Αντώνης Σαμαράς 2009-2017

Η ΑΡΧΗ

Η «ειρηνική επανάσταση» της 29ης Νοεμβρίου 2009 ήταν η κινηματική και ενθουσιώδης ανταπόκριση της ψυχής της παράταξης στο πατριωτικό προσκλητήριο του Αντώνη Σαμαρά για μια Πατρίδα ελεύθερη, υπερήφανη και ισχυρή. Το γενέθλιο γεγονός της εκλογής του Αντώνη Σαμαρά στην Ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ήταν μια πράξη απελευθερωτικής ρήξης και λύτρωσης της λαϊκής βάσης από τα δεσμά της αποϊδεολογικοποίησης, το απόστημα της οικογενειοκρατίας και την κακοδαιμονία της κομματικής φεουδαρχίας. Νίκησαν τότε οι «ηλιοπότες και οι ακριδοκτόνοι». Ευτύχησε η Πατρίδα να διαθέτει στην πρώτη γραμμή τον καλύτερο της πολιτικό που έμελλε να αποδειχθεί ο πιο αποτελεσματικός, ο πιο εργατικός και ακούραστος Πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης στην πιο δύσκολη και σκοτεινή περίοδο. Κράτησε την Πατρίδα όρθια, έδωσε πνοή Αξιοπρέπειας και προσέφερε απτή Ελπίδα.

Γεώργιος Λ. Κωνσταντόπουλος, φοιτητής Νομικής

 
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

Η βαριά ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις πρόωρες εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, προμήνυσε τις εξελίξεις για τη διαδοχή του απερχόμενου προέδρου της ΝΔ, Κώστα Καραμανλή. Στην ανακοίνωση της παραίτησης του πρώην πρωθυπουργού στο Ζάππειο, η σημειολογία της στάσης του Αντώνη Σαμαρά και της Ντόρας Μπακογιάννη, επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις για την κάθοδο τους στις εσωκομματικές εκλογές. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Ντόρας Μπακογιάννη στα κομματικά όργανα της παράταξης, με βουλευτές, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και συνέδρους να δηλώνουν τη στήριξή τους στην πρώην υπουργό, την οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην προεδρία του κόμματος. Το μήνυμα όμως του Σαμαρά για την κάθοδο του στην εσωκομματική διαδικασία ήταν συγκεκριμένο και μπροστά από την εποχή του: αποκομμένος πολιτικά για πολλά χρόνια, πληρώνοντας βαριά το τίμημα να μην επανακάμψει με όρους που δεν συμβάδιζαν με την πολιτική του ιδιοσυγκρασία (πράγμα σπάνιο για Ελληνα πολιτικό στις μέρες μας), έφερε με το λόγο του τη φρεσκάδα μιας πατριωτικής κεντροδεξιάς πυγμής, εξαϋλώνοντας τους μηχανισμούς και τα δεδομένα των κομματικών ισορροπιών που είχαν παγιωθεί στην παράταξη. Η πρόταση και η συμφωνία για εκλογή από τη βάση ήταν το κομβικό σημείο για την αλλαγή των δεδομένων. Ο Αντώνης Σαμαράς πλέον έπαιζε στο δικό του γήπεδο. Με τη στήριξη πιστών του φίλων, συναγωνιστών από τα χρόνια της ΟΝΝΕΔ και την ακλόνητη έμφαση στο θυμικό του Νεοδημοκράτη, κατάφερε να δημιουργήσει τις βάσεις για μια επικράτηση που θα άφηνε ιστορία. Η στρατηγική συμπόρευση του Δημήτρη Αβραμόπουλου ήταν το επιστέγασμα μιας συνετής προεκλογικής κούρσας, στην οποία δεν έλειψαν οι εντάσεις, η πόλωση και σε ορισμένες στιγμές η υπενθύμιση των «παλιών πληγών» του παρελθόντος. Η πρωτόγνωρη εκλογική διαδικασία, με τη συμμετοχή του κόσμου να ξεπερνά τις προβλέψεις, προεικόνισε και το αποτέλεσμα: Μια καθαρή νίκη του Αντώνη Σαμαρά. Μια καθαρή νίκη της ελπίδας των Ελλήνων για αλλαγή στον πολιτικό ρου της Ελλάδας. Το ενωτικό του μήνυμα μετά την ξεκάθαρη επικράτηση του, έπεισε και τους πιο δύσπιστους πολιτικούς του αντιπάλους ότι ο πραγματικός αντίπαλος δεν βρίσκεται εντός των τειχών. Κι αυτό τον ξεχώρισε ως ηγέτη και στη συνέχεια

Γιάννης Πήλιουρας, Διεθνολόγος

 

Η ΑΠΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

Η μεγάλη συμβολή του προέδρου Σαμαρά όσο η ΝΔ ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση ήταν η ουσιαστική απενοχοποίηση της δεξιάς ρητορικής και του δεξιού προγραμματικού λόγου στη δημόσια σφαίρα του κοινωνικού βίου. «Στα χαρακώματα δεν υπάρχουν άθεοι» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά. Η ρητορική του στο ζήτημα των αντεξουσιαστών και της δημόσιας ασφάλειας ήταν επίσης οξεία. «Θα τους βγάλω τις κουκούλες», είχε πει χαρακτηριστικά. Όπως και στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και της προερχόμενης από αυτήν εγκληματικότητας. «Πρέπει να επανακαταλάβουμε τις πόλεις μας». Αναμφίβολα την πολιτική του πορεία σημάδεψε η στάση του απέναντι στο μνημόνιο Παπανδρέου, αντί του οποίου πρότεινε ένα άλλο δεξιό μείγμα πολιτικής με μείωση δαπανών, αποκρατικοποιήσεις, ταυτόχρονη μείωση φόρων και ταυτόχρονη τήρηση των συμφωνηθέντων με τους Ευρωπαίους εταίρους. Οι προεκλογικές αυτές δεσμεύσεις βρήκαν την εφαρμογή τους. Όχι πλήρως, διότι δυστυχώς δεν υπήρχε αυτοδύναμη κυβέρνηση αλλά συγκυβέρνηση με την κεντροαριστερά και επίσης δυστυχώς η συγκυβέρνηση δεν αποφάσιζε μόνη της αλλά με τη σύμφωνη γνώμη της τρόικας, της οποίας τις υποδείξεις και παρέκαμψε όταν επρόκειτο να μειώσει τους φόρους. Και στο λαθρομεταναστευτικό υπήρξε μια καλή αντιμετώπιση με την επιχείρηση Ξένιος Δίας και με την δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης για τους λαθρομετανάστες και ανοικτών κέντρων φιλοξενίας για πρόσφυγες. Ανάλογες ήταν οι πολιτικές και στα ζητήματα ασφάλειας. Φανταστείτε να υπήρχε και πλήρης ελευθερία κινήσεων…

Δημήτρης Βερδελής, ασκούμενος δικηγόρος

 

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ σηματοδότησε τη συνολική μεταστροφή της πολιτικής, πράξεων και λόγων, του κόμματος προς το φυσικό του ιδεολογικό χώρο, τη συντηρητική φιλελεύθερη Δεξιά. Το αυτό ίσχυσε σαφώς και στην οικονομική πολιτική, η οποία χαρακτηρίστηκε πανηγυρικά από αντικρατισμό. Το στίγμα της πολιτικής του δόθηκε ήδη έντονο την περίοδο 2009-2012, όταν πρώτος είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τις πολιτικές του πρώτου μνημονίου και πρότεινε ένα άλλο μείγμα πολιτικής, με άξονα λιγότερους φόρους και λιγότερες σπατάλες και έμφαση στις δομικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και το κράτος και φιλικό κλίμα προς την ιδιωτική πρωτοβουλία. Αμφισβήτησε ανοικτά τις προβλέψεις του ΔΝΤ για τον πολλαπλασιαστή της ύφεσης τονίζοντας ότι αυτή θα ήταν μεγαλύτερη. Τον χαρακτήρισαν λαικιστή και δημαγωγό καλώντας τον να σοβαρευτεί. Το αποτέλεσμα γνωστό. Το πρώτο μνημόνιο απέτυχε, η Ευρωζώνη κλονίστηκε, το ΔΝΤ αναθεώρησε. Στις εκλογές του 2012 η ελληνική κοινωνία δεν έδωσε καθαρή εντολή στον Αντώνη Σαμαρά και του έδεσε τα χέρια με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Ακόμα κι έτσι μέσα σε 2,5 χρόνια το έλλειμμα 9,5% έγινε πρωτογενές πλεόνασμα 0,73%, και τα ληξιπρόθεσμα του Δημοσίου από 9 δις έφτασαν 3 δις. Η ύφεση 7,2% έγινε ανάπτυξη 0,73%. Κέρδισε δε μια παροιμιώδη αναπροσαρμογή του χρέους (απτά, όχι με δηλώσεις). Με το PSI κουρεύτηκαν 105 δις €, από την επαναγορά των ομολόγων στη μισή τιμή από τους δανειστές εξοικονομήθηκαν άλλα 20 δις, και μαζί με τη μείωση των επιτοκίων το συνολικό όφελος έφτασε 175 δις. Μείωσε τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά μέσω του ηλεκτρονικού κράτους, εξοικονομώντας κοντά στα 5 δις. Και εκμεταλλεύτηκε το δημοσιονομικό χώρο για να προβεί σε μειώσεις φόρων. Το φόρο ακινήτων, το ΦΠΑ στην εστίαση, το φόρο καυσίμων, την εισφορά αλληλεγγύης, τις ασφαλιστικές εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων. Μεταρρύθμισε τις αδειοδοτήσεις των επαγγελματιών και των επενδύσεων συντομεύοντας τις διαδικασίες. Η Ελλάδα ανέβηκε έως 50 θέσεις στους παγκόσμιους δείκτες ανταγωνιστικότητας. Και ως αποτέλεσμα πάνω από 500 επενδύσεις, συνολικής αξίας 37 δις,«έτρεξαν» τη διετία 2012-2014. Ενδεικτικά αναφέρω τις Σκουριές, τον TAP, το Ελληνικό, την Οξιά, τον Αστέρα Βουλιαγμένης, την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ, την HP στον Πειραιά, τη Unilever. Πόσο θλιβερό που σήμερα το μόνο από τα ανωτέρω που συνεχίζει να επιβιώνει καλά είναι το πρωτογενές πλεόνασμα, γιατί είναι το μόνο που πλέον ενδιαφέρει τους δανειστές.

Ελευθέριος Μαστρογιάννης, Φοιτητής Νομικής

 

Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ

Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ο πρώτος μετά από δεκαετίες που από την πρώτη στιγμή δεν δίστασε να καταδικάσει έμπρακτα τη βία από όπου κι αν προερχόταν, δίχως να την ξεπλένει ανάλογα το ιδεολογικό της πρόσημο. Ήταν ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός που ως σύγχρονος πολιτικός Αριστοτέλης καταδίκασε τα άκρα και προέκρινε μία πολιτική μεσότητας. Ήταν ο Πρωθυπουργός που απαντούσε με Δημοκρατία στο φασισμό της Άκρας Αριστεράς και δε λύγισε μπροστά στα εγκλήματα και τους εκβιασμούς των βαλτών αναρχικών των Εξαρχείων. Αλλά υπήρξε εκείνος ο Ηγέτης που δεν σκέφτηκε ούτε δευτερόλεπτο να μην αποδοκιμάσει τους νεοναζί δολοφόνους και -διά στόματος του δήθεν «χουντικού» Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του Μάκη Βορίδη- να δώσει τη δυνατότητα στη δικαιοσύνη να κινήσει την ποινική δίωξη της Χρυσής Αυγής, δίνοντας έτσι οριστικό τέλος στις γκεμπελικές θεωρίες περί «ακροδεξιάς» εντός Νέας Δημοκρατίας. Ήταν εκείνος που ανέκαθεν συγκρουόταν με κάθε ιδεολογία μίσους και σκοταδισμού, ήταν ο Ηγέτης που ήξερε να τιμωρεί όσους έπιανε να συνομιλούν κρυφά με Χρυσαυγίτες βουλευτές και όσους αποκαλούσαν τη Χούντα «Επανάσταση». Ήταν ο Ηγέτης που στο όνομα του εθνικού συμφέροντος ήξερε να πληγώνει ακόμη κι εκείνους που αγαπούσε. Κι ας κατηγορούταν από τους αντιπάλους του για «παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη» και «θεσμική χυδαιότητα». Όταν σέβεσαι τον πόνο των γονιών ενός αδικοχαμένου παιδιού, δεν παρεμβαίνεις στη Δικαιοσύνη, αλλά ΑΝΑΖΗΤΑΣ Δικαιοσύνη. Κι επίσης θεσμική χυδαιότητα δεν είναι να απεχθάνεσαι τα άκρα. Θεσμική χυδαιότητα είναι να αξιοποιείς τη θέση σου στην πολιτική για να προωθείς τη βία του όχλου. Θεσμική χυδαιότητα είναι να κάνεις ομοτράπεζους την Άκρα Αριστερά με την Άκρα Δεξιά από την Πλατεία των Αγανακτισμένων έως τα κυβερνητικά έδρανα. Θεσμική χυδαιότητα είναι να καις έγκυες γυναίκες μέσα σε τράπεζες και την επόμενη μέρα να τραγουδάς αγκαλιά με τους νεοναζί έξω από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Θεσμική χυδαιότητα είναι να λες στους Εσθονούς ότι δεν αναγνωρίζεις τις σταλινικές φρικαλεότητες που υπέστησαν και ταυτόχρονα δημόσια να επιδοκιμάζεις χουντικές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής. Θεσμική χυδαιότητα είναι να ξεπλένεις τη 17 Νοέμβρη, να εμφανίζεσαι στο δικαστήριο ως μάρτυρας υπεράσπισης τρομοκρατών και να δηλώνεις ότι η βία στην Ελλάδα καταδικάζεται μόνο όταν προέρχεται από τη Δεξιά. Θεσμική χυδαιότητα είναι να είσαι Πρόεδρος της Βουλής και να αφήνεις το παιδί σου να υποδέχεται έξω από τις φυλακές το Δημήτρη Κουφοντίνα παρέα με όσους καίνε την Αθήνα μέρα παρά μέρα. Θεσμική χυδαιότητα είναι να καθυστερείς τη δίκη της Χρυσής Αυγής, γιατί έχεις ανάγκη τη βοήθειά της μέσα στο Κοινοβούλιο. Θεσμική χυδαιότητα είναι να ανατρέπεις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και να αλλάζεις εκλογικούς νόμους με τη βοήθεια των νεοναζί. Αυτό είναι θεσμική χυδαιότητα! Κι ο Αντώνης Σαμαράς ποτέ δεν ήταν, ποτέ δεν υπήρξε θεσμικά χυδαίος…

Στέφανος Νικολαίδης, φοιτητής Ιστορικού-Αρχαιολογικού

 

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής η κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά μπορεί να περιγραφεί από τρία κύρια χαρακτηριστικά: αυστηρή στάση σε πλήθος εθνικών και συνοριακών ζητημάτων, δυναμικός ευρωπαϊσμός με στόχο την παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, και μια προσπάθεια βελτίωσης της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό. Για ευνόητους λόγους την μεγαλύτερη δημοσιότητα έκλεψαν οι ευρωπαϊκές υποθέσεις, η προσπάθεια διατήρησης της χώρας στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης των 28 και η αγαστή συνέχιση του προγράμματος οικονομικής στήριξης της πατρίδας μας από τα αδερφικά ευρωπαϊκά έθνη. Η ίδια η Ελλάδα στάθηκε περήφανη και όχι τόσο υπό την μορφή ικέτη όσο ισότιμου μέλους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων καθώς και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και όργανα. Παράλληλα με το βαρύ έργο μεταρρυθμίσεων που συντελούνταν στο εσωτερικό, μια μεγάλη προσπάθεια επαναπροσέγγισης του δυτικού κι ευρωπαϊκού γίγνεσθαι έλαβε χώρα: η Ελλάδα στάθηκε στο πλευρό των δυτικών δημοκρατιών κατά την Ρωσο-ουκρανική κρίση ή τον αραβο-ισλαμικό χειμώνα και επέκτεινε την στρατιωτική της παρουσία στα πεδία των ειρηνευτικών αποστολών, υπενθυμίζοντας πως παραμένει πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ. Ο τ. πρωθυπουργός φωτογραφίζονταν με τους ηγέτες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε κεντρική και περίοπτη θέση κι όχι σαν τιμωρημένος και ανεπίδεκτος σοβαρότητας μαθητής στην άκρη της φωτογραφίας. Στα ελληνοτουρκικά η Ελλάδα έδειξε μια έμπρακτα δυναμική θέση έναντι των τουρκικών προκλήσεων, με τον Σαμαρά να συνομιλεί άμεσα με τον Τούρκο ομόλογο του στον ΟΗΕ, υπό την ισότιμη παρουσία και των δύο εθνικών σημαίων. Εικόνα αναλόγως ανώτερη αυτή του κ. Τσίπρα να συνομιλεί σε στάση επίορκου με τον κ. Ερντογάν υπό δύο μεγάλες τουρκικές σημαίες όπως συνέβη προ έτους… Η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό βελτιώθηκε, από κακού διαχειριστή και ανυπόληπτου δανειολήπτη σε ένα κράτος δικαίου που αγωνίζονταν ξεπερνώντας τις εσωτερικές του αντιφάσεις να σταθεί ισότιμο μέλος των ισχυρών κρατών του ανεπτυγμένου κόσμου.

Χαρίτος Αναστασίου, φοιτητής Χημικών Μηχανικών

 

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Είναι πιστεύω αυταπόδεικτο πως ένα από τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας είναι η μαζική εισροή παρανόμων μεταναστών στην πατρίδα μας.  Ο Αντώνης Σαμαράς  και σε αυτό το ζήτημα αποδείχθηκε αποτελεσματικός και αποφασιστικός. Ολοκλήρωσε το φράχτη στον Έβρο και ενίσχυσε τη φύλαξη στο Αιγαίο, δημιούργησε τα κέντρα κράτησης, «πάγωσε» τον νόμο για την ιθαγένεια, κατάφερε να δείξει στους λαθρομετανάστες πως στην Ελλάδα δεν θα περάσουν εύκολα ούτε θα βρουν την κατάσταση που περιμένουν. Εξασφάλισε μετά από πολλά χρόνια τη φύλαξη των συνόρων. Τα νούμερα το δηλώνουν ξεκάθαρα:  το πρώτο  7μηνο του 2014 μπήκαν στην χώρα μας 32.070 λαθρομετανάστες ενώ το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2015 μπήκαν  156.726 (πηγη ΕΛ.ΑΣ.) Τα στοιχεία έδειχναν ότι την τελευταία χρονιά με πρωθυπουργό τον Α. Σαμαρά  ο αριθμός όσων μπήκαν στην χώρα ήταν ίσος με αυτόν που βγήκαν. Και αν δεν είχε συμβεί το «ατύχημα» που ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας το πρόσημο θα ήταν για πρώτη φορά αρνητικό. Τα έργα όμως μένουν στη μνήμη, και μπορεί πάντα να επαναληφθούν. Ο Αντώνης  Σαμαράς απέδειξε και με τις πράξεις αυτό που ήταν ήδη γνωστό από τα λόγια: Πως ήταν και είναι ένας  πατριώτης πολιτικός που πάνω από όλα βάζει το συμφέρον της πατρίδας του!

Νικόλας Γιάννου, φοιτητής Θεολογίας

 

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

Υπάρχουν πολλοί λόγοι να εκτιμά κανείς τον Αντώνη Σαμαρά. Στην πολιτική του πορεία ως βουλευτής, υπουργός, αρχηγός κόμματος, πρωθυπουργός, αλλά και απλός στρατιώτης της παράταξής του έκανε πλήθος εχθρών και φίλων. Η περίοδος 2009-2017 σίγουρα ήταν η σημαντικότερη. Όχι όμως μόνο για τη θητεία του ως πρωθυπουργού και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία και τον διαφοροποιεί είναι η περίοδος που ακολούθησε την παραίτηση  του. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έμεινε σιωπηλός, δεν αποσύρθηκε αφήνοντας άλλους να μιλάνε για αυτόν. Δε διόρισε αντιπροσώπους και κύκλους αντ’ αυτού. Δεν τα έβαλε με το λαό που δεν τον επέλεξε ξανά, ούτε σταμάτησε η πολιτική του ύπαρξη στο 2015. Από την πρώτη ημέρα δέχτηκε τα λάθη του και ανέλαβε τις ευθύνες του, όπου υπήρχαν. Δεν επιδίωξε να γυρίσει το χρόνο πίσω και να αλλάξει το παρελθόν αλλά αναζήτησε την προσωπική του δικαίωση επενδύοντας στο μέλλον. Ήταν παρών για να υπερασπιστεί όσα έκανε. Στήριξε ενεργά την παράταξή του ακόμα κι όταν δε βρισκόταν πλέον στην ηγεσία. Ακόμα και όταν η ηγεσία της δεν ήταν ακριβώς φιλική προς το πρόσωπό του. Παραμένει δε ενεργός και σήμερα. Παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή με συνεντεύξεις, αρθρογραφία, δηλώσεις, παρουσία σε πολιτικές εκδηλώσεις. Και δεν παρεμβαίνει για να θέσει εμπόδια ή να δυσκολέψει την πορεία του διαδόχου του αλλά για να τον στηρίξει. Κάθε αντίθετη φήμη άλλωστε πρώτα διαψεύδεται από τον ίδιο. Γιατί ο Σαμαράς μπόρεσε να αντιληφθεί ότι ο χρόνος δε σταματά, και η προσωπική δικαίωση δεν έρχεται ξορκίζοντας το παρελθόν αλλά αναμένοντας τις προσωπικές σου επιλογές να αποδειχθούν σωστές. Κάτι που θα ολοκληρωθεί όταν η αριστερά τιμωρηθεί από τον ελληνικό λαό στην κάλπη. Με το Σαμαρά να έχει σε αυτό ενεργό συμμετοχή, κι όχι ρόλο «παρατηρητή».

Αντώνης Μιχελόγγονας, ασκούμενος δικηγόρος

One thought on “Αντώνης Σαμαράς 2009-2017

  • 29/11/2017 at 19:09
    Permalink

    Ειμαι υπερηφανος και αισθανομαι δικαιωμενος, που στις εσωκομματικες εκλογες του 2009 ψηφισα τον Αντωνη Σαμαρα,γιατι πραγματικα εδειξε οτι ηταν ενας ικανος ηγετης και μαλιστα σε πολυ δυσκολες για την πατριδα ημερες.
    Σταθηκε παληκαρι και εδωσε εναν νεο αερα στην παραταξη και τελικα η εξελιξη των γεγονοτων απεδειξε,οτι σε οσα ελεγε ειχε απολυτο δικαιο.
    Μακαρι να συνεχισει να παραμενει ενεργος στην πρωτη γραμμη και οχι σαν καποιους αλλους,που πιανουν τα ορεινα εδρανα αμιλητοι.

    Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.