Αυτό συμβαίνει στα καθεστώτα όταν ξεψυχούν

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, Οικονομολόγος – Σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Σε μια έρευνα που διεξήχθη από ένα Αμερικάνικο πανεπιστήμιο οι συμμετέχοντες ερωτήθηκαν το εξής: Ποιο από τα παρακάτω σενάρια θα σας έκανε πιο ευτυχισμένους;

Σενάριο Α: Όταν περπατάτε στο δρόμο, βρίσκετε ένα χαρτονόμισμα 20 ευρώ.

Σενάριο B: Όταν περπατάτε στο δρόμο, βρίσκετε 10 ευρώ. Την επόμενη μέρα, σε διαφορετικό δρόμο, βρίσκετε άλλα 10 ευρώ.

Η απάντηση βρίσκετε στο ότι ενώ το συνολικό χρηματικό ποσό που βρέθηκε είναι το ίδιο και στα δυο σενάρια, η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων ανέφερε ότι το σενάριο Β θα τους έκανε πιο ευτυχισμένους. Γενικότερα, η συγκεκριμένη έρευνα καταδεικνύει ότι ενώ οι περισσότεροι από εμάς προτιμούμε να λαμβάνουμε όλα τα άσχημα νέα ταυτόχρονα, τα καλά νέα επιθυμούμε να μας δίνονται σε δόσεις.

Αφού το παραπάνω ερώτημα απαντήθηκε επιστημονικά, σκεφτείτε τώρα κάτι άλλο. Ας θεωρήσουμε μια συνοικιακή αγορά η οποία διανύει μια παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα και στηρίζεται στην εστίαση. Ξαφνικά, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς πελάτη, εμφανίζεται ένας στην ταβέρνα του Μηνά και παραγγέλνει πιάτα αξίας 100 ευρώ.

Ο Μηνάς που χρωστάει χρήματα στον χασάπη, τον Κώστα, του δίνει τα 100 ευρώ. Ο Κώστας που χρωστάει χρήματα στον εισαγωγέα κρεάτων, τον Βαγγέλη, του δίνει τα 100 ευρώ που έλαβε από τον Μηνά. Ο Βαγγέλης που χρωστάει χρήματα στον Μηνά του δίνει τα 100 ευρώ που έλαβε από τον Κώστα. Αφού έχει φάει και πληρώσει μετά από μια ώρα, ο πελάτης επιστρέφει και παραπονούμενος ότι τα κρέατα που κατανάλωσε ήταν χαλασμένα ζητάει και λαμβάνει από τον Μηνά τα 100 ευρώ πίσω. Σε αυτή την πολύ σύντομη στιγμή της ζωής μιας συνοικίας δεν ξοδεύτηκε χρήμα, δεν κερδήθηκε και δεν χάθηκε τίποτα. Το μόνο που συνέβη πραγματικά είναι: Όλοι οι κάτοικοι της συνοικίας ξαφνικά μείωσαν κατά ένα μέρος τα χρέη τους.

Σκεφτείτε τώρα την πολιτική Τσίπρα για το 2019, καθώς για τα επόμενα έτη – 2020, 2021 – αφενός δεν θα είναι αυτός που θα αποφασίζει και αφετέρου δεν υπάρχει καμία απολύτως δέσμευση από τους πιστωτές μας ότι αυτά θα ισχύσουν. Ο Τσίπρας έδωσε ένα επίδομα τον Δεκέμβριο του 2018 και πρόσφατα προανήγγειλε και άλλο μισό  – μόνιμου χαρακτήρα υποστηρίζει αυτή τη φορά δεσμεύοντας τον επόμενο που θα κυβερνήσει άμεσα μετά από αυτόν – για τον Μάιο του 2019.

Τα καλά νέα, όπως είπαμε δίνονται σε δόσεις. Αυτό πράττει και ο πονηρός Τσίπρας. Τα διανέμει σε δόσεις, χωρίς όμως να αλλάζει το συνολικό χρηματικό ποσό που προφανώς είχε προαποφασίσει.

Να δούμε τώρα και τα άσχημα που θα δοθούν ταυτόχρονα. Τα χρήματα που δόθηκαν σε δόσεις επέστρεψαν ή και θα επιστρέψουν στο κράτος, ως φόρος εισοδήματος και ΕΝΦΙΑ ταυτόχρονα! Και στην περίπτωση αυτή, όπως και στην ζωή της παραπάνω συνοικίας δεν ξοδεύτηκε χρήμα, δεν κερδήθηκε και δεν χάθηκε τίποτα. Καμία αποταμίευση, καμία ενίσχυση της αγοράς και φυσικά καμία επένδυση. Οι Έλληνες πολίτες συνεχίζουν να έχουν συσσωρευμένα χρέη και αυτά είναι των τελευταίων 5 ετών που μάλιστα διογκώθηκαν υπό το καθεστώς Τσίπρα.

Ο Τσίπρας θεώρησε σωστό να μην απολογηθεί στο που και πως βρήκε τα χρήματα για να τα διανείμει. Φυσικά δεν τα βρήκε στο δρόμο ούτε τα μάζεψε από κάποιο ευρώδεντρο! Τα φορολόγησε!

Επειδή όλοι πλέον μάθαμε με τον χειρότερο τρόπο ότι ευρώδεντρα δεν υπάρχουν, παρά μόνο φόροι, αυτό που θα όφειλε να κάνει θα ήταν, το λιγότερο, να μας πει από πού θα τα βρει, δηλαδή θα τα φορολογήσει, για να συνεχίσει να τα μοιράζει στο μέλλον. Να καταθέσει, δηλαδή, ένα βιώσιμο σχέδιο που θα οδηγήσει φυσικά σε αύξηση της κατανάλωσης, αποταμίευσης και επενδύσεων, πράγμα που το καθεστώς Τσίπρα αδυνατεί να σκεφτεί πόσω μάλλον να σχεδιάσει, συντάξει και υλοποιήσει.

Ασχοληθήκαμε πολύ, όμως, με την παραφιλολογία. Ας πάμε τώρα στην ουσία.

Μετά και τις τελευταίες αποκαλύψεις για διακοπές με πούρα σε υπερπολυτελή σκάφη επιχειρηματιών, το μόνο που βλέπουμε είναι ένα Τσίπρα που έχει υιοθετήσει πλήρως τον ρόλο του Τάσου Καρατάσου από την κοινωνική σατιρική σειρά, «Χαίρε Τάσο Καρατάσο», παραγωγής του 1985, σε σενάριο του Γιώργου Αρμένη και σκηνοθεσία του Γιάννη Σμαραγδή. Για όσους δεν θυμούνται, η ιστορία λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Ο Καρατάσος που πέρασε όλη τη ζωή του ως απλός χωρικός, αποκτώντας ξαφνικά εξουσία στα χέρια του μεταλλάσσεται. Από καλός, αγαθός και δημοκράτης μεταμορφώνεται σε αυταρχικό, απότομο, εννοεί πάντα να γίνεται το δικό του και δίνει διαταγές. Όλη αυτή η αλλαγή της συμπεριφοράς του, αρχίζει να δημιουργεί διάφορα προβλήματα όμως οι τότε «ολιγάρχες» κάνουν τα στραβά μάτια, καθώς έχουν συμφέρον να διατηρείται ο Καρατάσος στον προεδρικό θώκο. Έτσι, ξεκινούν σιγά-σιγά να δείχνουν τις προθέσεις τους, ζητώντας διάφορα ρουσφέτια, τα οποία ο Καρατάσος εξυπηρετεί με μεγάλη χαρά και μαζικά. Η κατάληξη του Καρατάσου έχει και αυτή το δικό της ενδιαφέρον.

Η δικτατορία είναι έτοιμη να πέσει και η μεταπολίτευση είναι προ των πυλών. Τότε αλλάζουν οι συσχετισμοί και εκείνοι που είχαν εθιστεί στο ρουσφέτι της εκάστοτε εξουσίας, αρχίζουν να αλλάζουν τις απόψεις τους και ξαφνικά να γίνονται «δημοκράτες». Έτσι, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει, ο Καρατάσος διώκεται και παύεται από τα προεδρικά καθήκοντα του μέσα σε μια στιγμή. Το χειρότερο για αυτόν, είναι ότι τον δένουν κάτω από το άγαλμα της κεντρικής πλατείας και τον διώχνουν από το χωριό ως χουντικό. Αυτό συμβαίνει στα καθεστώτα όταν ξεψυχούν.

Το «Χαίρε Τάσο Καρατάσο» αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας μας που θέλαμε να πιστεύουμε, αν όχι με τη μεταπολίτευση, τουλάχιστον μετά την οικονομική κρίση ότι αλλάζει. Παρόλα αυτά με αυτά που ζούμε τα τελευταία πέντε έτη καταλάβαμε ότι παραμένει επίκαιρη ακόμα και σήμερα. Αν με ρωτούσε, λοιπόν, κανείς ποιον από τους πολιτικούς της μεταπολίτευσης μου θυμίζει ο Καρατάσος θα απαντούσα, χωρίς δεύτερη σκέψη, τον Τσίπρα!!!

Όσο και εάν προσδοκά, μοιράζοντας ότι από τα κρατικά ψίχουλα μιας καθεστωτικής φορολόγησης έχουν απομείνει, να το επεκτείνει η τάση δείχνει ότι το καθεστώς που επιχειρεί να επιβάλλει πνέει τα λοίσθια και η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι προ των πυλών. Μένει να δούμε αν τον σύγχρονο Τάσο Καρατάσο – αληθινό αυτή τη φορά – αυτοί που τον επέλεξαν τον δέσουν κάτω από το άγαλμα κάποιας κεντρικής πλατείας – πλατεία Συντάγματος που ξεκίνησε και το πανηγύρι της εκλογής του – και τον διώξουν από το πρωθυπουργικό θώκο ως καθεστωτικό. Εξίσου ενδιαφέρον είναι να δούμε κατά πόσο εκείνοι που τον επέλεξαν και είναι εθισμένοι στο ρουσφέτι της εκάστοτε εξουσίας, θα αρχίσουν να αλλάζουν τις απόψεις τους και ξαφνικά να γίνονται «δημοκράτες».

Όπως και με τον Καρατάσο, έτσι και με τον Τσίπρα, αυτό συμβαίνει στα καθεστώτα όταν ξεψυχούν…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.