Εφηβεία….Η επιλογή σ’ αυτές τις ηλικίες κρύβει πολλά

Γράφει η Ελένη Παπουτσή, Εκπαιδευτικός – Πολιτισμολόγος (Ευρωπαϊκού Πολιτισμού)

Η ιδιοτελής μαφιόζικη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα ξέρει αυτά των ειδικών επιστημόνων, αλλά εκμεταλλεύεται το ανώριμο των παιδιών για ψήφους, ακόμα και όταν πάνε κόντρα με τους γονείς.
Έφηβοι και αποφάσεις… (όχι μόνο για το σώμα τους)

Σύμφωνα με τον ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2002), η εφηβεία αποτελεί την ηλικία μεταξύ 11 και 19 ετών, ενώ η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία (2008) θέτει ως ανώτερο ηλικιακό όριο τα 21 έτη.

Στις περισσότερες κοινωνίες, το άτομο θεωρείται ενήλικας μετά το ηλικιακό όριο και αντιμετωπίζεται νομικά (Νόβα-Καλτσούνη, 2001, 2002). Ωστόσο, μελέτες υποδεικνύουν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνεχίζει να αναπτύσσεται έως μεγαλύτερες ηλικίες (23-25 ετών) (Κουρκούτας, 2001).

Κατά την περίοδο της εφηβείας συντελείται ένα σύνολο αλλαγών στους τέσσερις βασικούς τομείς της ανάπτυξης:

1.το βιολογικό-σωματικό,
2.το γνωστικό,
3.το συναισθηματικό και
4.τον κοινωνικό (Sigel, 2006).

Η βιολογική διάσταση αυτής της αναπτυξιακής φάσης αποτελεί την ήβη1 (Brown, 2005).

Η εφηβεία χωρίζεται σε τρεις βασικές περιόδους: την πρώιμη (10-13 έτη), τη μέση (14-17 έτη) και την όψιμη (μετά τα 17 έτη).

Ο έφηβος που ανήκει ψυχοκοινωνικά στην πρώιμη εφηβεία, συνήθως δεν επιζητά εμπιστευτική σχέση, ενώ κατά τη μέση εφηβεία ευχαριστείται ιδιαίτερα όταν μπορεί να συζητήσει θέματα που τον απασχολούν με εχεμύθεια, κυρίως με τους σημαντικούς άλλους(φίλους) (Κοκκέβη, Φωτίου, Κίτσος, 2008; Sigel, 2006).

Το ερωτικό ενδιαφέρον, ο ρομαντισμός, η έκφραση συναισθημάτων και η γλώσσα του σώματος φυσιολογικά αναπτύσσονται κατά τη μέση κυρίως εφηβεία, ωστόσο γνωστικά και ψυχοκοινωνικά ο έφηβος δεν είναι έτοιμος να διαχειριστεί όλο το συναισθηματικό, αλλά και οργανικό φορτίο μιας ολοκληρωμένης σεξουαλικής επαφής (Herbert, 1999; Sigel, 2006).
Εξιδανικεύει το σύντροφο και ενθουσιάζεται εύκολα, απογοητεύεται γρήγορα, οι σχέσεις του διαρκούν λίγο και είναι πολλές στη σειρά (φαινόμενο serial monogamy).
Επιπλέον δεν έχει αναπτύξει τη σκέψη του και είναι προσκολλημένος στο παρόν με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνεται με δυσκολία τις μελλοντικές συνέπειες των πράξεών του και να αναπτύσσει τον «προσωπικό του μύθο (personal myth)»: Συμπεριφορές κινδύνου όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση οινοπνευματωδών, η χρήση ναρκωτικών, η ενίοτε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, οι διαταραχές στη λήψη τροφής, οι βίαιες συμπεριφορές, η πρώιμη σεξουαλική δραστηριότητα, η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά που ευθύνεται για σοβαρά ατυχήματα, η εξάρτηση από το διαδίκτυο, εμφανίζονται με αυξημένη συχνότητα στην περίοδο της εφηβείας (Blum, 2009).

Η Φρ. Ντολτό (1985) αναφέρει ότι υπάρχει μια επιθυμία εγκληματικότητας σε κάθε έφηβο, καθώς έχει τόση επιθυμία για μουσική που θα πάει να κλέψει δίσκους, τόση επιθυμία για καινούργιες συγκινήσεις που θα θελήσει να πάρει ναρκωτικά. Η εφηβεία είναι μια περίοδος κινδύνων και το να βάζει ο έφηβος συνειδητά τη ζωή του σε κίνδυνο τον κάνει να νιώθει σημαντικός, και υπεύθυνος…

Το ποια μορφή ορμών θα αναπτύξουν έχει να κάνει με την προσωπικότητά τους και τα βιώματά τους. Η παραβατική συμπεριφορά είναι ένα φαινόμενο εξαιρετικά πολυδιάστατο. Το προφίλ του παραβάτη χαρακτηρίζεται από κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά, τα οποία είναι αποτέλεσμα προσωπικών, οικογενειακών και κοινωνικών καταστάσεων..//

Οι γονείς έχουν άγνοια, όταν λένε σ αυτές τις ηλικίες επιλογή του. Το λένε γιατί δε θέλουν ν αγωνιστούν.
Έχουν σωθεί πολλά παιδιά με θεραπεία ,όταν δεν βαριούνται οι γονείς.

Παρασύρθηκαν από ομοφυλία, ναρκωτικά, και άλλες εξαρτήσεις. Η λέξη επιλογή σ αυτές τις ηλικίες κρύβει ένα <εγώ> ή ένα λάθος του γεννήτορα ή του κηδεμόνα.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Εφηβεία….Η επιλογή σ’ αυτές τις ηλικίες κρύβει πολλά

  • 19/10/2018, 23:38
    Permalink

    Ανήκω σε εκείνο το Ποσοστό- και είμαι περήφανος γι’ αυτό- που εξ αρχής δεν πίστεψα ούτε μια λέξη από όσα υπόσχονταν ο Σύριζα. Ψήφισα ναι στο Δημοψήφισμα και είμαι γι’ αυτό διπλά περήφανος και δεν χάνω ευκαιρία για να υπενθυμίζω τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα των Συριζανέλ. Δεν θέλω να επαναληφθεί στη χώρα μου η Βενεζουέλα και ούτε θέλω μια έστω απομίμηση της, δηλαδή την Ευρωπαική έκδοση της, την οποία οι Συριζαίοι ονειρεύονται. Λέω συχνά ότι οι Αριστερές Ουτοπίες, οι υποσχέσεις για ένα άλλο κόσμο, μια άλλη πραγματικότητα και μια άλλη ζωή οδηγούν γρήγορα σε ένα επικίνδυνο κατήφορο, εκφυλισμό που οδηγεί στην καταστροφή τους λαούς και τα έθνη. Είναι θλίψη και κατάντια οι άνθρωποι να ελπίζουν στην εύνοια του κράτους για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Είναι ότι χειρότερο να περιμένουν όλοι τον Αρχηγό Κάπρο για να τους προμηθεύει ότι χρειάζονται, αν οι ίδιοι δεν μπορούν να το κάνουν για την ίδια της ζωή τους. Είναι μια μαζική αποπλάνηση η αποχαύνωση με τον Πατερούλη Στάλιν να μοιράζει το συσσίτιο στους αναξιοπαθούντες της . Αυτό όλο το οποίο κάποιοι το βλέπουν σαν λύση, είναι η αιώνια καταισχύνη να εμπιστευόμαστε τις ζωές μας σε άτομα, τα οποία δεν γνωρίζουν καλά- καλά τι να κάνουν με τις δικές τους τις ζωές….. Γι’ αυτό όλο αυτό που στην Ελλάδα όλες αυτές τις δεκαετίες γνώρισε την αποθέωση του- εννοώ την Αριστερή Ιδεολογία- αν οι Έλληνες δεν το πετάξουν στο κάλαθο των Αχρήστων, θα καταστεί ο επιθανάτιος ρόγχος γι’ αυτούς και τα παιδιά τους……

    Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.