Εφηβεία….Η επιλογή σ’ αυτές τις ηλικίες κρύβει πολλά

Γράφει η Ελένη Παπουτσή, Εκπαιδευτικός – Πολιτισμολόγος (Ευρωπαϊκού Πολιτισμού)

Η ιδιοτελής μαφιόζικη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα ξέρει αυτά των ειδικών επιστημόνων, αλλά εκμεταλλεύεται το ανώριμο των παιδιών για ψήφους, ακόμα και όταν πάνε κόντρα με τους γονείς.
Έφηβοι και αποφάσεις… (όχι μόνο για το σώμα τους)

Σύμφωνα με τον ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2002), η εφηβεία αποτελεί την ηλικία μεταξύ 11 και 19 ετών, ενώ η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία (2008) θέτει ως ανώτερο ηλικιακό όριο τα 21 έτη.

Στις περισσότερες κοινωνίες, το άτομο θεωρείται ενήλικας μετά το ηλικιακό όριο και αντιμετωπίζεται νομικά (Νόβα-Καλτσούνη, 2001, 2002). Ωστόσο, μελέτες υποδεικνύουν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνεχίζει να αναπτύσσεται έως μεγαλύτερες ηλικίες (23-25 ετών) (Κουρκούτας, 2001).

Κατά την περίοδο της εφηβείας συντελείται ένα σύνολο αλλαγών στους τέσσερις βασικούς τομείς της ανάπτυξης:

1.το βιολογικό-σωματικό,
2.το γνωστικό,
3.το συναισθηματικό και
4.τον κοινωνικό (Sigel, 2006).

Η βιολογική διάσταση αυτής της αναπτυξιακής φάσης αποτελεί την ήβη1 (Brown, 2005).

Η εφηβεία χωρίζεται σε τρεις βασικές περιόδους: την πρώιμη (10-13 έτη), τη μέση (14-17 έτη) και την όψιμη (μετά τα 17 έτη).

Ο έφηβος που ανήκει ψυχοκοινωνικά στην πρώιμη εφηβεία, συνήθως δεν επιζητά εμπιστευτική σχέση, ενώ κατά τη μέση εφηβεία ευχαριστείται ιδιαίτερα όταν μπορεί να συζητήσει θέματα που τον απασχολούν με εχεμύθεια, κυρίως με τους σημαντικούς άλλους(φίλους) (Κοκκέβη, Φωτίου, Κίτσος, 2008; Sigel, 2006).

Το ερωτικό ενδιαφέρον, ο ρομαντισμός, η έκφραση συναισθημάτων και η γλώσσα του σώματος φυσιολογικά αναπτύσσονται κατά τη μέση κυρίως εφηβεία, ωστόσο γνωστικά και ψυχοκοινωνικά ο έφηβος δεν είναι έτοιμος να διαχειριστεί όλο το συναισθηματικό, αλλά και οργανικό φορτίο μιας ολοκληρωμένης σεξουαλικής επαφής (Herbert, 1999; Sigel, 2006).
Εξιδανικεύει το σύντροφο και ενθουσιάζεται εύκολα, απογοητεύεται γρήγορα, οι σχέσεις του διαρκούν λίγο και είναι πολλές στη σειρά (φαινόμενο serial monogamy).
Επιπλέον δεν έχει αναπτύξει τη σκέψη του και είναι προσκολλημένος στο παρόν με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνεται με δυσκολία τις μελλοντικές συνέπειες των πράξεών του και να αναπτύσσει τον «προσωπικό του μύθο (personal myth)»: Συμπεριφορές κινδύνου όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση οινοπνευματωδών, η χρήση ναρκωτικών, η ενίοτε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, οι διαταραχές στη λήψη τροφής, οι βίαιες συμπεριφορές, η πρώιμη σεξουαλική δραστηριότητα, η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά που ευθύνεται για σοβαρά ατυχήματα, η εξάρτηση από το διαδίκτυο, εμφανίζονται με αυξημένη συχνότητα στην περίοδο της εφηβείας (Blum, 2009).

Η Φρ. Ντολτό (1985) αναφέρει ότι υπάρχει μια επιθυμία εγκληματικότητας σε κάθε έφηβο, καθώς έχει τόση επιθυμία για μουσική που θα πάει να κλέψει δίσκους, τόση επιθυμία για καινούργιες συγκινήσεις που θα θελήσει να πάρει ναρκωτικά. Η εφηβεία είναι μια περίοδος κινδύνων και το να βάζει ο έφηβος συνειδητά τη ζωή του σε κίνδυνο τον κάνει να νιώθει σημαντικός, και υπεύθυνος…

Το ποια μορφή ορμών θα αναπτύξουν έχει να κάνει με την προσωπικότητά τους και τα βιώματά τους. Η παραβατική συμπεριφορά είναι ένα φαινόμενο εξαιρετικά πολυδιάστατο. Το προφίλ του παραβάτη χαρακτηρίζεται από κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά, τα οποία είναι αποτέλεσμα προσωπικών, οικογενειακών και κοινωνικών καταστάσεων..//

Οι γονείς έχουν άγνοια, όταν λένε σ αυτές τις ηλικίες επιλογή του. Το λένε γιατί δε θέλουν ν αγωνιστούν.
Έχουν σωθεί πολλά παιδιά με θεραπεία ,όταν δεν βαριούνται οι γονείς.

Παρασύρθηκαν από ομοφυλία, ναρκωτικά, και άλλες εξαρτήσεις. Η λέξη επιλογή σ αυτές τις ηλικίες κρύβει ένα <εγώ> ή ένα λάθος του γεννήτορα ή του κηδεμόνα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *