορά την εξόντωση των Εβραίων που είχε ήδη ξεκινήσει. Και πάλι ο Ραβίνος Γουάιζ, που εκείνη την εποχή ήταν ο κύριος εκφραστής του Σιωνισμού, μετέβη στην Ουάσινγκτον για να καταθέσει εναντίων νόμου Διάσωσης πάνω στον οποίο θα ψήφιζε το Κονγκρέσο, καθώς θα δημιουργούσε προβλήματα με τον εποικισμό της Παλαιστίνης.

Για τους Σιωνιστές, ο εποικισμός της Παλαιστίνης ήταν υπεράνω όλων. Είχε προτεραιότητα επί οποιουδήποτε άλλου σκοπού, ακόμη και της διάσωσης των Γερμανών Εβραίων, οι οποίες είχαν αξία μόνο για την χρησιμότητά τους στην διεκπεραίωση του Σιωνιστικού στόχου. Σύμφωνα με τα λόγια του Σάιμ Γουέισμαν, ένας ηγετικός Σιωνιστής που αργότερα έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Ισραήλ: “Από την δίνη της τραγωδίας θέλω να σώσω τους νέους για την Παλαιστίνη. Οι γέροι θα φύγουν. Είτε θα αντιμετωπίσουν τη μοίρα τους ή δεν θα το κάνουν”. Σε μία άλλη δήλωση, ο Γιτζάκ Γκρούεμπομ, πρόεδρος της Σιωνιστικής επιτροπής είπε: “Μεταξύ της διάσωσης της Εβραϊκής μάζας και της σωτηρίας της Γης- ψηφίζω χωρίς δεύτερη σκέψη, την σωτηρία της Γης”.

– Το κείμενο το έγραψε ο κ. Λεκαδίτης για τους Times of Israel και με δίκη του έγκριση το LastPoint το μετάφρασε και το ανέβασε. Την μετάφραση για το Last Point την έκανε ο Οδυσσέας Ματζιούνης

German Zionism and the German Jews

In order to understand the reasons for the cooperation between Zionism and the Third Reich, it is important to understand the ideology and the attitude of the Zionist movement towards Jews. In order to do so, a look back to the declarations of its founder, Theodor Herzl, is necessary, writing this related to anti–Semitism: “I achieved a freer attitude toward anti – Semitism, which I now began to understand historically and to pardon. Above all, I recognized the emptiness and futility of trying to ‘combat’ anti–Semitism”

We could claim that Herzl is orientated to the shaping of an open–minded thought against the narrowness of the anti-Semtic ideology. His thought, is channeled to a “freer attitude;” an attitude which even understands and forgives anti-Semitism. But giving more attention to the above phrase and with relation to the facts examined until now compels the wonder whether the “emptiness and futility” which lie in the attempt to fight (either ideologically or materially) against anti-Semitism denotes a passive attitude towards an ideology which during the Second World War incarnated with the most horrible way. The purpose of the passivity that Theodor Herzl was expressing towards anti–Semitism was the construction of a passive attitude that would prevent the creation and action of Jewish revolutionary parties. In one discussion with Count Von Plehve, the originators of one of the worst pogroms in Russia, Herzl proposed the following: “Help me to reach the land (Palestine) sooner and the revolt [against the Czarist rule] will end”

During the 1930s Hashomer Hatzair (Young Guard), the youth movement that was part of the Socialist–Zionist circle, wrote that: “Α Jew is a caricature of a normal, natural human being, both physically and spiritually. As an individual in society he revolts and throws off the harness of social obligations, knows no order nor discipline” . From the above it seems that the members of the Zionist movement distanced themselves from the Jews. The use of the third person in this small text expresses the existence of a distinct line between the Zionists and the Jews, drawn by the first. A line by which the Jews are defined as the “others;” a line which we meet in the Nazi ideology (and which was legitimized with the Nuremberg Laws) and in this specific case marks the Jew as a person who “knows no order nor discipline.”

Ze’ev Jabotinsky, a leading figure of Revisionist Zionism, wrote under the same notion that “The Jewish people is a very bad people; its neighbors hate it and rightly so … its only salvation lies in a general immigration to the land of Israel”. The substance of Jabotisnky’s thought around nationalism was the idea that physical and racial basic differences existed among nations. This does not mean that he supported the idea of “superiority” of a nation towards another. He rejected any notion related to racism. His nationalism was based to the notion that the nation is above the person, therefore the nation had primacy. More or less this idea around the nature and the role of nationalism affected and applied to all Zionist schools of thought. The need of the nation to save and to restore its existence from the danger of persecution is crucial and it can be achieved by returning to the territorial homeland.

As is seen, one basic axis on which the politics of the Zionist movement was shaped was the absence of any attempt of opposition with any form with the antisemitism . Can this axis from the moment it was enshrined with the above descriptions have contributed to the promotion of anti-Semitism in Europe? A second basic axis was the idea of the transfer of Jews from the German territories and their transportation to the land of Israel. These two elements of Zionist ideology and politics lead to the equation of the “values of Jew–hatred” with the values of anti-Semitism. It further resulted in the recognition of the anti-Semites by the Zionists, as allies, and as “their most reliable protectors and sponsors.”

The politics of the Zionist movement and their ideology towards the rest of the German Jews was very explicit. There was no doubt that they separated themselves by the German Jews who were placed in a separate category: they didn’t speak Hebrew; they didn’t belong to the Zionist movement; were too old to have children, or didn’t have the financial resources to support the settlement of Palestine, a purpose which was of course offered the criteria for this separation. Therefore the Zionist movement not only didn’t do anything for the confrontation of the Holocaust but also fought strongly any immigration policy which was orientated to the transportation of the German Jews in order to save them.

Feature of this policy was the attitude of the Zionist movement in 1938 towards the possible change of U.S immigration laws which would allow the Jews to find refugee. The movement opposed to this possibility, as it was stated by Rabbi Stephen Wise, leader of the American Jewish Congress: “It was decided that no Jewish organization would, at this time, sponsor a bill which would in any way alter the immigration laws.” The very same politics applied when the U.S. Congress started some initiatives in 1943 regarding the extermination of the Jews that had already began. Once again the Rabbi Wise, who at that time was the principal spokesperson for Zionism, traveled to Washington in order to testify against the rescue bill that the U.S. Congress intended to vote, because it would cause problems to the colonization of Palestine.

For the Zionists, the settlement of Palestine was above and beyond everything. It superseded any other purpose, even the rescue of lives of the German Jews, which had value only to the extent of fulfilling the Zionist goal. According to the words of Chaim Weizmann, a Zionist leader who was to become the first president of Israel: “From the depths of the tragedy I want to save … young people [for Palestine]. The old ones will pass. They will bear their fate or they will not.” In another statement of Yitzak Gruenbaum, the chairperson of the Zionist committee, between “the rescue of the masses of Jews in Europe” and  “the redemption of the land – I vote, without the second thought, for the redemption of the land.”

2 σκέψεις σχετικά με το “Γερμανικός Σιωνισμός και οι Γερμανοί Εβραίοι

  • 28/10/2018, 20:37
    Permalink

    ¨»Εχθροί» και «σύμμαχοι» θέλανε τον εποικισμό τξς Παλαιστίνης από ευρωπαϊκής παιδεία και ηθών και εθίμων ιουδαίους Ευρωπαίους, πολύ χρήσιμους στα γεωπολιτικά (ενεργειακά) συμφέροντα της δύσης στην περιοχή, οι άνθρωποι έρχονται πάντα δεύτεροι.

    Σχολιάστε
  • 28/10/2018, 22:09
    Permalink

    Mr. Lekaditis,

    Every peoples have individuals hating their own.
    These cases and stories that you are presenting as proof that Zionist leaders caused or did not react to the holocaust does not hide the fact that this is an anti-Semitic theory like many others.

    It must be very tragic indeed for someone to present such theories that put down his own people!
    Especially after this unimaginable tragedy that occurred yesterday in Pittsburgh….

    Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.