Αποφασισμένοι κι αμετακίνητοι, αν δε θέλουμε να τα χάσουμε όλα και να χαθούμε!

Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου, Συγγραφέας

Αποφασισμένοι κι αμετακίνητοι, αν δε θέλουμε να τα χάσουμε όλα και να χαθούμε!!!..

Λίγες μέρες μετά την επέτειο του Πολυτεχνείου μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η φετινή ήταν απ’ τις πιο ειρηνικές επετείους εδώ και χρόνια στην Αθήνα. Ήταν απ’ τις σπάνιες φορές ουσιαστικά που δεν κυριάρχησαν σ’ αυτήν οι αλλοτινοί επεισοδιακοί ”εορτασμοί” των αριστεριστών.

Δεν έπαιξαν ρόλο πρωταγωνιστικό οι βόμβες μολότοφ, το άγριο ξύλο με την αστυνομία, η πυρπόληση της σημαίας μας και των μέσων μεταφοράς της πρωτεύουσας που κινούνται πέριξ του Μετσοβίου, οι βανδαλισμοί σε βάρος της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, οι βιαιοπραγίες σε βάρος των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων μας…

Δεν έγινε, μ’ άλλα λόγια, τίποτε απ’ όλα όσα φοβόμασταν. Το μόνο κοινό με το παρελθόν ήταν η εκ των προτέρων αγωνία μας μήπως συμβούν τα χειρότερα που είχαμε ζήσει και δεν μπορούμε ακόμα να ξεχάσουμε. Αυτή η αγωνία επαύξησε και την ευθύνη του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που έβαλε στοίχημα με τον εαυτό του να περάσει η Αθήνα αλώβητη τη μέρα της δοκιμασίας της.

Γιατί έτσι κατάντησε να είναι η επέτειος του Πολυτεχνείου: ημέρα δοκιμασίας και αγωνίας του κόσμου και των Αρχών Ασφαλείας υπό τον φόβο των εκτρόπων που τη συνοδεύουν. Των εκτρόπων που έφτασαν στην αγριότερη μορφή τους τον Δεκέμβριο του 2008 με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, την οποία ακολούθησαν πολλαπλές εξεγέρσεις αναρχικών ανά την Ελλάδα.

Όλα αυτά όμως και πολλά άλλα δυσάρεστα αποφεύχθηκαν στη φετινή επέτειο χάρη στην ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου, που κέρδισε το στοίχημα επιχειρησιακά εμποδίζοντας έγκαιρα τους γνωστούς ταραξίες των Εξαρχείων και βραχυκυκλώνοντας τις ομάδες εφόδου των αναρχικών, έτσι που να πραγματοποιηθούν η πορεία και οι εκδηλώσεις δίχως προβλήματα.

Κι αυτό το γεγονός της καταστολής της ”τυφλής βίας” στην άλλοτε ”γιάφκα” των κουκουλοφόρων και άλλων μπουμπουκιών της εξτρεμιστικής Αριστεράς, που διακινούσαν βίντεο με τα ανδραγαθήματά τους σε βάρος της Αστυνομίας, ήταν που ανέδειξε πρώτο σε σφυγμομέτρηση για τα πεπραγμένα των 130 ημερών διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη με ποσοστό 61,5, έναντι 19,8 της π. ομολόγου του υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ Όλγας Γεροβασίλη.

Η κυβέρνηση πήρε μια βαθιά ανάσα ικανοποίησης, γιατί δεν ήθελε ν’ αφήσει ανοιχτό το εσωτερικό μέτωπο την ώρα που έχει άλλα μεγαλύτερα προβλήματα να λύσει στο εξωτερικό, με πρώτο και κυριότερο το προσφυγικό-μεταναστευτικό, που είναι σε παράλληλη εξέλιξη με το ακανθώδες των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το οποίο έχει επιβαρυνθεί περαιτέρω λόγω της επιθετικότητας της Τουρκίας και της αναθεωρητικής πολιτικής της.

Αυτή η τάση της Τουρκίας προς τον αναθεωρητισμό και την αναδιανομή συνόρων που είχαν οριοθετηθεί με βάση τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), σε συνδυασμό με τις ραγδαίες γεωπολιτικές-γεωστρατηγικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας μετά την εισβολή στην ΒΑ Συρία (με κάλυψη των ΗΠΑ και της Ρωσίας), κάνει ακόμα πιο δύσκολα τα δεδομένα για μας.

Κι αυτό γιατί με τον αέρα που έχει πάρει η Τουρκία λόγω ατιμωρησίας της, ουσιαστικά, και επιβολής του δικαίου της πυγμής της στη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο (παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ), δεν το ‘χει σε τίποτα να εισβάλει με άρματα μάχης στον Έβρο και με ισχυρές αποβατικές δυνάμεις στο Καστελόριζο ή όπου αλλού στο Αιγαίο, αφού διεμβολίσει τα σκάφη του ελληνικού στόλου.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται προς όφελός της απ’ το 1974, άλλωστε. Το γεγονός μάλιστα της στρατηγικής συμμαχίας της με τη Ρωσία και της πρωτοφανούς επιρροής της στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και δη στον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, της έδωσε περισσή αυτοπεποίθηση αναγορεύοντάς την ετσιθελικά σε ισχυρή περιφερειακή δύναμη στην περιοχή μας, γεγονός που άλλαξε άρδην σε βάρος μας τις στρατιωτικές ισορροπίες στο Αιγαίο.

Με τα δεδομένα αυτά η Ελλάδα επιβάλλεται να ανακάμψει εξοπλιστικά, για να βγει απ’ τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται, καθώς το διογκούμενο ρεύμα της μετανάστευσης είναι σε πλήρη συνάρτηση με τα δόλια σχέδια της γείτονος χώρας και του Προέδρου της Ταγίπ Ερντογάν περί ”Γαλάζιας Πατρίδας”, αφού τα κύματα των προσφύγων / μεταναστών καθιστούν πιο ευάλωτα στην τουρκική απειλή τα ελληνικά νησιά και πιο δύσκολα υπερασπίσιμα.

Στην τελευταία ομιλία του στο κτίριο Μακεδονικών Σπουδών της Θεσσαλονίκης, ο Κώστας Καραμανλής έδειξε ήδη τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέναντι στην Τουρκία, ρίχνοντας προειδοποιητικές βολές και προς τους συμμάχους μας:

– … Συστάσεις και προτροπές που μας καλούν τάχα να ”λογικευτούμε και να τα βρούμε” με τους Τούρκους, πολύ δε περισσότερο πιέσεις φίλων, συμμάχων ή εταίρων, δε γίνονται δεκτές, αν προσκρούουν στο εθνικό συμφέρον. Χρέος δικό μας είναι να υπερασπιζόμαστε τα δίκαια και τα συμφέροντα της Ελλάδας!..

Η σθεναρή αυτή στάση τονώνει το ηθικό των Ελλήνων ασφαλώς, αλλά δε διαρκεί από μόνη της για να τους καθησυχάσει. Και δεν αρκεί, γιατί η εξωτερική πολιτική μας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι κινούμενη άμμος η οποία μεταβάλλεται δυστυχώς ανάλογα με τις διαθέσεις του Ερντογάν από μέρα σε μέρα.

Επόμενο είναι, λοιπόν, οι Έλληνες πολίτες να αισθάνονται ανασφαλείς ως προς την αμυντική θωράκιση της χώρας, αφού – όπως παραδέχτηκε προ μηνών και ο Αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης – αυτή βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση έναντι της Τουρκίας εξοπλιστικά λόγω της ένδειας που εμποδίζει την αναβάθμιση των τριών Όπλων της. Γι’ αυτό και επιδιώκει να λύσει τα μεταξύ τους προβλήματα δια της διπλωματικής οδού…

Τους φόβους των πολιτών και κυρίαρχα των αρμοδίων της κυβέρνησης επιβεβαίωσε δια της δήλωσής του προ ημερών και ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη χώρα μας Νίκολας Μπερνς, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του δημοσιογράφου Αθανάσιου Έλλις (ανταποκριτή της ”Καθημερινής” στην Αμερική), επ’ ευκαιρία του συνεδρίου ”Delphi Forum”, που έλαβε χώρα στην Ουάσιγκτον με πρωτοβουλία της ελληνικής εφημερίδας.

– Λυπάμαι που το λέω, αλλά αν η Ελλάδα χρειαστεί τη στήριξη των ΗΠΑ σε ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, δε νομίζω ότι θα την έχει από τον Πρόεδρο Τραμπ, είπε ξεκάθαρα, συμπληρώνοντας στη συνέχεια ότι τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ θα είναι πιο αξιόπιστοι συνομιλητές (απ’ τον Τραμπ) σε περίπτωση ανάγκης.

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα… Και το ”πάντα” κρατάει σχεδόν μια δεκαετία. Η κλιμάκωση από τον Έβρο μέχρι την Κύπρο, απ’ τη μεριά της Τουρκίας, είναι απροκάλυπτη, σχεδιασμένη και συστηματική, σε αντίθεση με τη δικιά μας ηττοπαθή, ανοργάνωτη και μόνιμα υποχωρητική και φοβική στάση.

Κι αν ξεγελούσαμε τους εαυτούς μας ως τώρα με αυταπάτες του τύπου: ”Έχουμε την Αμερική στρατηγική σύμμαχό μας και θα μας σώσει σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία”, τώρα – μετά την απρόβλεπτη συμπεριφορά των ΗΠΑ στο θέμα της εισβολής της στη Συρία – δε θα ‘χουμε πλέον το άλλοθι της εμπιστοσύνης μας σ’ αυτήν, αφού αποδείχθηκε αναξιόπιστη.

Ως εκ τούτου, δεν το ‘χει σε τίποτα να μας προδώσει όπως τους Κούρδους συμμάχους της για τα μάτια της Τουρκίας και του Ερντογάν. Η αντοχή, συνεπώς, του Ελληνισμού θα μετρηθεί με γνώμονα τον βαθμό της αποφασιστικότητάς μας να υπερασπιστούμε τα εθνικά κεκτημένα μας στη Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο. Αν δεν είμαστε αποφασισμένοι κι αμετακίνητοι σ’ αυτό, τότε θα χαθούν όλα και θα χαθούμε κι εμείς μαζί τους…

”Κρινιώ Καλογερίδου” (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας)

One thought on “Αποφασισμένοι κι αμετακίνητοι, αν δε θέλουμε να τα χάσουμε όλα και να χαθούμε!

  • 22/11/2019, 17:45
    Permalink

    Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς για να δείξει ότι η υποχωρητικότητα ανοίγει την όρεξη του αντιπάλου, ο οποίος διεκδικεί όλο και περισσότερα. Το ζήτημα πλέον που τίθεται προς προβληματισμό είναι τι κάνουμε εμείς από τη στιγμή που κανείς από τους ισχυρούς δεν είναι διατεθειμένος να μπλεχθεί σε μια υπόθεση που δεν θα έχει ίδιον όφελος.
    Στα χρόνια του ψυχρού πολέμου και της ειρηνικής, ευτυχώς, αναμέτρησης πλην εξαιρέσεων (Κορέα με Κινεζική ανάμειξη και Βιετνάμ) του Δυτικού με τον Ανατολικό κόσμο, είχε ένα νόημα να προστατευθούν οι περιοχές της επιρροής εκάστης εκ των υπερδυνάμεων. Τώρα αυτό δεν έχει πια νόημα και γιαυτό βλέπουμε πολέμους μεταξύ πρώην στενών φίλων και βίαιες αποσπάσεις εδαφών (Ρωσία και Ουκρανία), κυκλοθυμικές συμπεριφορές μεταξύ άσπονδων εχθρών και φίλων (Ρωσία και Τουρκία, ΗΠΑ και Τουρκία), καθώς και αδειάσματα υποτιθέμενων συμμαχιών, αφότου ο σκοπός επετεύχθη (ΗΠΑ και Κούρδοι). Το πρόβλημα με εμάς επιτείνεται με το δόγμα Τραμπ, σύμφωνα με το οποίο η Αμερική δεν ανακατεύεται στις υποθέσεις άλλων χωρών, παρά μόνον όταν θιχτούν άμεσα τα δικά της συμφέροντα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς ενιαία πολιτική πέραν του ελέγχου του εμπορίου, των οικονομικών και των δικαιωμάτων, δεν φαίνεται να θέλει ή να μπορεί να ανακατευτεί σε μια διένεξη που ούτε όφελος θα έχει, ενώ το ανυπολόγιστο κόστος θα επιβαρύνει τα ήδη κλονισμένα οικονομικά.
    Η δεύτερη μεγάλη πηγή ανησυχίας που δεν είναι άσχετη με το εθνικό ζήτημα είναι οι διογκούμενες μεταναστευτικές ροές που το τελευταίο διάστημα έχουν λάβει τη μορφή πλημμυρίδας. Πέραν του τρόπου αντιμετώπισής του που δεν είναι αντικείμενο του παρόντος σχολιασμού, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες αφικνουμένων , ακόμα οι ακριβείς αριθμοί δεν είναι γνωστοί, μεταναστών ή «προσφύγων» ασφαλώς θα υπάρχουν πολλοί, ο ρόλος των οποίων δεν θα είναι απλώς ύποπτος αλλά και καταστροφικός σε περίπτωση ολοκληρωτικής αναμέτρησης. Και δεν λαμβάνονται υπόψη και οι καταστάσεις αναρχίας και ανοργανωσιάς που θα συμβούν σε τέτοια περίπτωση. Πώς αντιδρά το κράτος; Υπάρχουν σχέδια παλλαϊκής άμυνας; Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να το σκεφτόμαστε. Φοβάμαι πως περί άλλα τυρβάζουμε, αν σκεφτούμε ότι ακόμα συζητάμε αν το κάψιμο εθνικών συμβόλων (σημαία) έχει χαρακτήρα πταίσματος, ή ότι η μεταφορά μολότοφ στα σακίδια είναι παράνομη πράξη ή όχι. Θα επαναλάβω ότι η μόνη μου ευχή για τα εξοπλιστικά εν γένει και για το φρόνημα στο εσωτερικό είναι ότι «μακάρι να έχουν γνώσιν οι φύλακες».

    Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.