Αναζητείται ηγέτης…

Γράφει η Αναστασία – Μαρία Δημοπούλου, Νομικός

Σε μήλον της έριδος έχει μετατραπεί η ηγεσία του πάλαι ποτέ κραταιού χώρου της κεντροαριστεράς. Η εν γένει προσπάθεια ανασυγκρότησής του είναι ίσως ό,τι σημαντικότερο πολιτικά συμβαίνει στη χώρα τα τελευταία χρόνια μετά την ταχεία αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και την εκκωφαντική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ.

Όλο το ανάθεμα για τη βαθειά οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα μας και για την εισβολή στις ζωές των Ελλήνων του φαύλου κύκλου των μνημονίων έπεσε στο ΠΑΣΟΚ και κυρίως στον τότε πρόεδρό του Γ.Α. Παπανδρέου. Από εκείνη τη στιγμή ο χώρος της κεντροαριστεράς και οι πολιτικές που τόσα χρόνια ακολουθούσε στιγματίστηκαν ανεπανόρθωτα και το λαοφιλές μέχρι τότε ΠΑΣΟΚ εν ριπεί οφθαλμού από το ζενίθ έπεσε στο απόλυτο ναδίρ, αφού το ποσοστό του 43,92% του 2009 φυλλορρόησε στο 13,18% στις εκλογές της 6ης Μαίου 2012.

Παρόλα αυτά ο κεντροαριστεράς άξονας συνέχισε να παίζει καθοριστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση συνεργασίας του Αντώνη Σαμαρά μαζί με τη ΔΗΜΑΡ. Όλες όμως οι προσπάθειες αυτονόμησης και συσπείρωσης του χώρου της κεντροαριστεράς, όπως ήταν η ίδρυση της Ελιάς και η συμμετοχή στις Ευρωεκλογές του 2014 αλλά και η αυτόνομη κάθοδος του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 στέφθηκαν με απόλυτη αποτυχία. Γι αυτό η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά μαζί με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλο ανακοίνωσαν συνεργασία των δύο κομμάτων ως Δημοκρατική Συμπαράταξη, η οποία έφερε και αύξηση των ποσοστών στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

Εκ του αποτελέσματος γίνεται αντιληπτό ότι τελικά η συνεργασία και η συσπείρωση μικρών κομμάτων τα οποία όμως έχουν αρκετά κοινά σημεία στην πολιτική τους και φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό μπορούν ίσως να προσελκύσουν τους άστεγους και περιπλανώμενους κεντρώους και κεντροαριστερούς οι οποίοι είχαν βρει προσωρινή στέγη κυρίως στη ΝΔ και στο ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι ικανοποιημένοι ούτε με την τρισυπόστατη μορφή της ΝΔ του Μητσοτάκη, ούτε φυσικά από την ψεύτικη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, και πάνω απ όλα είναι απογοητευμένοι με τη σημερινή μορφή του ΠΑΣΟΚ.

Το έλλειμμα εκπροσώπησης είναι πλέον εμφανές και αυτό που λείπει είναι ο φορέας που θα το καλύψει. Αν βρεθεί κάποιος που θα εμπνεύσει τους μετέωρους ψηφοφόρους του χώρου, η αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ θα λάβει πρωτοφανείς διαστάσεις, η χώρα θα οδηγηθεί ταχύτερα σε εκλογές, αλλά και οι προσδοκίες της Ν.Δ για αυτοδυναμία στις επόμενες κάλπες θα δοκιμαστούν.

Πάντως είναι γεγονός ότι αυξάνονται και πληθύνονται οι υποψηφιότητες για την ηγεσία του χώρου. Πέρα από τη δεδομένη υποψηφιότητα της Φώφης Γεννηματά ακολούθησαν οι υποψηφιότητες του Γιώργου Καμίνη, του Γιάννη Ραγκούση, του προέδρου του Ποταμιού Σταύρου Θεοδωράκη, του επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλου, ενώ πιθανολογείται και η υποψηφιότητα του Γιάννη Μανιάτη και Νίκου Ανδρουλάκη .

Αρκετά πρωτότυπη διαδικασία, καθώς προώρισται για αρχηγοί σε ένα κόμμα που… δεν υπάρχει, ενώ δεν γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι… πως θα είναι! Αν θα είναι συνασπισμός κομμάτων, ενιαίο κόμμα με δικό του καταστατικό, συγκεκριμένο ιδεολογικό προσανατολισμό, ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη λήψη των αποφάσεων, αν τα κόμματα θα αυτοδιαλυθούν κλπ.
Η συμμετοχή του καθηγητή Ν. Αλιβιζάτου μπορεί να εγγυηθεί κάποια σταθερότητα στις όποιες δυσκολίες προκύψουν με το νέο αυτό εγχείρημα.

Ας δούμε όμως πιο ενδελεχώς τους υποψηφίους:

Η Φώφη Γεννηματά κατεβαίνει στον πολιτικό στίβο με αυξημένες πιθανότητες καθώς ήδη ηγείται του μεγαλύτερου κόμματος, έχει πίσω της κληρονομιά το βαρύ όνομά της, καθώς επίσης και μια μετριοπαθή και νομιμόφρονη πολιτική καριέρα, πιστή στο βαθύ σοσιαλιστικό χαρακτήρα που θα πρέπει να διακρίνει κατ’ αυτή την κεντροαριστερά. Μπορούμε να πούμε ότι μέχρι τώρα αποτελεί το φαβορί. Υπάρχουν βέβαια αρκετοί που κατακρίνουν την πολιτική που ακολουθεί και θα την ήθελαν πιο κοντά σε μεταρρυθμιστικές και εκσυγχρονιστικές ιδέες. Άραγε θα επικρατήσει των αρρένων υποψηφίων;

Απ’ την άλλη ο Γιώργος Καμίνης είναι οικείο πρόσωπο στην πρωτεύουσα. Ως δήμαρχος αναδείχθηκε από τη ΝΔ, άφησε όμως θετική εικόνα ως δήμαρχος παρά το γεγονός ότι υπηρετεί σε μνημονιακά χρόνια. Γενικά θα προσελκύσει ψηφοφόρους του λεγόμενου εκσυγχρονιστικού χώρου. Όμως εκτός Αθηνών θαμπώνει λίγο το τοπίο για το κατά πόσο δημοφιλής είναι.

Ο Γιάννης Ραγκούσης, αναδείχθηκε σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις, στα χρόνια του Γ. Παπανδρέου, επέδειξε κατά τη θητεία του αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα, ενώ δεν τον αποθάρρυνε το πολιτικό κόστος των πεπραγμένων του. Μάλιστα έπαιξε καθοριστικό ρόλο ως στέλεχος της Τ.Α.. Γενικά πιστεύεται ότι μια καλή εμφάνιση στη ψηφοφορία θα προϊδεάσει θετικά το πολιτικό του μέλλον.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι ένα σχεδόν άκαυτο πρόσωπο της πολιτικής σκηνής. Είναι Ευρωβουλευτής μετά τη συμμετοχή του στην Ελια- Δημοκρατική Συμπαράταξη. Θεωρείται ο βασικός εσωκομματικός αντίπαλος της Φώφης Γεννηματά καθώς ελέγχει σημαντικό μέρος του εσωκομματικού μηχανισμού και είναι πιθανό να στηριχθεί από το μεγαλύτερο μέρος του εκσυγχρονιστικού χώρου. Από πολλούς θεωρείται από τα γερά χαρτιά και σηματοδοτεί τη νέα αρχή.

Ο Θεοδωράκης ως πρόεδρος του Ποταμιού έχει δείξει από νωρίς το φιλοευρωπαϊκό και κεντρώο προφίλ του. Η πολιτική του βέβαια σταδιοδρομία ως αρχηγού δεν μπορούμε να πούμε ότι στέφθηκε με επιτυχία καθώς το Ποτάμι παρά την ηχηρή του παρουσία στις Ευρωεκλογές του 2014 αφού πέτυχε υψηλό ποσοστό για πρωτοεμφανιζόμενο κόμμα, η σημερινή του εικόνα το παρουσιάζει άκρως αποδυναμωμένο. Η συμμετοχή του στο εγχείρημα φαίνεται μονόδρομος για την πολιτική του επιβίωση.

Πέραν των οργανωτικών, τα οποία δεν είναι καθόλου αμελητέα, αφού υπάρχουν διενέξεις για το ποιο θα είναι το εκλογικό σώμα, πως θα ψηφίσει (με κάλπη, ηλεκτρονική ψηφοφορία ή ακόμη και από το κινητό του τηλέφωνο, οργάνωση μητρώου ψηφοφόρων) , η δαμόκλειος σπάθη του νέου φορέα θα είναι οι συμμαχίες. Ας μην ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ έχει αναδείξει πολλές λυκοφιλίες και πολλές πολιτικές τάσεις καθώς ανέκαθεν τα εσωκομματικά κρύβουν παρασκηνιακά παιχνίδια .

Πάντως, η γενικότερη αίσθηση είναι πως ακόμη δεν έχει εμφανιστεί εκείνο το πρόσωπο ή η ομάδα ανθρώπων που θα κάνει τη διαφορά, και εύλογα υπάρχει προσμονή αλλά και πολιτική αγωνία τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από την Ν.Δ για τον πολιτικό σχηματισμό που θα επιχειρήσει να εκφράσει το μέσον και αριστερά του πολιτικού φάσματος και θα διεκδικήσει ψήφους από τις δεξαμενές τους.

Ο χώρος της κεντροαριστεράς είναι αυτό που λείπει προκειμένου να καλύψει το δίπολο «δεξίας» – «αριστεράς» και η φύση έχει πάντα την τάση να καλύπτει τα κενά γι αυτό και ο χώρος της κεντροαριστεράς οφείλει να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του.

Οι Έλληνες αυτή τη στιγμή χρειάζονται ένα κόμμα με περισσότερη λογική και λιγότερο λαϊκισμό. Βέβαια, καθετί καινούριο δε σημαίνει απαραιτήτως ότι θα είναι και καλό απλώς γι ακόμα μια φορά μας γεννά την ελπίδα. Ας ελπίσουμε αυτή τη φορά να μη διαψευσθεί.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.