Επίδειξη ευλυγισίας από τον Πάνο Καμμένο

Γράφει ο Σπαρτιάτης

Όπως ήταν αναμενόμενο, μιας που το έργο το έχουμε δει πολλές φορές, ο Πάνος Καμμένος οδεύει ολοταχώς προς μια ακόμα κυβιστηση. Χρειάστηκαν μόλις δύο εβδομάδες από τις ηρωικές του δηλώσεις περί μη αποδοχής οποιασδήποτε χρήσης του όρου Μακεδονία ως ονομασία του γειτονικού κράτους και από το αίτημα σύγκλησης του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών στο Προεδρικό Μέγαρο για να συμβιβαστεί τελικά με μια απλή συνάντηση με τον Τσίπρα στο Μαξίμου. Ακόμα βέβαια δηλώνει αντίθετος με τη χρήση του όρου, στις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό ωστόσο δεν έκανε καμία αναφορά σε Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, εξέφρασε την εμπιστοσύνη του στο Νίκο Κοτζιά και επιτέθηκε στη ΝΔ σε μια σαφή προσπάθεια κυβερνητικής συσπείρωσης.

Εν τω μεταξύ το Μαξίμου ανεπισήμως ενημέρωνε ότι δόθηκε διαβεβαίωση πως δεν πρόκειται να ρίξει την κυβέρνηση για το Σκοπιανό. Το έχουμε δει πολλές φορές το έργο, και με τον Καμμένο και με τους εν τω ΣΥΡΙΖΑ διαφωνούντες, είναι φανερό που οδεύει το πράγμα.

Το λάθος που κάνουμε συχνά με τον Πάνο Καμμένο είναι που θεωρούμε ότι κινείται βάσει πολιτικού κόστους-οφέλους. Αν το πήγαινε έτσι θα έπρεπε να είχε φύγει από την κυβέρνηση εδώ και μήνες, του δόθηκαν ουκ ολίγες αφορμές! Ένας πολιτικός που έφυγε από το κόμμα που βρισκόταν μια ζωή για να μη στηρίξει το μνημόνιο, εξελέγη στην κυβέρνηση με την πλέον αντιμνημονιακή ατζέντα και κατέληξε λίγους μήνες μετά να ψηφίζει μέτρα πολύ σκληρότερα και περιορισμούς εθνικής κυριαρχίας πολύ μεγαλύτερους από όσα κατηγγελλε είναι σαφές πως δεν είναι μεγάλος οπαδός της συνέπειας στην πολιτική.

Το βασικό εμπόδιο του Πάνου Καμμένου σε οποιαδήποτε σκέψη διαχωρισμού της πορείας του από τον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι σε αυτόν βασίζεται για κάλυψη στα πολλά σκάνδαλα που έχουν προκύψει για το πρόσωπο του. Έχει ουκ ολίγες φορές γίνει στόχος της αντιπολίτευσης και ΜΜΕ για υποθέσεις όπως η πώληση βλημάτων στη Σαουδική Αραβία και η υπόθεση Μαρινάκη-Noor One, και έχει γλιτώσει όχι μόνο την περαιτέρω διερεύνηση των υποθέσεων, αλλά και τη θέση του στην κυβέρνηση χάρη στην κάλυψη του Τσίπρα και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Ήδη εγείρονται φωνές διαμαρτυρίας για τη στάση αυτή στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, και δεν είναι τόσο απλό να αποφασίσει ο Καμμένος να πάει κόντρα στην κυβερνητική γραμμή.

Η διαφοροποίηση από τον Τσίπρα σε αυτό το ζήτημα αν κατέληγε στην πτώση της κυβέρνησης ίσως έδινε στον Καμμένο το 0,5 % που χρειάζεται για να εκλεγεί ξανά βουλευτής, δε θα του εξασφάλιζε όμως τίποτα ως προς το χειρισμό των σκανδάλων του από την επόμενη κυβέρνηση. Αν δε ο Τσίπρας κατορθώσει με κάποιο τρόπο να μείνει στην κυβέρνηση ενδεχομένως ο Καμμένος να βρεθεί σύντομα απολογούμενος ενώπιον δικαστηρίου.

Ο Πάνος Καμμένος βαίνει ολοταχώς προς ακόμα μια κυβιστηση, και θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την όποια προτεινόμενη λύση ως το καλύτερο δυνατό σενάριο και όπως πάντα να κατηγορήσει τους προηγούμενους για να δικαιολογηθεί.

Η στροφή αυτή ωστόσο αναπόφευκτα θα επηρεάσει και τη στάση της ΝΔ. Μέχρι σήμερα η αξιωματική αντιπολίτευση εφήρμοσε μια επιτυχημένη τακτική εκμεταλλευόμενη τη διχογνωμία στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Πέταξε το μπαλάκι απέναντι τόσο για να αποφύγει να τοποθετηθεί όσο και για να εκθέσει ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Φαίνεται πως η τακτική αυτή θα έχει σαν αποτέλεσμα την έκθεση του Καμμένου, για ένα ζήτημα που τον πονάει. Αν όμως αυτό επιβεβαιωθεί και οι δύο εταίροι προτείνουν κοινή λύση η επόμενη στη σειρά για να τοποθετηθεί θα είναι η ΝΔ.

Ανεξάρτητα από την ουσιαστική θέση του κόμματος για το ζήτημα μπορούν να θεωρηθούν δεδομένα δύο πράγματα.

Πρώτον, ό, τι αποτέλεσμα και να φέρει ο Τσίπρας θα είναι χειρότερο από αυτό που θα έφερνε κυβέρνηση της ΝΔ. Ουσιαστικά έχει παραδεχθεί δημόσια ότι θεωρεί το ζήτημα δευτερεύον, μια τροχοπέδη για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας. Δεν το αντιμετωπίζει με οποιαδήποτε ευαισθησία ή διάθεση διαπραγμάτευσης, θέλει να κλείσει άμεσα και με οποιονδήποτε τρόπο. Και προφανώς θα δεχθεί οτιδήποτε μπορεί να παρουσιάσει ως ελάχιστη επιτυχία για αυτό το σκοπό.

Δεύτερον, στο πλαίσιο της αντίληψης αυτής υπέπεσε ήδη σε μια υποχώρηση παντελώς αχρείαστη, που προέκυψε ξεκάθαρα λόγω των ιδεοληψιών του. Σε μια περίοδο που το γειτονικό κράτος κυβερνάται από τους Σοσιαλδημοκράτες, ανέκαθεν υποστηρικτές της σλαβικής καταγωγής των γειτόνων, και έχουν δείξει εμπράκτως διάθεση διαφοροποίησης από την πολιτική ιστορικής καπηλείας του Γκρουέφσκι, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε δημόσια παραδοχή περί (δήθεν) ιστορικής τους σχέσης με το Μέγα Αλέξανδρο!

Δεν έκανε καμία απόπειρα εκμετάλλευσης της επαναφοράς των δηλώσεων του Κίρο Γκλιγκόροφ περί σλαβικής καταγωγής των γειτόνων, ή της δήλωσης της κυβέρνησης ότι θα γκρεμίσει τα αγάλματα της περιόδου Γκρουέφσκι, ή της εξαγγελίας περί μετονομασίας του αεροδρομίου. Δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου να διεκδικήσει την ιστορική κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν προσπάθησε να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που του έδωσε η νέα κυβέρνηση των γειτόνων. Κι ούτε δείχνει διάθεση να το κάνει στο μέλλον.

Αντιθέτως έθεσε τη δική μας ιστορική σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες σε αμφιβολία, θα επιχειρήσει δε να εμφανίσει τη δήθεν αποκατάστασή της ως επιτυχία!

Έδειξε με σαφή τρόπο ότι δεν τον απασχολεί καθόλου η ιστορία ως στοιχείο της ταυτότητας και του πολιτισμού μας. Ότι δεν υπολογίζει τον κίνδυνο που συνιστά για το μέλλον τυχόν εγκατάλειψή της, μιας που η καπηλεία της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου συνιστά πολύ επικινδυνότερο μέσο αλυτρωτισμού από την ονομασία.

Επιβεβαίωσε ότι είναι ένας ιδεοληπτικός κομμουνιστής που απεχθάνεται τα έθνη και την ιστορία.

Ερώτημα λοιπόν: Γιατί να ταυτιστεί μαζί του με οποιονδήποτε τρόπο η ΝΔ;

Ανεξάρτητα από την άποψη που υποστηρίζει η αξιωματική αντιπολίτευση για την ονομασία του γειτονικού κράτους ή του παρελθόντος της στη διαχείριση του ζητήματος ή των υποχωρήσεων που θα έκανε ως κυβέρνηση, υπάρχει οποιαδήποτε περίπτωση να δεχόταν μια ιστορική υποχώρηση τέτοιου μεγέθους;

Θέλω να πιστεύω πως όχι. Γιατί λοιπόν να νομιμοποιήσει ή να επιβραβεύσει με οποιονδήποτε τρόπο το χειρισμό του Τσίπρα, που ήδη κατέληξε σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα, και ούτε που ξέρουμε που θα φτάσει τελικά;
Θα προκύψει κάποιο όφελος για τη χώρα από αυτό; Θα είναι επικερδές το κλείσιμο ενός ζητήματος με πλήρη υποχώρηση ημών σε όλα;

Θα προκύψει κάποιο πολιτικό όφελος για την παράταξη από την υιοθέτηση μιας πλήρως αντιδημοφιλούς λύσης; Προφανώς δε θα προκύψει τίποτα από τα δύο.

Και θα είναι σκέτη αυτοκτονία για τη ΝΔ αν χειριστεί αυτό το ζήτημα φοβικά και καταλήξει εσωτερικά διχασμένη (αν όχι ακρωτηριασμένη) και στη λάθος πλευρά της ιστορίας.

3 thoughts on “Επίδειξη ευλυγισίας από τον Πάνο Καμμένο

  • 09/01/2018 at 21:23
    Permalink

    Πολυ ευστοχες οι επισημανσεις του αρθρογραφου και συμφωνω με μια επιφυλαξη.
    Αν οι Συριζανελ τα βρουνε μεταξυ τους και φερουν προς συζητηση στην Βουλη μια ονομασια,στην τοτε γραμμη Καραμανλη στην Συνοδο Βουκουρεστιου,νομιζω οτι ειναι ευχερως αντιληπτο,οτι ο Κυριακος δεν θα μπορεσει να ακολουθησει αρνητικη σταση,αλλα να συνταχθει και να ψηφισει.
    Εξ αλλου,ως εν δυναμει μελλοντικος Πρωθυπουργος,θα πρεπει να δειξει και στην Αμερικη,αλλα και την ΕΕ,οτι με υπευθυνοτητα αντιμετωπιζει σοβαρα θεματα εξωτερικης και εθνικης πολιτικης.

    Reply
  • 10/01/2018 at 18:32
    Permalink

    Καταρχάς ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Από κει και πέρα θεωρώ πως οι υποχωρήσεις που έχουν ήδη γίνει από την κυβέρνηση, και κυρίως στο ιστορικό κομμάτι του ζητήματος, καθιστούν την όποια πρόταση πολύ χειρότερη από τη θέση μας στο Βουκουρέστι

    Reply
    • 10/01/2018 at 19:24
      Permalink

      Συμφωνω απολυτα και ελπιζω να πρυτανευσει η λογικη και η ΝΔ να λαβει σοβαρα υπ`οψιν ειδικα τις δυο τελευταιες παραγραφους του αρθρου σας.
      Οσο για τον βραβευθεντα για το ηθος του Πανο Καμμενο,ας ελπισουμε να θυμηθει τον παλιο καλο του εαυτον και να μην κανει και αυτην την κυβιστηση….
      ….https://pbs.twimg.com/media/DNXuN_zWsAAB5Xh.jpg

      Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *