Αφήστε “τα λουλούδια»…

Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα

Οι Ρουβίκωνες αποφάσισαν να εγκατασταθούν  στην Φιλοσοφική Σχολή. Βρήκαν και κατάλληλη αίθουσα κι έκαναν μία ωραία κατάληψη. Έβγαλαν και αναμνηστική φωτογραφία, επί τη αποκτήσει του λάφυρου. Μας το ανήγγειλαν περιχαρείς. Δυστυχώς, δεν είδαμε τα χαρούμενα πρόσωπα από …τα παιδία παίζει. Ηταν όλα “πειραγμένα». Έκαναν  κάτι ποινικά κολάσιμο; Δε νομίζω. 

Γιατί αν  ζητούσαν την μεσολάβηση  του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, εκείνος θα μεσολαβούσε  στον Γαβρόγλου,  που θα μεσολαβούσε στον πρύτανη Δημόπουλο, ο οποίος θα έβαζε τα δυνατά του να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Αλλά πού  χρόνος για …formalities; Μπαμ μπήκαν. Μπαμ κατέλαβαν την αίθουσα. Μπαμ προέβαλαν  τίτλους… ιδιοκτησίας.

Ήταν  και εξαιρετικά αναλυτικοί στις προθέσεις τους δηλώνοντας, ότι  θα καταλάβουν ανάλογους χώρους, σε όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Ο λόγος της απαλλοτρίωσης είναι διπλός: Ο πρώτος,  να κάνουν την παρουσία τους αισθητή, πράγμα που ηδη έχει επιτευχθεί: Όπου δείτε μπογιές μαύρου χρώματος σε τοίχους δημοσίων κτηρίων, πχ. το «μαύρο» …πλάτς, επί του διατηρητέου Μεγάρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, στην Πανεπιστημίου, μάλλον  είναι μία ακόμη αυθόρμητη «εικονογράφηση”,στην οποία  επιδίδονται, με ζέση, τα παιδιά.

Οι πρώτοι είναι; Εδώ ζωγράφοι, που τους θαυμάζει η υφήλιος, πετούν τα χρώματα πάνω στον καμβά και ό,τι ήθελε προκύψει.

Ο δεύτερος λόγος είναι  να στρατολογούν, με άνεση, νέα μέλη, ώστε να πολλαπλασιάσουν και να εμπλουτίσουν “τις επιχειρήσεις»  τους.

Γιατί άραγε το ζήτημα  της κατάληψης της  αίθουσας στην Φιλοσοφική και η αναγγελία ότι θα καταληφθούν και άλλα κτήρια σε Πανεπιστήμια, σχολιάστηκε  αρνητικά; 

Ειλικρινά, δεν το καταλαβαίνω! Θυμάμαι ότι στην αυλή  του  διατηρητέου κτηρίου του Πολυτεχνείου, σε ημιυπόγειον,  στεγάζεται συλλογικότητα -άλληpolitical correct λέξη προς εμπλουστισμό του λεξικού Μπαμπινιώτη –από το τέλος της δεκαετίας του ´70 ως και επ᾽ἀπειρον…  Διαθέτει και δική της ιστοσελίδα- εξόδοις  Πολυτεχνείου- να ενημερώνει  αυθημερόν για τις πάσης φύσεως ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής που εκτελεί, στο λεκανοπέδιο, στα περιξ αλλά και στην περιφέρεια.

Ήταν το 1998, θαρρώ, που έπαιρνα συνέντευξη για την τηλεόραση  από τον πρύτανη του Πολυτεχνείου Θέμη Ξανθόπουλο, στην  αίθουσα του παλαιού κτηρίου που μόλις είχε αποκατασταθεί από την πυρκαγιά.  Όταν πρότεινα να βγούμε στο προαύλιο για  εξωτερικά πλάνα, οι συνεργάτες μου, είπαν ότι δεν ήταν σκόπιμο: Καθότι, τέτοιου είδους πρωτοβουλίες περιπάτου στον ιδιοκτησιακό χώρο της συλλογικότητας  στέφονται από …καφέδες και γιαούρτια, που εκσφενδονίζονται. Ο  καλός μου φίλος Ξανθόπουλος με κοίταξε συγκατανεύοντας…

Ποιος να  περίμενε ότι είκοσι χρόνια μετά, θα είχαμε την λαοπρόβλητη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η οποία αφήνει να ανθίσουν  όλα «τα λουλούδια”  -του δικού της χώρου- αλλά πολεμά να φιμώσει κανάλια, εφημερίδες δημοσιογράφους, πολιτικούς, πολίτες που   την αντιμάχονται…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.