«Απ’ εδώ έφυγε ο Παύλος για τη Μακεδονία στα 1904…»

Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντόπουλος, Νομικός – Τομεάρχης Δικαιοσύνης ΟΝΝΕΔ

Κηφισιά, Τατοΐου 50. Κανένας συνειρμός δεν εγείρεται στο αντίκρισμα μιας ετοιμόρροπης οικίας των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Η ανθρώπινη παρέμβαση όχι μόνο δεν δάμασε την φθοροποιό δύναμη του χρόνου αλλά μάλλον επέτεινε δια πράξεων και παραλείψεων την ερείπωση ενός οικήματος που παρά τα ανεπούλωτα τραύματά του αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει την πάλαι ποτέ αρχοντική αύρα του και το ιστορικό αποθησαύρισμα εθνικής μνήμης.   

Οι ρωγμώδεις τοίχοι του περιστοίχισαν κάποτε για επτά χρόνια την οικογένεια του Μακεδονομάχου Ήρωα καπετάνιου «Μίκη Ζέζα», κατά κόσμον Παύλου Μελά μαζί με την σύζυγό του, Ναταλία Δραγούμη (κόρη του πρώην Πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και αδελφή του κίονα του Ελληνισμού Ιώνος Δραγούμη) και τα παιδιά τους Μιχάλη και Ζωή- απ’ όπου εμπνεύστηκε και το προσωνύμιό του. Από μια τέτοια οικία διάπυρη με πατριωτικό πνεύμα, αγάπη για τη Μακεδονία, όραμα για την Μεγάλη Ελλάδα, πόθο για Ελευθερία των αλύτρωτων Ελλήνων άρχισε ο Παύλος Μελάς τα γενέθλια βήματα για την Αθανασία.

Στο επίθυρο ρόπτρο δήλωσαν την παρουσία τους στην οικία του Παύλου Μελά κορυφαίες μορφές της αθηναϊκής κοινωνίας και της ιστορικής περιφέρειας του Ελληνισμού, οι οποίοι οιστρηλατούμενοι από το πατριωτικό σάλπισμα του Ιώνος Δραγούμη κατέστρωσαν με άκρα μυστικότητα την αποστολή ένοπλων τιμημάτων στην οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία που σπαρασσόταν από την τρομοκρατική δράση της βουλγαρικής Εξαρχείας με στόχο την αλλοίωση της εθνικής συνείδησης του πολυπληθέστερου και επικρατέστερου ελληνικού στοιχείου. 

«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει» αντηχούσε σε κάθε γωνιά τούτης της οικίας. Τέτοια ήταν επιρροή του επάνω στον Παύλο που, παρά την μεγάλη αγάπη που έτρεφε στη Ναταλία και τα παιδιά του και τον εγγενή συναισθηματισμό που ώρες-ώρες τον συγκλόνιζε, ένιωθε αιχμάλωτος στο ίδιο του το σπίτι την ίδια στιγμή που οι αδελφοί του στην Μακεδονία σφαγιάζονταν ανυπεράσπιστοι. 

«Απ’ εδώ έφυγε ο Παύλος για τη Μακεδονία στα 1904» λοιπόν και τέλη Αυγούστου διέβη για τρίτη και τελευταία φορά τα ελληνοοθωμανικά σύνορα με ένοπλο τμήμα 35 ανδρών. Ο θάνατός του αφύπνισε το υδροκέφαλο αθηναιοκεντρικό κράτος και την υπνώττουσα κοινωνία, η οποία συγκλονισμένη κινητοποίησε τα εθνικά της αντανακλαστικά, στέριωσε στρατιωτικά, διπλωματικά και οικονομικά τον Μακεδονικό Αγώνα και προετοιμάστηκε για να αγκαλιάσει τα εδάφη της Μακεδονίας κατά τον εδαφικό υπερδιπλασιασμό των Βαλκανικών Πολέμων. 

Ο φυσικός και ιδεαλιστικός αυτός φάρος της οικίας του Παύλου Μελά γύρω από τον οποίο συναρθρώθηκαν όλα τα εθνικά ιδανικά που αναδεικνύουν την ιδιοπροσωπεία του Ελληνισμού εγκαταλείφθηκε, ρημάχτηκε, σχεδόν εξαϋλώθηκε. Άλλοτε βεβηλώθηκε με επιθέσεις παντός είδους από αναρχοαριστεριστές, άλλοτε υπέμεινε την καπήλευση από ακροδεξιούς, άλλοτε πληγώθηκε απ’ όσους το χρησιμοποίησαν λαθραία ως καταφύγιο και άλλοτε έγινε προεκλογικό άθυρμα προς άγρα ψήφων. 

Η επιλήσμων και αγνώμων απούσα Πολιτεία κώφευε εμπρός σε ένα ιστορικό γραμμάτιο που όφειλε να έχει εξοφλήσει προ καιρού. Κι όμως οι πρώτες ενέργειες για τον χαρακτηρισμό της οικίας ως διατηρητέας και την εκπόνηση μελετών αποκατάστασης έγιναν μόλις ανέλαβε Πρωθυπουργός της χώρας ο Αντώνης Σαμαράς, για να ναυαγήσει εκ νέου η προσπάθεια εξαιτίας της ιδεοληπτικής Αριστεράς, η οποία δεν δίστασε σε φίλα προσκείμενη εφημερίδα της να χαρακτηρίσει «τρομοκράτη» και «ήρωα του παλαιοκομματισμού». 

Σε καιρούς εθνικής δοκιμασίας κατά την οποία η ελληνική κοινωνία ομονοούσα και συνασπισμένη αφυπνίζεται από τον λήθαργο της μηδενιστικής γάγγραινας ο Παύλος Μελάς επανέρχεται στο προσκήνιο. Η ανακοίνωση της 08-03-2020 ότι «το μοναδικό αυτό μνημείο διαφύλαξης του ιστορικού αποθέματος του Έθνους μας, περιήλθε στην ιδιοκτησία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας κατόπιν δωρεάς της εγγονής του Παύλου Μελά κ. Ναταλίας Ιωαννίδου, η οποία διατηρεί τη μακρά παράδοση της οικογενείας της, για προσφορά και ανιδιοτελή αγάπη της την Πατρίδα» συνιστά επούλωση μιας χαίνουσας πληγής της εθνικής μας μνήμης. Η οριστική δρομολόγηση αναστήλωσης της οικίας του Παύλου Μελά είναι μια ιστορική επιταγή που καθυστέρησε να υλοποιηθεί αλλά, αγαθή τύχη συγχρονίζεται απόλυτα με τα κελεύσματα των καιρών.

Υπό την σεπτή μορφή και το άγρυπνο βλέμμα του ηρωικού Μίκη Ζέζα ενδεδυμένου με τον μακεδονικό ντουλαμά η εγγονή του υπογράφει μαζί με τον Υφυπουργό Εθνικής Αμύνης Αλκιβιάδη Στεφανή υπογράφει την άρση μιας ιστορικής αβλεψίας. Γράφει στο «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα» ο Ίων Δραγούμης: «Στη Μακεδονία δεν πέθανε παρά ζη και βασιλεύει. Ένα κοριτσάκι στη Βέροια, που το ρώτησαν ποιος είναι ο βασιλιάς των Ελλήνων, αποκρίθηκε χωρίς δισταγμό: «Ο Παύλος Μελάς». Επιστρέφει στο σπίτι του μεγάλου του έρωτα με τη Ναταλία, της οικογενειακής του ευτυχίας και της απόφασης για την θυσία που πυροδότησε την απελευθέρωση της μιας και μοναδικής, ελληνικής, Μακεδονίας. 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.