Είμαστε όλοι ίσοι! (ναι, καλά…)

Γράφει η Μάνια Κρητικού

Μία από τις βασικότερες, συνταγματικά κατοχυρωμένες, αρχές στη χώρα μας είναι η ισότητα των πολιτών της.

Μία από τις πιο κακοποιημένες και καταπατημένες, συνταγματικά κατοχυρωμένες αρχές στη χώρα μας είναι…  η ισότητα των πολιτών της!

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι ισότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία.

Ισότητα σημαίνει πχ να έχουμε όλοι την ευκαιρία να κάνουμε όποιο επάγγελμα μας αρέσει αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι θα τα καταφέρουμε ή ότι μπορούμε όλοι να γίνουμε πυρηνικοί φυσικοί επειδή ακούγεται ωραίο.

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για το αφορολόγητο.
Σαφώς και πρόκειται για πολύ σοβαρό οικονομικό θέμα το οποίο απασχολεί πολλούς φορολογούμενους.
Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι αφορολόγητο έχουν μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι;
Υπάρχουν και οι αυτο-απασχολούμενοι που δεν έχουν αφορολόγητο και φορολογούνται με αρκετά υψηλό συντελεστή από το πρώτο ευρώ!
Αυτοί μάλλον είναι λιγότερο “ίσοι” από τους άλλους…

Κάπως έτσι,  στη χώρα μας δεν έχουν όλα τα ευρώ την ίδια αξία.
Αν τα έσοδά σου προέρχονται από μισθωτή εργασία φορολογούνται διαφορετικά απ’ ότι το ίδιο ακριβώς ποσό που προέρχεται από άλλες πηγές πχ από ενοίκια ακινήτων.
Άλλος συντελεστής και τρόπος φορολόγησης  για κάθε ευρώ ανάλογα με την προέλευση του γιατί μερικά ευρώ είναι πιο ευρώ από τα άλλα…

Πολύς λόγος γίνεται επίσης για τους μισθούς.
Ισότητα σημαίνει να πληρώνονται με το ίδιο ποσό αυτοί που κάνουν την ίδια εργασία ανεξάρτητα από τον εργοδότη τους και όχι να πληρώνεται το ίδιο ο γιατρός με την καθαρίστρια.
(Τυχαία επαγγέλματα! Μην αρχίσετε να με κατηγορείτε χωρίς λόγο!)

Για να μην πούμε και το πόσο “ίσοι” είναι οι ιδιωτικοί με τους δημοσίους υπαλλήλους!
Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΙΝΕ-ΓΕΣΕΕ, οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα είναι τουλάχιστον κατά 15% χαμηλότεροι από αυτούς του δημοσίου.
Επειδή δεν θεωρώ ότι στον δημόσιο τομέα εργάζονται περισσότερο (εδώ γελάμε ελεύθερα), μάλλον κι εδώ η ισότητα θέλει κάποιους εργαζόμενους να είναι πιο “ίσοι” από τους άλλους…

Αν δούμε δε την ισότητα πιο σοβαρά και όχι ως ισοπέδωση, το σωστό θα ήταν ο υπάλληλος που εργάζεται οργανωμένα, ευσυνείδητα και παραγωγικά να πληρώνεται καλύτερα από τον αδιάφορο συνάδελφό του.
Βέβαια σε μία οργανωμένη και δίκαιη χώρα, ο αδιάφορος απλά θα απολυόταν.
Στην Ελλάδα όμως, ο αδιάφορος φωνάζει κατά της αξιολόγησης γιατί την θεωρεί “φασιστική” και παραμένει στην θέση του με κανονικό μισθό  ελέω ισότητας…

Πολλές έννοιες διαστρεβλώνονται καθημερινά στη χώρα μας.
Αλλά σαν την έννοια της ισότητας…  καμιά!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.